บทที่ 510 ความสูญเสียในคืนจันทร์เพ็ญ

อย่างไรก็ตามไป๋ฉี่นั้นแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่เขามองไปที่เซียวเฉวียนยังคงมีความภักดี แต่มีสิ่งที่พิเศษมากกว่านั้น

สิ่งที่เรียกว่า "เป็นตัวเอง"

หากไป๋ฉี่เคยเป็นคนที่มีไหวพริบและเชื่อฟัง ตอนนี้เขาเริ่มมีความคิดและความคิดเห็นเป็นของตัวเอง

ในดวงตาที่มืดมนและสว่างไสวของเขา มันเป็นแสงสว่างและความโกรธที่เซียวเฉวียนไม่เคยเห็นมาก่อน "นายท่าน! พวกเขาทอดทิ้งท่าน!"

มีทั้งความโกรธ ความไม่เข้าใจ ความขุ่นเคืองในคําพูดและอยากจะทำลายให้หมด!

เซียวเฉวียนมองรอยประทับบนคิ้วของเขาอย่างครุ่นคิด

ระหว่างทางกลับจากวัง เย่าเหล่าเตือนเซียวเฉวียนว่าเขาโจมตีผนึกจูเสินเพื่อขุนนางทั้งแปด ส่งผลให้การควบคุมของชาวคุนหลุนลดลงเพราะผนึกจูเสิน

และไป๋ฉี่กลายเป็นคนแรกที่กําจัดผนึกจูเสิน

ดังนั้นพลังการต่อสู้ของไป๋ฉี่ย่อมสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความแข็งแกร่งทางกายและความฉลาดทางจิตวิญญาณชัดเจนยิ่งขึ้น

สิ่งที่เย่าเหล่าพูดเซียวเฉวียนไม่เข้าใจ

เมื่อเซียวเฉวียนพบไป๋ฉี่ สิ่งที่เรียกว่าไป๋ฉี่ได้กำจัดผนึกจูเสิน ในสายตาของเซียวเฉวียนไม่ได้หมายความว่าไป๋ฉี่แข็งแกร่งขึ้น แต่ไป๋ฉีเหมือนกับฮวาเซี่ยไป๋ฉี่

ฮวาเซี่ยไป๋ฉี่เป็นที่รู้จักในนามผู้สังหารหมู่หมื่นคน ทั้งฉลาดและหยิ่งผยอง เขารวมแคว้นทั้งหกของฮวาเซี่ยฉินได้สำเร็จ อย่างไรก็ตามเขาได้ทิ้งความอื้อฉาวไว้เพราะความรุนแรงทางเพศและความเย่อหยิ่ง ในที่สุดก็ถูกฆ่าโดยฮ่องเต้ฉิน

ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเซียวเฉวียนคือไป๋ฉี่ผู้จุดไฟเผาพระราชวังและฆ่าทหารสามร้อยยี่สิบเจ็ดคนได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังเอาชนะแม่ฉินอย่างชาญฉลาด

แม้ว่าไป๋ฉี่จะถูกขังอยู่ในห้องนี้เป็นเวลาสามวัน แต่ความโกรธและเจตนาฆ่าในร่างของเขายังทําให้ดวงตาของเขาแดง เจตนาฆ่าที่รุนแรงนี้ทําให้เขาโกรธมาก

เมื่อพระจันทร์เต็มดวงข้างแรม น้ำขึ้นล้น สิ่งต่างๆเมื่อถึงขั้นสุดจะต้องย้อนกลับ ทุกสรรพสิ่งเมื่อถึงจุดสูงสุดก็ต้องเสื่อมถอยลง

เซียวเฉวียนตระหนักดีถึงจุดแข็งและจุดอ่อนของไป๋ฉี่ และในฐานะเจ้านาย เขาไม่สามารถปล่อยให้ไป๋ฉี่ไปสู่ทางตันได้เหมือนฮวาเซี่ยไป๋ฉี่ผู้สังหารหมู่หมื่นคน!

