บทที่ 49 สี่ประโยคของเหิงฉี

เสียงของคำแนะนำด้านวัฒนธรรมและการศึกษาเปรียบเสมือนเสียงระฆังที่ดังกระหึ่ม เสริมด้วยเสียงกลองอันทรงพลัง ความหลงใหลพลุ่งพล่านและน่าตกใจ!

เสียงกลองที่ดังกึกก้อง เช่นเดียวกับท่าทีที่แข็งขันกับคำกล่าวของเหวินเจี้ยวหยู้ ทำให้ลูกหลานของผู้มั่งคั่งและผู้มีอำนาจในชิงหยวนตกใจแทบสิ้นสติ!

นี่คือพิธีเปิดของเหวินเจี้ยวหยู้!

นี่คือคำถวายพระเกียรติที่ทั้งฮ่องเต้ผู้ล่วงลับและฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต่างเคยได้ยิน!

ตอนนี้ คนเหล่านี้กำลังพึ่งลูกเขยตระกูลฉินเพื่อฟังคำสรรเสริญที่จับใจเช่นนี้!

เมื่อวานนี้ ซ่งเฉียนเวิ่นตายเพราะเขา แต่วันนี้เซียวเฉวียนที่มีดีอะไร กลับได้รับความโปรดปรานจากเหวินเจี้ยวหยู้! คนเช่นนี้หรือที่สมเป็นศิษย์ของเหวินเจี้ยวหยู้!

ลูกหลานของผู้มั่งคั่งและผู้มีอำนาจเคยได้ยินเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับเซียวเฉวียน แต่พวกเขาไม่เคยสนใจมันเลย ผู้เป็นหนึ่งตัวเล็ก ๆ จะคู่ควรกับความโปรดปรานของแวดวงที่ร่ำรวยและมีอำนาจได้อย่างไร?

พวกเขาเมินต่อความเย่อหยิ่งและโอหังของเซียวเฉวียน แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้เซียวเฉวียนจะกระโดดมาตรงหน้าพวกเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และเขายังมาเข้าเรียนในชิงหยวนอีกด้วย!

คงเป็นเรื่องโกหกที่จะบอกว่าไม่มีใครในชิงหยวนที่ไม่รู้จักศักดิ์ศรีของเหวินเจี้ยวหยู้ พวกเขากระตือรือร้นที่จะเรียนรู้และสร้างความก้าวหน้าในชิงหยวน และพวกเขาหวังเพียงว่าเหวินเจี้ยวหยู้จะสามารถเห็นถึงความสามารถของพวกเขาและส่งเสริมพวกเขาให้เป็นลูกศิษย์

คนผู้นั้นสามารถเป็นลูกคนใดคนหนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจ ไม่ใช่เซียวเฉวียนอย่างแน่นอน!

ลูกของผู้มั่งคั่งและผู้มีอำนาจอ้างว่ามีเกียรติและใจกว้างกว่าคนธรรมดาทั่วไป แต่ตอนนี้พวกเขากลับอิจฉาจนเลือดขึ้นหน้า แต่พวกเขายังคงยิ้มบนหน้าด้วยความสุภาพและความยินดี อีกทั้งพวกเขาทุกคนก็โบกพัดเพื่อแสดงความเยือกเย็นและท่าทางอันสูงส่งเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าพวกเขาอิจฉาลูกเขยของตระกูลฉิน

"ดูสิ นี่คือพี่เขยของข้า! เจ้าเห็นไหม ช่างงดงามเหลือเกิน!" ฉินหนานตื่นเต้นมาก เขาเคยคิดว่าเซียวเฉวียนจัทำให้ตระกูลฉินอับอาย แต่ตอนนี้เขาต้องการบอกทุกคนว่านี่คือลูกเขยของตระกูลฉิน และนี่คือคนแรกในตระกูลฉินที่มาอยู่ที่นี้!

เมื่อวานนี้ฉินหนานและเซียวเฉวียนเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกันและผู้คนในกลุ่มของจูเหิงก็เปลี่ยนมิตรเป็นศัตรู วันนี้ พวกเขามองไปที่ฉินหนานด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

"นายน้อยสามฉิน เราทุกคนจำได้ว่าท่านเคยดูถูกพี่เขยของท่านมาก แต่วันนี้ท่านกลับ... " คนที่พูดคือเถาเหวินหลิ่วซึ่งเคยท่องบทกวีกับจูเหิง เขาและจูเหิงก็ตัวติดกัน เมื่อวานนี้ เขาและฉินหนานมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่วันนี้ พวกเขากลับขัดแย้งกันเอง

"แล้วอย่างไร? วันนี้แตกต่างออกไป! คนเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้" ฉินหนานเตรียมพร้อมแล้วและไม่สนใจมัน เถาเหวินหลิ่วยังเป็นผู้รู้ที่มีความสามารถทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี เขาขี้น้อยใจมาก!

