ตอนที่ 587
บทที่ 588 สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีอยู่ทั่วทุกหัวระแหง
October 21, 2026
ปลอม?
เซียวจิงก็คือเซียวจิง เป็นคุณหนูรองของบ้านเซียว เป็นลูกสาวของตระกูลเซียว มันจะปลอมได้อย่างไร?
“ข้าว่าเจ้ากำลังล้อเล่นกับข้ามากกว่า”
เซียวเฉวียนจ้องมองเหลียงไหวโหรวอย่างเย็นชา คนใกล้ตาย คำพูดก็จริงใจ แต่เมื่อเหลียงไหวโหรวกำลังจะตาย กลับพูดบ้าๆ หรือ?
"ฮ่า ๆ ๆ !"
ยิ่งเซียวเฉวียนทำท่าไม่เชื่อ เหลียงไหวโหรวก็ยิ่วมีความสุข สุขจนขนคิ้วแทบจะบินลอยตัวขึ้น "เซียวเฉวียน ดูเจ้าสิ ยังดูมั่นใจขนาดนั้น!"
"ยังคิดว่าทุกอย่างอยู่ในเงื้อมมือของตัวเอง!"
"เจ้ายังคิดว่า ตัวเองครอบครองตำแหน่งที่เหนือกว่าอยู่ตลอดเวลา!"
การเสียดสีของเหลียงไหวโหรวนั้นบ่งชัดมาก "ดูเจ้าสิ อวดดีเหลือเกิน! คนอวดดีแบบนี้คนก่อน คิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นบรรพบุรุษของอี้กุย ชื่อว่าอะไรนะ อ่า อี้อู๋หลี่...... "
ขี้คุย!
เซียวเฉวียนคว้าคอเสื้อเขา "น้อยหน่อยเหอะ! เซียวจิงจะปลอมได้ยังไง! จะมีคนสองคนที่เหมือนกันเปี๊ยบในโลกนี้ได้ยังไง!"
“น้องสาวของข้าเอง ข้าเซียวเฉวียนยังไม่สามารถดูออกหรือว่าของจริงของปลอม!”
“อย่าคิดว่าเจ้าจะตายแล้ว ข้าจะเชื่อคำพูดไร้สาระของเจ้า?” เซียวเฉวียนหิ้วคอเสื้อของเขาแล้วผลักเขาลงไปที่พื้น "เหลียงไหวโหรว! เสียดายที่ข้าเซียวเฉวียนคิดว่าเจ้ายังเป็นลูกพูดชาย กล้าได้กล้าเสีย แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าข้าเซียวเฉวียนจะประเมินเจ้าสูงเกินไป จึงได้มาฟังเรื่องไร้สาระของเจ้า!”
“ข้าคิดว่าให้เจ้าตายด้วยมีดของเพชฌฆาตนั่นดีแล้ว พู่กันเฉียนคุนเหรอ? เจ้าไม่คู่ควร!” พูดจบ เซียวเฉวียนก็หันหลังกลับและจากไป
เหลียงไหวโหรวผงะและตะโกนด้วยความโกรธ "หยุดก่อน! เจ้าคิดว่า ข้าเหลียงไหวโหรวสมควรตายถึงขนาดนั้นหรือ?"
“เหตุผลที่องค์จักรพรรดิต้องการประหารข้าเพราะข้าฆ่าแม่ฉิน!”
“แต่เจ้าเซียวเฉวียนวางกับดักนี้ นอกจากฆ่าแม่ฉินแล้ว ยังจะฆ่าข้าด้วย!”
เหลียงไหวโหรวยืนขึ้นจากพื้นและยื่นมือออกไปขวางทางของเซียวเฉวียน "ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้ามีเหตุผลอะไรที่ฆ่าข้า เพียงเพราะข้าเป็นลูกน้องของเว่ยเชียนชิวเหรอ?"
