ตอนที่ 502
บทที่ 503 ละทิ้งไปนานแล้ว
October 21, 2026
เกาะจูเสิน
ผนึกจูเสินยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ สียิ่งมีความเข้มขึ้นเรื่อยๆ
ฉินหลังมองดูตำนานแห่งนิรันดร์เหนือสวรรค์ทั้งเก้าของผนึกจูเสินอย่างไม่น่าเชื่อ มุมที่มอง สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า！
เทือกเขาคุนหลุน เกิดการสั่นสะเทือนตามมาอีกครั้ง
นกกระพือปีกบิน อยู่บนท้องฟ้าไปมา บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยนกมากมาย มีนกมากมายหลากหลายชนิด
ผู้อาวุโสที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาคุนหลุน ตกใจอย่างมากรีบจับไม้เท้าค้ำยัน เดินออกมา
พวกเขามองดูปรากฏการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกระทันหัน คิดไปถึงก่อนหน้านี้ที่เกาะจูเสิน เป็นเพราะเซียวเฉวียนก่อไฟทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
หรือว่า ผนึกจูเสินเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว？
“ชิงหลงอยู่ที่ไหน？”
“ผู้อาวุโส องค์ชายอยู่ที่ต้าเว่ย อยู่กับเซียวเฉวียน”
“เป็นอย่างไร？”
“ไม่ค่อยดี โดนรังแก”
ผู้อาวุโสสายตาสงบลง ：“ไป！”
พระราชวังต้าเว่ย
เสียงคร่ำครวญของเซียวเฉวียนดังขึ้น แม่ฉินสั่งคนให้ลากเข้าออกไปจากพระราชวังฉางหมิง
เซียวเฉวียนเจ็บปวดอย่างมากจนไม่สนใจอะไรแล้ว แต่ช่วยหยุดทำสิ่งที่หยาบคายได้ไหม อย่างน้อยก็ช่วยเหลือศพของข้าไว้！
เป็นเวรกรรมจริงๆ！
ได้พบเจอกับคนที่เนรคุณลืมบุญคุณคน！
เซียวเฉวียนไม่ยอมแพ้โมโหและหัวเราะออกมา ก่อนที่จะเป็นลมสลบไป เขาอดทนกับความเจ็บปวดกับบาดแผลจนหน้าอกแทบจะระเบิดออกมา ได้พูดทุกสิ่งที่ต้องการจะพูด เมื่อได้มาที่ต้าเว่ย ：“สวรรค์มีตา！ตระกูลเซียวของข้าปกป้องประเทศชาติและประชาชนสืบต่อกันมาหลายต่อหลายรุ่น วันนี้ตอนนี้ พวกเจ้าทอดทิ้งตระกูลเซียว ！”
“พ่อของข้าและกองทหารของตระกูลเซียวห้าหมื่นสู้รบตายในสนามรบ เพื่อแลกมาซึ่งจุดจบอย่างนี้งั้นเหรอ！”
เขาจับพู่กันเฉียนคุนแน่นเหมือนจะทำให้หักออกเป็นสองท่อน มองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยสายตาเคร่งขรึม รวมทั้ง ไทเฮา แม่ฉิน ข้าราชบริพาร องครักษ์：“พวกเจ้าคนเหล่านั้นอยู่สูงส่ง สิ่งที่ควรจะมองเห็นแต่กลับไม่เห็น！”
“บางคนเข่นฆ่าข่มเหงข้าราชบริพารที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ พวกเจ้ากลับไม่สนใจดูแล！”
“แต่กลับมารังแกลงใส่ข้าเซียวเฉวียนทั้งหมด！”
“พวกเจ้าเนรคุณลืมบุญคุณคนอย่างนี้ ไม่รู้ชั่วดี ซักวันหนึ่งจะต้องกรรมตามสนอง！”
“พวกเจ้า ซักวันหนึ่งจะต้องมาขอร้องข้าเซียวเฉวียน！”
ในดวงตาของเซียวเฉวียนเต็มไปด้วยความดื้อด้านไม่ยอม ในที่สุดไทเฮาก็ได้เห็นคารมคมคายฝีปากกล้าของเซียวเฉวียนที่คนเขาเล่าลือกัน แม้แต่เครื่องประกับมุกที่มีค่าที่ติดอยู่บนผมของเธออยู่ก็สั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์โกรธ ：“พูดไร้สาระบังอาจมาก！”