ไป๋ฉี่ฉลาดและดุร้าย เขามีเจตนาฆ่ารุนแรงและปกป้องเจ้านายมากเกินไป ดังนั้นเซียวเฉวียนต้องการปรามเขา

เซียวเฉวียนหยิบพู่กันจินหลุนเฉียนคุนออกมาแล้วโบกมือทําลายโซ่เหล็กที่ข้อมือและข้อเท้าของเขา ทําให้องค์หญิงตกใจและเตือนว่า "ระวังด้วยเพคะ"

"ไม่ต้องห่วง"

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ แม้ว่าไป๋ฉี่จะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป แต่เขาก็จะไม่ทําร้ายเซียวเฉวียนอย่างแน่นอน

แขนขาของเขาถูกล่ามเป็นเวลาหลายวัน การปล่อยอย่างกะทันหันทําให้เส้นเอ็นของไป๋ฉี่ยืดออก เขายกมือขึ้นสูงและลมหายใจที่เขากลั้นไว้กลายเป็นเสียงคําราม!

"อ้า!"

"ต้าเว่ยได้ละทิ้งนายท่านของข้า!"

"ข้าจะฆ่าพวกขี้ขลาดตาขาวพวกนี้ให้หมด!"

"ไป๋ฉี่!" เซียวเฉวียนรู้สึกหงุดหงิดและพูดเสียงดังเพื่อสงบจิตใจของเขา "ตอนนี้ข้าดีขึ้นแล้ว! กองทัพตระกูลเซียวเต็มใจที่จะตายในสนามรบ! ข้าไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะพูดอย่างไร แต่ฝ่าบาทรับรู้ได้!"

"ไทเฮาเผด็จการ ยึดอำนาจ บุกรุกราชสำนัก! แค่คําพูดจากผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถพูดว่าต้าเว่ยทอดทิ้งข้า!"

ในเวลานั้นเซียวเฉวียนมีความคิดว่าต้าเว่ยจะละทิ้งตระกูลเซียว แต่ประโยคนี้มีเงื่อนไขอยู่

หากไทเฮาคือเจ้าของต้าเว่ย ความคิดทั้งหมดของเซียวเฉวียนนั้นถูกต้อง แต่ไทเฮาเป็นเพียงไทเฮา ไม่ใช่พระเจ้าแผ่นดิน ฮ่องเต้ต่างหากที่เป็นเจ้าของต้าเว่ย

เฉพาะในเงื่อนไขที่ฮ่องเต้ละทิ้งตระกูลเซียว ถึงอาจกล่าวได้ว่าต้าเว่ยละทิ้งตระกูลเซียวและยอมแพ้ในตัวเซียวเฉวียน

แต่เซียวเฉวียนนอนอยู่ในวังเป็นเวลาสามวันสามคืน ฮ่องเต้ก็ยังอยู่เคียงข้างเขาจนถึงกับไม่ไปว่าราชการ ไม่ว่าขุนนางกี่คนจะมาเชิญ ทั้งยังมีขุนนางที่ต่อว่าว่าฮ่องเต้ประพฤติตนไม่เหมาะสมและไม่รักษากฎเกณฑ์ ฝ่าบาทก็ไม่สนใจ

เซียวเฉวียนนอนอยู่สามวัน ทั้งฮ่องเต้และเย่าเหล่าก็ดูแลเขาเป็นเวลาสามวัน

หากในราชวงศ์อื่น ฮ่องเต้สามารถดูแลเอาใจใส่ขุนนางของเขาได้โดยไม่หลับไม่นอน ฮ่องเต้องค์นั้นสามารถเรียกได้ว่าเป็นฮ่องเต้ผู้ปรีชาอย่างแน่นอน!

ในเวลานั้นทุกคนกล่าวหาว่าเซียวเฉวียนทําลายเกียรติ์ของโอรสสวรรค์และยังตําหนิไป๋ฉี่ที่ก่ออาชญากรรมฆ่าโดยไม่ละเว้น

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พระนางไทเฮาต้องการให้สังหารทั้งเจ้านายและลูกน้อง แต่ฮ่องเต้กลับทำตรงกันข้าม ทั้งยังดูแลเซียวเฉวียนอย่างดี

นี่จะไม่เรียกว่าเป็นการต่อต้านไทเฮาได้อย่างไร?

เนื่องจากฮ่องเต้ต่อต้านไทเฮาอย่างแน่วแน่ จึงพิสูจน์ได้ว่าฮ่องเต้และไทเฮาเป็นคนที่มีความคิดแตกต่างกันมาก