บทที่ 641 ไฟในแกนโลก

แม้แต่ผู้คนที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตรก็สามารถเห็นไฟในจวนเซียว

ฝูงชนที่ยืนเขย่งเท้าและมองไปไกล จวนเซียวถูกไฟไหม้อีกครั้ง!

ใครใจร้ายขนาดนี้ กล้าก่อไฟแบบนี้อีกครั้ง!ใต้เท้าเซียวน่าสงสารมาก! และไฟนั้นใหญ่กว่าที่จุดไว้ระหว่างวันด้วยซ้ำ เวรกรรมอะไรเช่นนี้!

ในเวลานี้ ด้านนอกจวนเจียนกั๋ว

ฉินซูโหรวกำลังบูดบึ้ง เดิมทีเธอวางแผนที่จะมาเป็นวีรสตรี แต่ในท้ายที่สุดเซียวเฉวียนเองก็ออกมาจากจวนเจียนกั๋วโดยไม่ได้รับอันตราย?

จึงทำให้ฉินซูโหรวไร้ประโยชน์!

ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนเธอจะประเมินความสามารถของเซียวเฉวียนต่ำไปจริงๆ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเซียวเฉวียนไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ

เดิมทีฉินซูโหรวรู้สึกเสียใจที่เธอไม่มีโอกาสเข้าใกล้เซียวเฉวียน แต่จวนเซียวไฟก็ลุกอีกครั้ง โอกาสกลับมาอีกครั้ง ฉินซูโหรวหันหลังกลับและจากไป: "เว่ยอู๋จี้ ไปกันเถอะ!"

"ครับนาย"

เว่ยอู๋จี้ถอนหายใจและเดินตามไป เขาเป็นผู้อารักขาที่มีเกียรติ เมื่อก่อนมีแต่ต่อสู้กับต่อสู้ แต่ตอนนี้เขากำลังติดตามนายหญิงและเขายังติดตามนายหญิงของเธอเพื่อไล่ล่าสามีเก่าของเธอด้วย

เวรกรรม เวรกรรมจริงๆ เว่ยอู๋จี้ติดตามเขาด้วยสีหน้าที่ยอมแพ้ ฉินซูโหรวเดินช้า เขาเดินไปห้าก้าว แต่เธอก้าวไปเพียงก้าวเดียว เธออ่อนแอเกินไป

ฉินซูโหรวไปที่ศาลาคุนหวู่ แล้วดึงอี้กุยออกจากเตียง อี้กุยไม่ได้นอนมาสามวันแล้วกว่าจะนอนลงไปได้ แต่เธอก็ปลุกเขาขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาไม่กล้าใส่อารมณ์กับฉินซูโหรว เพราะเว่ยอู๋จี้อยู่ข้างๆเขา

บนร่างกายของเว่ยอู๋จี้ อี้กุยตระหนักดีว่ามีกระบี่ชีวันอยู่ที่ตัวเขา

อี้กุยถูกลมหายใจของกระบี่ชีวันทำขนลุก กระบี่ชีวันซึ่งเป็นศัตรูกับเขามากเช่นกัน เขามองไปที่ฉินซูโหรว และพูดติดอ่าง: "องศ์ องศ์หญิง ท่านบุกเข้ามาในห้องนอนของข้า มันไม่เหมาะสม?"

“ไปที่จวนเซียวกับข้าเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของฉินซูโหรวเต็มไปด้วยคำสั่ง ราวกับว่าอี้กุยเป็นน้องชายของเธอ

เอากระบี่ชีวันไปที่จวนเซียวเหรอ?ฉินซูโหรวต้องการทำอะไร?อี้กุยขมวดคิ้ว: "ไม่ ข้าไม่ไป! ท่านก็ไม่ต้องไปเช่นกัน!"

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ฆ่าเซียวเฉวียนแน่นอน ก่อนอื่นคือ ขอแค่เจ้าเชื่อฟังข้า”

ผู้จัดการร้านที่อยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาโมโหมากเมื่อได้ยินคำพูดของฉินซูโหรว นายน้อยเป็นคนร่ำรวยและมีอำนาจ และหลายคนต่างจ้องมองเขา แต่ฉินซูโหรวเจ้ากี้เจ้าการมาก และไม่ได้จริงจังกับนายน้อยเลย

เมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังไปที่จวนเซียว ผู้จัดการร้านก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบไปเลย เซียวเฉวียนน่าจะสามารถจัดการฉินซูโหรวที่รบกวนนายน้อยได้

หากเซียวเฉวียนไม่สามารถจัดการได้ ไม่มีใครในโลกนี้สามารถจัดการได้

ผู้จัดการร้านจึงรีบไปสวมเสื้อคลุมให้อี้กุยแล้วผลักเขาออกจากประตู: "นายน้อย รีบไปรีบกลับ"

อี้กุยสับสน ผู้จัดการร้านเคยเกลียดเขาที่อยู่กับเซียวเฉวียน แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงรีบร้อนขนาดนี้

ไม่รีบร้องได้ไง?

คนเดียวในโลกที่สามารถจัดการฉินซูโหรวได้ ก็คือเซียวเฉวียน!

ผู้จัดการร้านโบกมือ รีบไปเถอะ

“เซียวเฉวียนตื่นแล้ว เกิดเพลิงไหม้ในจวนเซียว เจ้าไม่อยากไปดูเหรอ?”

เมื่อเห็นความลังเลของอี้กุย ฉินซูโหรวจึงเอ่ยชื่อเซียวเฉวียน แน่นอนว่า อี้กุยรู้สึกตื่นเต้น ทั้งมีความสุขและประหลาดใจ: "ท่านตื่นแล้ว?ทำไมถึงเกิดเพลิงไหม้?รีบรีบรีบ ข้าจะไปหาเขา!" "

ฉินซูโหรวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ต้องแบบนี้สิ นี่เป็นทัศนคติที่ถูกต้อง

อี้กุยออกไปอย่างเร่งรีบ และผู้จัดการร้านก็ส่งเขาออกไป หลังจากนั้นไม่กี่วัน เขาต้องเร่งให้นายน้อยแต่งงานและมีลูก อยู่กับเซียวเฉวียนแล้วมันอันตรายมากเกินไป ไม่เช่นนั้น ตระกูลอี้อาจจะสูญพันธุ์ได้

ถุ้ยถุ้ยถุ้ย! ผู้จัดการร้านถ่มน้ำลายรัวๆ อับประมงคล

ในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงของปีที่สี่สิบสองของราชวงศ์เว่ย เกิดเพลิงไหม้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในจวนเซียว

สิ่งที่มาพร้อมกับไฟก็คือสายลมที่โหยหวน

ลมแรงทำให้ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็ลามไปทั่วจวนเซียว