ว้าว
ปัญหานี้ ถามออกมาได้หน้าด้านๆ
“เจ้าไม่สมควรตายเหรอ?” เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นและทำหน้าบึ้ง
"ข้าสมควรตายที่ไหน? ตอนที่เจ้าวางกับดักนี้ ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าขุ่นเคืองใช่ไหม? ถ้าข้าสมควรตายเพียงเพราะข้าเป็นลูกน้องของเว่ยเชียนชิว แล้วส่วนเจ้าเซียวเฉวียนล่ะ?" เหลียงไหวโหรวยิ้มเยาะ "ก่อนนั้น เจ้าส่งเซี่ยวเฟิงไปให้จวนเจียนกั๋ว เจ้าไม่ได้คิดจะติดตามเว่ยเชียนชิวด้วยเหรอ?”
“ข้าสมควรตาย เจ้าเซียวเฉวียนไม่สมควรตายเหรอ?”
”ตอนนี้ เซี่ยวเฟิงไม่ใช่ยังอยู่ในจวนเซียวของข้าหรือ?” เซียวเฉวียนสวนไปตรงๆ สวนจนเหลียงไหวโหรวพูดไม่ออก "พี่น้อง ทุกอย่างอย่าดูแต่ขั้นตอนกลางคัน จงดูที่ผลลัพธ์"
อะไร?
เหลียงไหวโหรวผงะ "เจ้าส่งเซี่ยวเฟิงมา เพื่อหลอกเขาเล่นเหรอ?"
เซียวเฉวียนไม่ได้อธิบาย ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยวเฟิงหรือยาอายุวัฒนะ ความปรารถนาดีทั้งหมดที่มีต่อเว่ยเชียนชิวเป็นแค่กลวิธีถ่วงเวลา เพื่อป้องกันไม่ให้เว่ยเชียนชิวลงมือทำร้ายจวนเซียวหรือเซียวเฉวียนก็แค่นั้น
”เหลียงไหวโหรว ข้าไม่เคยคิดที่จะฆ่าเจ้า”
เซียวเฉวียนจ้องตาเขม็ง "เจ้าขายน้องสาวของข้าไปยังสถานที่บันเทิง เจ้าสมควรตาย แต่ข้าไม่คิดจะฆ่าเจ้าด้วยมือตัวเอง"
“เจ้าว่าอะไร?” เหลียงไหวโหรวรู้สึกงุนงงอย่างมาก
“ขอแค่เจ้าและแม่ฉินจะรู้สึกผิดที่ทำกับน้องสาวของข้าเพียงเล็กน้อย ข้าคงจะไม่วางกับดักนี้ต่อไป”
เซียวเฉวียนมองเขาเงียบๆ "แต่พวกเจ้าไม่"
”ไม่มีคำขอโทษแม้แต่คำเดียว”
”ช่วงจังหวะที่ข้าเซียวเฉวียน คิดจะฆ่าเจ้าจริงๆ ไม่ใช่ช่วงเวลาที่วางกับดักนั้น แต่เป็นตอนที่เจ้าขับเคลื่อนเหวินอิ้นเพื่อจะเอาชีวิตข้า แต่ไม่คำนึงถึงชีวิตของผู้รู้หนังสือคนอื่นๆ ที่อยู่ในถนนจูเชว่ ”
“ฉะนั้น เจ้าจึงสมควรตาย”
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเทพเจ้า สามารถบงการชีวิตของมนุษย์ได้ แต่เจ้าลืมไปว่า เจ้าก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา”
“เจ้าคิดว่าตอนนี้เจ้าจะถูกตัดศีรษะเพราะเจ้าฆ่าแม่ฉินนั้นหรือ? เป็นเพราะเจ้าเป็นลูกนอกสมรสและนำความเสื่อมเสียมาสู่ราชวงศ์หรือ?”
”ไม่” เซียวเฉวียนจ้องมองเขาอย่างตรงๆ “ฝ่าบาททรงตัดสินประหารชีวิตเจ้าเพราะเจ้ามองชีวิตประชาชนเป็นเหมือนมด! เป็นเพราะเจ้ามองชีวิตมนุษย์เป็นๆ เหล่านั้นเป็นโคลนตมที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเจ้า!”