บทที่ 607 โจมตีโดยตรง

เซียวเฉวียนไม่มีความแค้นส่วนตัวกับเขาใช่ไหม?

วันนี้จ้าวอีโต้วไปขึ้นศาลและทำให้เซียวจิงอับอายอย่างรุนแรง

แต่เซียวเฉวียนไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้ จากมุมมองของเซียวเฉวียน จ้าวอีโต้วและเซียวเฉวียนไม่มีความขุ่นเคืองกัน

วันนี้จ้าวอีโต้วโกรธเซียวจิงมาก จ้าวอีโต้วสับสนอยู่ครู่หนึ่งโดยคิดว่าเซียวเฉวียนกำลังแก้แค้น

ถ้าคนไม่เยอะขนาดนี้ จ้าวอีโต้วคงอยากจะตีตัวเองจริงๆ เพื่อให้พูดมากขึ้น พูดให้มากขึ้น!

อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขาและเซียวเฉวียนไม่มีความแค้นส่วนตัว ทำไมยามนี้เซียวเฉวียนจึงมุ่งเป้าไปที่เขาเหมือนไก่ตัวผู้?

เป็นเพียงเพราะเขาล้อเลียนเซียวเฉวียนก่อนขึ้นศาลหรือเปล่า? ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที อารมณ์ของจ้าวอีโต้วเหมือนกับรถไฟเหาะ เขาคิดถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ในที่สุดเขาก็เชื่อมั่นในตัวเอง ใช่แล้ว เซียวเฉวียนต้องต่อต้านเขาเพราะเขาเยาะเย้ยอีกฝ่ายไปสองสามคำเป็นแน่

จ้าวอีโต้วคำรามอย่างเย็นชา “ผู้ตรวจการเซียวใจแคบยิ่งนัก คำพูดเหล่านั้นก่อนขึ้นศาลเป็นเพียงเรื่องตลก แต่ท่านนำอารมณ์ของท่านเข้าสู่ศาล ใต้เท้าเซียวรับเรื่องตลกไม่ได้จริงๆ ท่านควรเข้าใจ ศาลเป็นสถานที่สำหรับขุนนางหารือในเรื่องของราชสำนัก ไม่ใช่สถานที่ให้ท่านระบายอารมณ์ส่วนตัว”

เซียวเฉวียนเคยคิดว่าจ้าวอีโต้วโง่เหมือนหมู แต่เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเหมือนหมูได้ถึงขนาดนี้

ความเป็นปรปักษ์ของเซียวเฉวียนเห็นได้ชัดว่าเป็นเช่นนี้ แต่จ้าวอีโต้วคิดว่าเขาเซียวเฉวียนเพียงแค่โต้เถียงด้วยวาจาเท่านั้น

ลองคิดดูว่าจ้าวอีโต้วเป็นคนมั่นใจมาก รู้สึกว่าสิ่งที่เกี่ยวกับคนหลอกลวงนั้นสมบูรณ์แบบ แล้วเขาก็สังเกตเห็นมันเท่านั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ควรเปิดช่องรับแสงแล้วพูดตามตรง

“ฝ่าบาท” เซียวเฉวียนเพิกเฉยต่อจ้าวอีโต้วและถวายบังคมต่อฮ่องเต้โดยตรง “ที่กระหม่อมต่อต้านผู้ตรวจการจ้าวนั้นไม่ใช่เพราะความแค้นส่วนตัว แต่เพราะกระหม่อมเห็นว่าเขาประพฤติตนไม่ดีและคุณธรรมเสื่อมทราม คนเช่นจ้าวอีโต้วไม่คู่ควรที่จะยืนหยัดในพระราชวังฉางหมิงเพื่อร่วมหารือเรื่องต่างๆ กับเหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊”

ประพฤติตนไม่ดี

คุณธรรมเสื่อมทราม

จ้าวอีโต้วคิดว่าหูของเขาเสียหาย เขาแค่เหน็บแนมเซียวเฉวียนเพียงไม่กี่คำไม่ใช่หรือ? เมื่อครู่เซียวเฉวียนบอกว่าเขาเป็นคนโง่หรือ? กำลังบอกว่าเขาคุณธรรมเสื่อมทราม?

ถึงขนาดกล่าวว่าจ้าวอีโต้วเป็นเช่นนั้นเชียวหรือ?

“เซียวเฉวียน! เจ้าอย่าใช้ใจคนต่ำทรามมาประเมินวิญญูชน[1] ข้าเพียงแค่กล่าวว่าหากโรคประสาทของท่านยังไม่หาย ท่านก็ควรกลับไปพักฟื้นต่อ นี่เป็นเพราะข้าห่วงใยท่าน!”

