บทที่ 538 ฝีมือทุเรศแต่สุดยอด

เซียวเฉวียนเห็นเขาตกใจขนาดนั้น ก็รู้ว่าพอมีความหวังแล้ว

รู้จักกลัวก็ดีแล้ว

รู้สึกกลัว พิสูจน์ให้เห็นว่าหยางซูยังคิดอยากมีชีวิตอยู่

“เจ้ากระโดดลงในบ่อน้ำตาย จะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้เรื่องนี้ ข้ามีแผนที่ดีกว่านี้ให้เจ้าทำ”

เซียวเฉวียนท่าทางเอาจริงเอาจังและเคร่งขรึม "เจ้าเห็นดาบจิงหุนของข้าเล่มนี้แล้วใช่ไหม?"

หยางซูพยักหน้า ประหม่าจนกลืนน้ำลาย

"ดาบจิงหุนของข้านี้ได้มาจากหอคุนหวู คมกริบเป็นพิเศษ ทีเดียว!" เซียวเฉวียนเน้นเสียงดังขึ้น "แค่แทงเข้าไปในท้องทีเดียว ความคมดาบสามารถผ่าหนังท้องบาง ๆ ของเจ้าออกได้"

”เลือด จะกระฉูดออกมาก่อนทันที”

เสียงของเซียวเฉวียนเดี๋ยวดังเดี๋ยวค่อย เหมือนพวกนักเล่านิทานใส่อารมณ์ให้รู้สึกคล้อยตาม ฟังจนหยางซูผงะแล้วผงะอีก

“เมื่อท้องแตกและมีเลือดไหลออกมาแล้ว ลำไส้ของเจ้าจะดังแผละและทะลักออกมา”

เซียวเฉวียนดวงตาลดลง ทันใดนั้นก็ปรบมือดัง “ผัวะ” ทำให้หยางอวี้หวนสาวงดงามสะดุ้งเฮือก เซียวเฉวียนชี้ไปที่หยางซู "คุณชายหยาง ในจังหวะนี้แหละ! เจ้าก็ควรจะเดินออกไปตามถนนโน่น!"

“พลางเดินไป พลางลากลำไส้ของเจ้า ทิ้งรอยเลือดยาวๆ บนพื้น...... ชาวบ้านคงตาค้างปากค้าง ตกใจหวาดกลัวเป็นอย่างมาก”

เย่าเหล่าวจะหน้ามืดเอา ไอ้เวน เซียวเฉวียนแสดงฝีปากในการพรรณนานี้เหมือนจริงราวกับเห็นอยู่ตรงหน้า เย่าเหล่าแทบจะอาเจียนออกมาให้ได้

ใบหน้าของหยางซูซึ่งฟื้นมามีสีเลือดหน่อย กลับซีดลงไปอีก เซียวเฉวียนยิ้มด้วยความพึงพอใจและพูดอีกว่า "นี่ยังไม่เกรียวกราวพอ ในจังหวะนี้ เจ้าต้องอดทนความเจ็บปวดอันสาหัสและประกาศเสียงดังซึ่งความคับข้องใจและความไม่เป็นธรรมที่ได้ประสบมา จากนั้น !”

"ใช้มือซ้ายกำลำไส้ของตัวเอง และมือขวาใช้ดาบจิงหุนของข้านี้ เฉือนลำไส้ของตัวเองโหดๆ ไปเลย!"

”ฮ่า!” หยางอวี้หวนกรีดร้องในเวลานี้ เอามือปิดใบหน้าที่สวยงามของเธอด้วยความเสียวไส้

ริมฝีปากของหยางซูสั่นระริก เมื่อเซียวเฉวียนเห็น เขาก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ถ้าเจ้าโชคดี มีดเดียวตัดลำไส้ของเจ้าได้ ถ้าโชคไม่ดี เจ้าก็จะเจ็บเปล่าๆ "

”แต่เจ้าไม่ต้องกลัว” เวลานี้ เซียวเฉวียนดูมีน้ำใจและเข้าใจดี “หากเจ้าเจ็บปวดมากจนลงมือด้วยตัวเองไม่ได้ ข้าช่วยเจ้าได้ ไม่ต้องห่วง ข้าจะทำให้เจ้าตายสนิทได้อย่างแน่นอน”

"…..."