"เฮ้" เถาเหวินหลิ่วโบกพัดอย่างแรง "ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพียงแค่มันดูผิดวิสัยของนายน้อยฉิน แต่ก็จริงอยู่ว่าเขาเป็นคนในครอบครัวท่าน"

"ท่านจะบอกว่าข้าคล้อยตามคนง่ายอย่างนั้นหรือ?" ฉินหนานตะโกน ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อวานเซียวเฉวียนได้รับกระถางธูปของฮ่องเต้ คนเหล่านี้คุ้มคลั่งและอิจฉา และแอบไล่ล่าเซียวเฉวียน ชื่อเสียงและทรัพย์สมบัติภายนอกอาจจะกล่าวว่าเขาไม่สูงส่งเหมือนบัณฑิตและน่ารังเกียจ

เถาเหวินหลิ่วมองดูเขาอย่างว่างเปล่า และไม่ตอบสนองต่อคำพูดของฉินหนาน ดูเบื่อหน่ายมาก ด้วยการสนับสนุนของตระกูลจู ลูกชายของผู้มั่งคั่งและมีอำนาจไม่เคยให้ความสำคัญกับฉินหนานอย่างจริงจัง ถ้าเป็นนักกวีไม่ได้ ต่อให้เคยผ่านการเป็นทหารมา ก็ไม่มีอนาคตมากนัก! !

ฉินหนานพูดไม่ออก และตระกูลขุนนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่าพวกเขาเหยียบศักดิ์ศรีของตระกูลฉินและเซียวเฉวียนด้วยเท้าข้างเดียว พวกเขาพูดมากและคำพูดของพวกเขาล้วนดูถูกเหยียดหยาม

แล้วจะเป็นอย่างไรถ้าเหวินเจี้ยวหยู้รับเป็นศิษย์?

“เฮ้ มันก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เราจะพูดได้อย่างไรว่าเซียวผู้เป็นหนึ่งของเราไม่มีความทะเยอทะยาน ข้าได้ยินมาว่าเซียวเฉวียนยากจน และขอแค่อาหารและเสื้อผ้า พวกเขาบอกว่าอาหารเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่นี่คือความทะเยอทะยานแบบไหนกัน!"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็หัวเราะออกมา "ฮ่าฮ่า!"

"พวกเจ้า!" ฉินหนานโง่เขลาและถูกเยาะเย้ยครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เขากระทืบเท้าของเขา ฉินเป่ยส่ายหัวเบาๆ เขาดึงฉินหนานออกห่างจากคนเหล่านี้ ฉินหนานกลอกตา เขาไม่เต็มใจที่จะยืนร่วมกับคนเหล่านี้ ไม่อยากใช้อากาศที่ปนเปื้อน!

เซียวเฉวียนเหลือบมองจากหางตาของเขา คำพูดคนโบราณพวกนี้มันตลกมาก คิดว่าจะทำอะไรเขาได้อย่างนั้นหรือ? ในแง่ของการเหยียดหยามยังเทียบกับพวกเกรียนคีย์บอร์ดสมัยนี้ไม่ได้เลย

พวกเกรียนคีย์บอร์ดว่าคนอย่างไร้ยางอายและมีคำพูดที่ร้ายกาจมาก เซียวเฉวียนเองก็มีฝีปากและสามารถต่อสู้กับพวกเขาได้ถึง 300 รอบโดยไม่แพ้ใคร

คนโบราณกลุ่มนี้ทำตัวเป็นชายผู้สูงศักดิ์ แต่ก็ต้องการมีหน้ามีตาเช่นกัน และหัวใจของพวกเขาก็คดราวกับแม่น้ำ แต่เถียงกับคนพวกนี้ยังดีกว่าไปยุ่งกับพวกเกรียนคีย์บอร์ด!

หลังจากตีกลองแล้ว เหวินเจี้ยวหยู้ยังคงสงบนิ่งและส่งไม้กลองให้เซียวเฉวียนอย่างเคร่งขรึม หลังจากที่เซียวเฉวียนตีกลองเพื่อสาบานตนแล้ว พิธีการเข้าเรียนก็เสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้ที่มาที่ชิงหยวนเพื่อศึกษาได้ผ่านขั้นตอนนี้ทั้งหมด คำสาบานของศิษย์ที่เขียนขึ้น พวกเขาทั้งหมดก็ทำเหมือนกัน ระวังให้ดี เมื่อทุกคนเหมือนกัน พวกเขาจะมีพลังที่จะสามารถคำรามราวกับว่าพวกเขากำลังเหยียบคุนหลุนด้วยเท้าของพวกเขาและหยิบดวงดาวด้วยมือของพวกเขาเอง

ความทะเยอทะยานแบบไหนที่เซียวเฉวียนคนนี้ต้องการ ถ้าเขาคล้ายกับคนอื่น ๆ เขาก็คงไม่กลัวที่จะทำให้คนอื่นหัวเราะ!