จ้าวอีโต้วโกรธมากจนแทบจะฉีกปากเซียวเฉวียนออกเป็นชิ้นๆ “ท่านกล้าดีอย่างไรมาว่าข้าประพฤติตนไม่ดี ทั้งยังว่าข้าเป็นคนคุณธรรมเสื่อมทราม”

อะไร อะไรกัน

เซียวเฉวียนไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ เขาเพียงรู้สึกว่าชายคนนี้กำลังร้องเจี๊ยกๆ “ฝ่าบาท นี่คือรายนาม โปรดทอดพระเนตร”

รายนามนี้เป็นรายนามญาติของผู้มีอำนาจในราชสำนักที่ถูกแทนที่ด้วยหุ่นเชิด

หลังจากเซียวเฉวียนได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของหุ่นเชิดจากเหลียงไหวโหรว หลังจากรู้ว่าจ้าวอีโต้วเป็นผู้รับผิดชอบ เขาก็ขอให้ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าค้นหาตำแหน่งของหุ่นเชิดของจ้าวอีโต้วทั่วทั้งเมือง

ในเวลาเดียวกัน เซียวเฉวียนยังให้ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแอบเข้าไปในชั้นหนังสือในห้องของจ้าวอีโต้วอย่างเงียบๆ เพื่อเข้าไปบันทึกเหตุการณ์

แม้ว่าเซียวเฉวียนโง่จะโง่เขลามายี่สิบวันแล้วก็ตาม แต่ไป๋ฉี่และคนอื่นๆ ก็ไม่เคยหยุดค้นหา

จนกระทั่งภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุนนอนเงียบๆ ในจวนจ้าวเป็นเวลายี่สิบวัน หลังจากฟังการสนทนาข้างเตียงระหว่างจ้าวอีโต้วและนางจ้าวเป็นเวลายี่สิบวัน เขาจึงพบทั้งหุ่นเชิดและตัวจริง

น่าแปลกที่ในช่วงยี่สิบวันที่ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุนอยู่ในจวนจ้าว จ้าวอีโต้วทรมานเซียวจิงมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งยังล้มเหลวในการบันทึกการทรมานครั้งก่อนหน้าของเซียวจิง ซึ่งเป็นสาเหตุที่เซียวเฉวียนพบเซียวจิงช้ามาก

จนกระทั่งจ้าวอีโต้วทุบตีเซียวจิงจนได้เลือด จากนั้นภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิจึงพบเซียวจิง

รายนาม?

รายนามอะไร?

หือ?

จ้าวอีโต้วซึ่งไม่ได้อยู่ในคลื่นความถี่เดียวกับเซียวเฉวียนมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวโตๆ ของตน

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ เซียวเฉวียน ที่ปรึกษาตัวน้อยผู้นี้มีเรื่องมากมาย ถ้าเขาไม่ใช่ลูกศิษย์ของปีศาจกวี เขาคงไม่สามารถพูดได้ทุกวันเช่นนี้

ขุนนางเหล่านี้ที่ไม่ชอบเซียวเฉวียนยังไม่รู้ว่าญาติของพวกเขาถูกรวมอยู่ในรายนามของเซียวเฉวียนด้วย

ขันทีหม่าหยิบรายนามของเซียวเฉวียน หันหลังกลับด้วยความเคารพแล้วมอบให้ฮ่องเต้

รายนามนี้เขียนไว้ในพับที่ขุนนางใช้ขึ้นศาล บรรจุอย่างหนาแน่น แน่นมาก เพียงมองแวบแรกก็พบว่ามีหลายสิบคน

ฮ่องเต้นับพวกเขาอย่างรอบคอบสามสิบห้าคน

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นญาติผู้หญิงของผู้มีอำนาจในเมืองหลวง ส่วนใหญ่เป็นหญิงสาว

ยิ่งฮ่องเต้มองมากเท่าใด คิ้วพระองค์ก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเท่านั้น

ในบรรดาหญิงสาวเหล่านี้ มีแม้กระทั่งคนหนึ่งที่เป็นน้องสาวทางสายเลือดของฮองเฮา หรือก็คือน้องภรรยาของฮ่องเต้

เซียวเฉวียนจงใจเขียนชื่อไว้ในช่วงท้ายและทำให้มันโดดเด่นยิ่งขึ้นเล็กน้อย

เพราะเมื่อเซียวเฉวียนพบหุ่นเชิดและตัวจริง ทุกคนก็อยู่ที่นั่นยกเว้นสาวน้อยคนนี้