บทที่ 525 นิ่งดูดาย

รีบก็รีบไปเสียสิ เหตุใดต้องสั่งผู้อื่นด้วยเล่า?

ขณะนี้ เซียวเฉวียนและเหลียงไหวโหรว แสดงสีหน้าเหยียดหยามอย่างรู้กันที่หาได้ยาก

เห็นได้ชัดว่าเขาสองคน มีมุมมองและทัศนคติที่คล้ายคลึงกันต่อแม่ฉิน

“เหลียงไหวโหรว!” แม่ฉินที่สั่นสะท้านไปทั้งตัวตะคอกใส่เหลียงไหวโหรว “เจ้านิ่งเฉยไม่แยแสข้า หมายความว่าอย่างไร?”

“เจ้าไม่เห็นหรือว่าแม่ยายของเจ้าเจ็บปวดเพียงใด? ห๋า?”

“เจ้าคนเนรคุณกลับนิ่งดูดายงั้นหรือ?”

แม้ว่าแม่ฉินจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่นางก็ถูกเลี้ยงตามใจจนเสียนิสัยมาโดยตลอด นางมีอารมณ์รุนแรง และเมื่อมีสิ่งที่ไม่น่าพอใจเพียงเล็กน้อย ปากของนางก็จะด่าฉอด ๆ เช่นเดียวกับผู้หญิงปากร้าย

แม้ว่านางจะตกเป็นเบี้ยล่างอยู่ แต่ท่าทางเจ้ากี้เจ้าการของนางก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

แม่ฉินประเมิณค่าตัวเองสูงเกินไป ต่อให้คนทั่วโลกใต้หล้าต่างตามใจนางจนเสียนิสัย แต่มีอยู่สองคนที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมตามใจนางอย่างแน่นอน

แน่นอน ตอนนี้เขาทั้งสองอยู่ข้าง ๆ นาง

แน่นอน เขาทั้งสองล้วนเป็นนายท่านของนาง

และแน่นอน เขาทั้งสองต่างไม่ได้สนใจนางเลยจริง ๆ

ไม่ต้องพูดถึงเซียวเฉวียน แม่ฉินก็รู้ดีว่าเรื่องจะเป็นเช่นไร

แต่นางไม่เข้าใจเหลียงไหวโหรว หากเทียบกับเซียวเฉวียน นางดีต่อเหลียงไหวโหรวมาก และยอมให้เขามากเกินไป!

เหลียงไหวโหรวมีเว่ยเชียนชิวให้ท้าย อยากได้สิ่งใดในจวนฉินก็ย่อมได้สมใจปรารถนา แม้แต่เขาลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายฉินซูโหรว ใช้กำลังกับฉินซูโหรว พวกเขาก็ทำได้เพียงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่

อย่างไรเสีย ก็เป็นเพราะฉินซูโหรวกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับผู้พเนจรในยุทธภพคนนั้นแล้วจริง ๆถือเป็นการทำลายช่ือเสียงของตัวเอง และทำลายชื่อเสียงของตระกูลฉิน!

แม่ฉินปล่อยให้เหลียงไหวโหรวสามารถครอบงำทุกสิ่งได้ตามต้องการ และให้เกียรติแก่นายท่านอย่างที่เขาสมควรได้รับ และตอนนี้เขากำลังเพิกเฉยต่อนางเช่นนั้นหรือ?

“เจ้ามันก็แค่คนเนรคุณ! แค่ก ๆ ๆ!” แม่ฉินตะคอกด้วยความโกรธและไอคอแหบแห้ง จนในคอมีกลิ่นเลือดจาง ๆ เนื่องจากใช้แรงด่ามากเกินไป ทำให้ไอจนคอได้รับบาดเจ็บ

ทางด้านแม่ฉินที่ท่าทางโกรธเกรี้ยวราวสายฟ้าฟาด ทางด้านเซียวเฉวียนและเหลียงไหวโหรวที่นิ่งเฉยราวกับสายลมที่แผ่วเบา เซียวเฉวียนถึงขนาดเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า วันนี้อากาศไม่เลวเลยทีเดียว

“เหอะ…” ครานี้แม่ฉินรู้ดีว่านางคือหัวเดียวกระเทียมลีบ และนางแทบไม่อยากจะเชื่อ “เหลียงไหวโหรว เจ้าลูกหลานตระกูลยาจก ในตอนแรกที่เจ้าสอบคัดเลือกขุนนาง ก็ได้เพียงอันดับสองเท่านั้น!”

“เจ้าเริ่มจากการหลอกลวงร่างกายลูกสาวของข้า จากนั้นจึงขอแต่งงาน!”

“หลังจากแต่งงานแล้ว ในที่สุดเจ้าก็เผยธาตุแท้ของตัวเอง ไม่เพียงแต่อยู่ฝ่ายเดียวกับเว่ยเชียนชิว แต่ยังตบตีลูกสาวของข้า!”

“ไอ้คนจิตใจโฉดชั่ว! ข้าจะฆ่าเจ้า!”

พูดจบ แม่ฉินจะกระโจนเข้าหาเหลียงไหวโหรว เหลียงไหวโหรวกลับไม่สะทกสะท้าน และรอการจู่โจมจากนาง แม่ฉินพูดสิ่งใดก็ไม่สำคัญ เพียงแค่คำว่าลูกหลานตระกูลยาจกนี้ ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ช้าก่อน”

เซียวเฉวียนคว้าดาบจิงหุน ขวางแม่ฉินไว้ “เรื่องในบ้านของจวนฉิน ข้าไม่ยุ่ง”

“ข้าขอถามท่านว่า ท่านยอมรับการท้าทายจากข้า ท่านเป็นถึงนายพลชั้นหนึ่งที่มีเกียรติ ยินดีที่จะยอมรับความพ่ายแพ้หรือไม่?”

กล่าวคือ ตามระบบราชองครักษ์ ข้าควรสังหารเจ้าแล้ว

“...”

แม่ฉินกลับไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี นางเพียงคิดอยากจะเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ถูกเซียวเฉวียนจับไต๋ได้ก่อน

เหตุใดเมื่อก่อนเซียวเฉวียนจึงไม่เฉลียวฉลาดเช่นนี้?

“ข้า...” แม่ฉินคิดว่า หากประชันกลอนกับเซียวเฉวียน อย่างน้อยก็ยังพอมีโอกาสอยู่บ้าง

แต่ความสามารถของเซียวเฉวียนแกร่งเกินไป แม่ฉินไม่มีความสามารถมากเท่าเซียวเฉวียน จักเป็นคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อกับเซียวเฉวียนไม่ได้

ในตอนนี้เอง แม่ฉินกลับรู้จักการหวาดกลัวต่อความสามารถของเซียวเฉวียนเสียแล้ว เมื่อก่อนนางมักหาทางจัดการเซียวเฉวียนให้ถึงแก่ความตาย และไม่ยอมอ่อนข้อให้เพียงน้อย

ตอนนี้ รู้จักหวาดกลัวงั้นหรือ?