บทที่ 656 สุดที่จะทนสัมผัสรับรู้

ที่คุกเทียนเหลา (คุกฟ้า)

จ้าวอีโต้วถูกขังอยู่ในห้องที่ติดมุมที่สุด

ที่แห่งนี้เป็นที่กักขังผู้กระทำความผิดโทษร้ายแรง

เรือนจำโบราณแบ่งออกเป็นคุกเทียนเหลา (คุกฟ้า) และคุกตี้เหลา (คุกดิน)

คุกเทียนเหลามีไว้ขังผู้กระทำความผิดโทษร้ายแรง และคุกตี้เหลามีไว้ขังพวกขโมยเล็กขโมยน้อย

คุกเทียนเหลาอยู่ภายใต้การควบคุมของราชสำนักโดยตรง โทษที่กระทำโดยจ้าวอีโต้วถือเป็นโทษมหันต์ที่ร้ายแรงที่สุด คุกเทียนเหลาจึงเป็นสถานที่คุมขันตัวเขาโดยไม่มีทางอื่น

"เวลากินข้าว!"

ผู้คุมโยนซาลาเปาบูดๆ 2 อันเข้าไป คนที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกเทียนเหลาจะไม่สามารถออกไปได้อีก ให้ซาลาเปา 2 อันแก่เขาก็แค่ไม่อยากให้เขาอดตายเท่านั้น

จ้าวอีโต้วได้รับแก่นเลือดของมารดาและฟื้นขึ้นมาจากสภาวะปานตาย เขามีสติ และท้องก็ร้องคำราม

เขาแปลกใจ เซียวเฉวียนไม่ได้เอาแก่นเลือดของเขาไปแล้วหรือ ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่?

ตามหลักแล้ว เขาควรจะตายไปอย่างไม่รู้ตัวในสภาวะอลวน

หรือว่าเซียวเฉวียนเอาแก่นเลือดกลับมาคืนให้เขา?

ช่างเถอะ ขอให้มีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง เว่ยเจียนกั๋วคงต้องมาช่วยเขาออกไปอย่างแน่นอนใช่ไหม?

ด้วยความคาดหวังที่น่าขำนี้ ถึงซาลาเปาจะบูด จ้าวอีโต้วก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

มีชีวิต มีชีวิตจึงมีความหวัง

กินหมดไปอันหนึ่ง เขากำลังเอื้อมมือออกไปหาซาลาเปาบูดอีกอันหนึ่ง ทันใดนั้นเท้าใหญ่ก็โผล่เข้ามาและเหยียบลงบนซาลาเปาอย่างแรง

ซาลาเปาถูกเหยียบแบน และชามก็ “เพล้ง” แตกเป็นเศษผง!

เบ้าตาของจ้าวอีโต้วสะท้าน เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาคู่หนึ่ง "จ้าวอีโต้ว เอาชีวิตของคนอื่นมาเล่น สนุกไหม?"

เสียงนี้ราวกับเป็นเสียงของมัจจุราชแห่งขุมนรกชั้นที่ 18 ทุกถ้อยคำมีกลิ่นอายอาฆาตที่มีอยู่ในทุกระดับของนรก หนาว หนาวมากๆ

“เซียว เซียวเฉวียน?”

จ้าวอีโต้วกลัวมากจนเสียงสั่นเทา เขากลัว เขากลัวมาก เขาเห็นเงาของชวีฝานลางๆ ในดวงตาของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนมองเขา ราวกับว่าชวีฝานกำลังมองเขาอยู่ ดวงตาดังกล่าวเหมือนจะสามารถมองเห็นก้นลึกในหัวใจของเขาในกะพริบตา เขาตัวสั่น "เจ้า เจ้าจะทำอะไร? ในกรณีคนปลอม ฝ่าบาทจะทรงวินิจฉัยข้าเอง เจ้า...เจ้ากล้าที่ลงประชาทัณฑ์ข้าหรือ?”

เซียวเฉวียนพูดอย่างเคร่งขรึม "เรียกชื่อข้าโดยตรง ไม่เสียมารยาทไปหรือ?"

“เจ้า ควรเรียกข้าว่ามหาราชครู”

มหาราชครู?

จ้าวอีโต้วตัวสะท้าน มหาราชครูอะไร?

เขารู้ว่าตำแหน่งของมหาราชครูคืออะไร แต่เขาไม่เชื่อ เซียวเฉวียนอายุน้อยๆ จะเป็นมหาราชครูได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนเหยียบมือของเขาอย่างหนัก เสียงดัง "เปรี้ยะ" กระดูกทั้งห้านิ้วของเขาหักสิ้น

จ้าวอีโต้วเจ็บครวญครางอย่างไม่ขาดเสียง เซียวเฉวียนจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "จ้าวอีโต้ว แล้วเจ้าเอาชีวิตข้ามาล้อเล่นจะเอาไง? มหาราชครู ข้าอยากเป็นก็ได้เป็น ส่วนเจ้า กลายเป็นผู้ร้ายติดคุกไปซะแล้ว!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ !" เสียงหัวเราะของเซียวเฉวียนเสียดแทงหัวใจของจ้าวอีโต้ว ใช่ ตัวเองถูกจำคุกแล้ว หมดอนาคตแล้ว

แต่สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดนั้นแปลกมาก

“เซียวเฉวียน! เจ้าไม่คับแคบไปหน่อยหรือ!” จ้าวอีโต้วร้องด้วยความเจ็บปวด “เซียวจิงบ้านเจ้าถูกสลับตัวเวลาสั้นที่สุด! จะหาว่าเอาชีวิตเจ้ามาล้อเล่นได้ไง!”

จ้าวอีโต้วเงยหน้าขึ้นและมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธแค้น "เจ้านี้ใจไม่สู้จริงๆ! กวนเหลียงแย่กว่าเจ้ามาก ยังไม่เห็นเขามาหาข้าเลย! ข้าเปลี่ยนตัวเซียวจิงของเจ้าแค่นั้น มาทำเป็นโมโห?”

เขาพูดแบบนี้ราวกับว่านี่มันเป็นเรื่องเล็กๆ เซียวเฉวียนก็ไม่คู่ควรที่จะมาซักถามเขา

ไร้ยางอายและไม่รู้จักสำนึกผิด

ดวงตาของเซียวเฉวียนลดลง และรอยสีแดงระหว่างคิ้วของเขายิ่งดูเป็นประกายแทงตาโดยเฉพาะในห้องมืด จ้าวอีโต้วเจ็บปวดมากจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น "เจ้า... นั่นอะไรบนหน้าผากของเจ้า? เจ้ากับไป่ฉี กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วหรือ?”

มนุษย์นี้ตลกมาก ชอบสอดรู้สอดเห็นโดยไม่คำนึงถึงเวลาและสถานที่จริงๆ เรื่องนินทาซุบซิบก็ไม่มีวันสลายสิ้น

“ฉินซูโหรว เจ้าเปลี่ยนตัวไปหรือเปล่า?”