หยางซูตกตะลึง เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว "เป็นไง? เจ้าไม่พอใจเหรอ? เจ้าคิดว่ามันยังไม่ประทับใจพอเหรอ?"

เซียวเฉวียนตบไหล่เขาด้วยสีหน้ามั่นใจ "เจ้าต้องเชื่อข้าสิ ถ้าเจ้าตายแบบนี้ คนในเมืองหลวงจะเม้าธ์เรื่องของเจ้าเป็นเวลาได้สักยี่สิบวันอย่างแน่นอน"

”ดีกว่ากระโดดลงบ่อ ใช่ไหม?”

เซียวเฉวียนกระพริบตา มองดูหยางซูด้วยสีหน้าที่จริงใจ

หยางอวี้หวนตกใจมากจนน้ำตาไหลพราก "คุณชายหยาง นี่มัน...... ทำไม่ได้ มันเจ็บมากเกินไป"

เย่าเหล่าเกือบจะหัวเราะก๊าก เขาไอแห้งๆ และหันหน้าไปทางอื่น ตอนนี้หยางซูกำลังอาการงงงัน ถ้าจู่ๆ เย่าเหล่าหัวเราะแบบนี้มันจะดูเสียมารยาท

”คุณชายหยาง ถ้าเจ้าไม่พอใจกับวิธีนี้ ข้ายังมีวิธีตายแบบอื่นที่น่าตื่นเต้นพอกัน”

เซียวเฉวียนเก็บดาบจิงหุนเข้าฝัก กำลังจะพูดอย่างพิธีรีตองต่อไป หยางซูรีบส่ายหัว "พอแล้ว...... ไม่ต้องพูดอีกแล้ว"

”ทำไมไม่พูดล่ะ เจ้าอยากตายเพื่ออุดมการณ์ เราต้องทำให้มันจริงจัง ถูกต้องไหม”

เซียวเฉวียนชี้ไปที่หยางอวี้หวน "ยังมีวิธีที่น่าทึ่งกว่านั้นอีก คุณหนูบ้านหยางของเจ้าโฉมงามโดดเด่น เจ้าก็พาเธอไปที่กลางถนน"

“ใช้ดาบจิงหุนเล่มนี้ของข้าแหละ เชือดคอของคุณหนูคนนี้ขาดทีเดียวเลย......”

หยางอวี้หวนนิ่งงง ช่างเป็นความคิดที่แย่จริงๆ......

”จำไว้นะ ต้องให้ทุกคนได้เห็นว่าหนูอวี้หวนคนนี้สวยงามแค่ไหน แล้วตอนที่เจ้าลงมือจะต้องไม่ลังเล ไม่อืดอาดยืดยาด” เซียวเฉวียนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ใช่ ในเวลานี้ เจ้าต้องร้องเรียนกล่าวหาถึงความไม่ยุติธรรมต่างๆ นาๆ น่าอนาถยังไงๆ ในโลกนี้ด้วย!”

“เสร็จแล้ว เจ้าหยางซูค่อยเชือดตัวเองให้ตาย”

หยางซูฟังจนมึนงงไปหมด เซียวเฉวียนปรบมือและพูดอย่างภาคภูมิใจ "ทำอย่างนี้ เจ้าต้องครองการค้นหาที่ร้อนแรงได้เป็นเดือน ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

"ข้ายังคิดชื่อเรื่องนี้ไว้ให้เจ้าแล้วด้วยซ้ำ" เซียวเฉวียนคันไม้คันมือและเปิดปาก "เซอร์ไพรส์! ยอดหญิงสาวงามถูกฆ่าทารุณ! เป็นการขาดความเป็นมนุษย์หรือการสูญเสียศีลธรรม!"

“ยังมีชื่อเรื่องอีกอันหนึ่ง” เซียวเฉวียนกระแอมในลำคอ “กลางวันแสกๆ! ชายทำสิ่งนี้กับสาวงามได้ลงคอ!”

”เหลือเชื่อ! สาวงามถูกฆ่ากลางถนน เพียงเพราะได้ทำสิ่งนี้!”

“ชายในเมืองหลวง ไฉนกระทำสิ่งนี้กับสาวงามกลางถนน!”