บทที่ 636 การหลอกลวงครั้งยิ่งใหญ่

“นี่คือยาอะไร! เจ้าให้ยาอะไรกับเขา?”

"ห๊า?"

อารมณ์ของเว่ยเชียนชิวเดือดดาล ประหนึ่งหญิงสาวที่ถูกบุรุษเพศปฏิเสธความรัก เขาเดินตามและเอาเเต่ถามเซียวเฉวียนว่า “นี้คืออะไร ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรไร”

นี้คืออะไรน่ะหรือ? เซียวเฉวียนเลิกคิ้วขึ้น เขาไม่ได้ยินที่เซียวเฉวียนพูดไปเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ แต่แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะพูดซ้ำสองอีกเป็นแน่: “นี้เป็นราคา”

“ช่างเป็นราคาที่ไม่สมเหตุสมผลเสียจริง! เจ้าให้หลี่มู่กินอะไรกันแน่!”

เว่ยเชียนชิวดูเหมือนจะมีลางสังหรณ์ หรือนี่จะป็นอมฤตแห่งชีวิตของเซียวเฉวียน?

แต่เขาไม่เข้าใจว่าเซียวเฉวียนจะมอบของมีค่าเช่นนี้ให้กับคนต่ำต้อยอย่างหลี่มู่ทำไมกัน

เซียวเฉวียนไม่เพียงแต่มอบให้หลี่มู่เท่านั้น เขายังบังคับหลี่มู่ให้กลืนอมฤตแห่งชีวิตต่อหน้าเว่ยเชียนชิวอีกด้วย

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" เว่ยเชียนชิวหัวเราะและพูดด้วยความมั่นใจ : "เจ้าเด็กน้อย เจ้าคิดว่าจะหลอกข้าได้อย่างนั้นหรือ?"

“เจ้าคิดว่าจะหลอกคนแก่ได้กี่ครั้งกัน!” เว่ยเชียนชิวพูดด้วยความโกรธ: “หากข้าถูกหลอกครั้งแรกแล้วนั้น ครั้งที่สองมิมีทางเกิดขึ้นได้อีก!”

"เซียวเฉวียน! เจ้าอย่าลองดีกับข้า! รักษาชีวิตของเจ้าไว้ให้ดี!" ในขณะที่พูด เว่ยเชียนชิวอยากที่จะง้างดาบใหญ่ยาว 40 เมตรในมือของเขาและฟาดลงไปที่ไอ้สาระเลวเซียวเฉวียน

"แค๊ก......"

การไอเล็กน้อยขัดขวางความเดือดดาลของเว่ยเชียนชิวทันที

หลี่มู่ยังมีชีวิตอยู่

หลังจากที่เขารอดมาได้ เขายังพึมพำเบาๆ: "น้ำ... น้ำ... ข้าอยากดื่มน้ำ..."

มีชีวิตอยู่?

ก่อนหน้านี้ เว่ยเชียนชิวใช้พลังภายในสำรวจหลี่มู่ ปรากฎว่าเขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว แม้แต่ทวยเทพก็ไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้!

แต่ตอนนี้หลี่มู่ยังมีชีวิตอย่างนั้นหรือ?

เว่ยเชียนชิวรู้สึกประหลาดใจ มีความสุข และโกรธในเวลาเดียวกัน

ไม่มีสิ่งใดต้องเอ่ย เขาทั้งรู้สึกประหลาดใจ และดีใจที่เซียวเฉวียนมีน้ำอมฤตแห่งชีวิต แต่ก็โกรธมากเช่นกันที่เขามอบมันให้กับหลี่มู่!

“สิ่งที่หลี่มู่ดื่มคือน้ำอมฤตแห่งชีวิต?”

เว่ยเชียนชิวมองเซียวเฉวียนด้วยความไม่เชื่อ แม้ว่าจะเป็นที่น่าสงสัย แต่เมื่อเขาได้เห็นหลี่มู่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาต้องเชื่อมันในทันที

"ถูกต้อง"

เซียวเฉวียนมองเว่ยเชียนชิวอย่างเย็นชา แต่ภายในใจกลับสับสนวุ่นวาย

ปีศาจกวีเคยสอนเซียวเฉวียนว่าหากต้องการหลอกใครสักคน จะต้องเตรียมคำโกหกให้เพียงพอ หากคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ไม่สามารถหลอกลวงต่อไปได้ ให้สร้างคำโกหกที่ใหญ่กว่าเพื่อหลอกลวงเขา เพื่อให้คนที่ถูกหลอกเชื่อต่อไปอย่างสนิทใจ

โลกนี้มีน้ำอมฤตอย่างนั้นรึ? มันก็เป็นแค่น้ำสีทองธรรมดาๆ

และหลี่มู่ก็แค่แกล้งทำเป็นตาย

ดาบไทอาบนหน้าอกของหลี่มู่คงเป็นไป๋ฉี่สอดเข้าไป

ตอนนี้เว่ยเชียนชิวไม่เชื่อเซียวเฉวียนอีกต่อไป เซียวเฉวียนจึงทำได้เพียงสร้างเรื่องที่ใหญ่ขึ้น

ขณะเดียวกันหลี่มู่ที่กำลังจะร้องไห้: "ท่านพึ่งฟื้นขึ้นมา พึ่งจะส่งเสียง ไม่จำเป็นต้องเล่นใหญ่!"

“ ไม่ต้องกังวล ทักษะของไป๋ฉี่นั้นสูงส่ง แม้ดาบไทอาจะเจาะผิวหนังและเนื้อ แต่หาทำร้ายอวัยวะและหัวใจท่านไม่ หากข้าโจมตีจุดตาย ข้าจะสามารถหลอกลวงเว่ยเชียนชิวได้อย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะป้อนน้ำอมฤตให้กับท่าน และเว่ยเชียนชิวจะไม่สามารถตรวจพบได้อย่างแน่นอน”

"เข้าใจแล้ว"

หลี่มู่นั้นเกือบจะร้องไห้ แต่น้ำตาไม่ได้ไหลออกมา ตัวเขาอายุเยอะกว่าเซียวเฉวียน และตอนนี้เขากำลังร่วมมือกับเด็กคนนี้เพื่อหลอกลวงจิ้งจอกเฒ่า!

ไป๋ฉี่หยิบดาบไทอาขึ้นมาและกำลังจะแทงเข้าไป หลี่มู่ที่หวาดกลัวยกมือขึ้นห้ามไว้: "ช้าก่อน!"

ไป๋ฉี่หยุดชะงัก หลี่มู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่: "ทำไมถึงเป็นข้าเล่า"

“ท่านเป็นขุนนางของราชสำนักและยังมียศสูงกว่าข้า ท่านต้องตายเท่านั้น ข้าถึงมีเหตุผลเพียงพอในการทำลายท่าน”

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างประจบประแจง: “ช่วยข้าเถอะใต้เท้าหลี่ หากครั้งหน้าท่านต้องการ ข้าจะให้ท่านแทงข้าแน่นอน ตกลงหรือไม่?”