“ตระกูลเซียวของเจ้าตายในสนามรบเพื่อต้าเว่ย นั่นก็ถือว่าเป็นเกียรติของพวกเจ้า！”
“เจ้าชั่งกล้าเอาเรื่องทหารของตระกูลเซียวมาพูด？”
เซียวเฉวียนไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง คำพูดของไทเฮา ที่ว่าตระกูลเซียวตายในสนามรบ ทั้งหมดเป็นสิ่งตอบแทนที่มอบให้
ดี ดี
ถ้าเป็นคนอื่น แค่คำพูดของไทเฮาแค่สองประโยคคงฟังไม่ออกว่าจะสื่อความหมายว่าอย่างไร
แต่เซียวเฉวียนนั่นเป็นใคร คุ้นเคยอ่านประวัติยุคโบราณฮวาเซี่ย รู้ชีวประวัติของฮ่องเต้ในยุคต่างๆ เขารู้ลึกซึ้งเป็นอย่างดี
มีไทเฮาหายคนของฮว่าเซี่ยมีอำนาจแข็งแกร่งค่อยช่วยเหลือฮ่องเต้ แทรกแซงงานแผ่นดิน ประชาชนเป็นทุกข์ ประเทศชาติไม่สงบสุข ห่างจากยุคที่ใกล้เคียงที่สุดคือซูสี
เซียวเฉวียนไม่ได้มีความคิดลำเอียงในเรื่องการที่ผู้หญิงเป็นใหญ่มีอำนาจ เพียงแต่ไม่ว่าใครที่ครอบครอบอำนาจของประเทศ ก็ควรจะทำให้ประเทศชาติเจริญรุ่งเรืองประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข สร้างความสงบสุขให้เกิดขึ้นถึงจะถูกต้อง
แต่ไทเฮาของต้าเว่ยคนนี้คำพูดช่างเลวทรามชั่วร้าย แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่ใช่พวกเดียวกันกับฮ่องเต้ที่รักประชาชน
ในตอนนี้ เซียวเฉวียนสงสารฮ่องเต้มาก ยิ่งไปกว่านั้นสงสารข้าราชบริพารที่จงรักภักดีสละชีวิตเพื่อต้าเว่ย พวกเขามีจิตใจที่รักประเทศชาติและประชาชน มีความศรัทธาเสียสละตัวเอง แต่คิดไม่ถึงว่า ที่พวกเขาให้ความซื่อสัตย์นั่นไม่ใช่ฮ่องเต้
ฮ่องเต้ไม่เพียงแต่ดูแลประเทศที่มีศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างเว่ยเจียนกั๋ว และยังมีไทเฮาที่ค่อยแทรกแซงงานราชการ ที่จริงต้าเว่ยก็เหมือนอยู่ภายใต้การปกครองของเว่ยเจียนกั๋วกับไทเฮา
ฮ่องเต้ที่อายุยังน้อย ก็เป็นเพียงแค่หุ่นเชิด
ถ้าฮ่องเต้เป็นเพียงหุ่นเชิด จะสามารถปกป้องดูแลประเทศ ประชาชน และข้าราชบริพารที่จงรักภักดีได้อย่างไร ？
ที่จริงแล้ว ข้าราชบริพารที่จงรักภักดีต้าเว่ยถูกใส่ร้ายตายไปมากมาย เป็นเพราะศัตรูของฮ่องเต้มีมากมายและแข็งแกร่งมาก
และตระกูลเซียวก็ได้ถูกละทิ้งไปนานแล้ว
เหล่าแม่ทัพที่ผ่านชีวิตและความตายมาแล้ว ถูกประเทศของตัวเองละทิ้ง เป็นความโศกเศร้าอย่างที่สุดและไม่สามารถทำอะไรได้！
กองทัพของตระกูลเซียวถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เสียสละตัวเองเพื่อประเทศ เหลือไว้เพียงแต่ชื่อจอมปลอมเท่านั้น
และมีข้าราชบริพารที่จงรักภักดีถูกใส่ร้ายจนตาย แม้แต่ชื่อก็ไม่มีเหลือทิ้งไว้ และยังโดนใส่ความอีกด้วย
เลว เลวมาก
ต้าเว่ยเป็นประเทศที่วุ่นวายมากจริงๆ
เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนคิดอย่างเป็นกลาง ไทเฮาเห็นสีหน้าของเขาที่เยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยาม พยายามระงับความโกรธไว้：“โยนเขาออกไปนอกพระราชวัง！และรีบเช็ดทำความสะอาดพระราชวังฉางหมิงซักสิบรอบ！ สกปรกมากจริงๆ！”