บทที่ 704 บังคับเปลี่ยนเจ้านาย

"เจ้ากำลังว่าอะไร?"

หยางซูที่ผมเผ้ากระเซิงยืนขึ้นอย่างสั่นเทา เซียวเฉวียนกำลังมาแย่งเอาคนของเขาหรือ?

หลอกเอาผู้หญิงหยางอวี้หวนของเขาไปก็แล้ว จะไม่ละแม้แต่คนที่เป็นผู้ชายของเขาเหรอ?

เซียวเฉวียนกลอกตา เขาไม่อยากคุยกับคนหมาๆ

เซียวเฉวียนไม่ชอบหยางอวี้หวน แต่กลับมาชอบเวิงจ้ง

เป็นเพราะเวิงจ้งนั้นไม่ธรรมดา ตอนนี้เซียวเฉวียนก็เหมือนกับการสะสมแสตมป์ มีไป่ฉี เทพสังหาร เซี่ยวเฟิง สัตว์สงคราม กิเลน คนงานเตาหลอม และเวิงจ้ง มนุษย์ยักษ์

ด้วยวิธีนี้ ชีวิตถึงจะมีความหลากหลาย มีสีสันและรสชาติ

วันนี้เซียวเฉวียนมากล่าวตักเตือนหยางซูก็กล่าวแล้ว เขาและหยางซูก็จบกันไปแล้ว เมื่อกี้นี้เขาได้ต่อสู้กับ เวิงจ้งและพบว่าเวิงจ้งมีกำลังในการต่อสู้ไม่เลวทีเดียว เพราะเขาร่างสูงตัวใหญ่

ที่สำคัญคือเซียวเฉวียนฟังเสียงในใจเขาได้ รู้สึกว่าธาตุแท้มีค่าที่สุดของเวินจ้งคือมีจิตใจเรียบง่าย

เขาอยู่เพื่อเจ้านายคนเดียวและขอให้มีข้าวกินเท่านั้น

เวิงจ้งเป็นมนุษย์ยักษ์คนแรกที่เซียวเฉวียนได้พบเห็น สิ่งหายากจึงมีค่า เซียวเฉวียนไม่อยากให้เขาติดตามเจ้านายอย่างหยางซู

เซียวเฉวียนได้เลือกเจ้านายของเขาให้แล้วด้วย และนั่นก็คืออี้กุย

เลือกอี้กุยมีเหตุผลง่ายมาก อี้กุยมีเงิน อย่าว่าแต่เวิงจ้งจะกินข้าวเท่ากับห้าหกคน แม้เขาจะแทะทอง อี้กุยก็สามารถจัดให้ได้

อี้กุยก็ต้องการมีใครสักคนอยู่เคียงข้างเขา และเวิงจ้งผู้แข็งแกร่งทรงพลังและใจเรียบง่ายจึงเหมาะสมอย่างยิ่ง

“เป็นไง?” ท่ามกลางเข็มเล็กเข็มน้อยที่จ่ออยู่นั้น เซียวเฉวียนดูเหมือนอสุรจากขุมนรก “เวิงจ้ง เจ้ายอมรับความพ่ายแพ้ ข้าจะหาเจ้านายคนใหม่ให้เจ้า”

“เซียวเฉวียน! เจ้าเกินไปแล้ว! เจ้าชอบแย่งคนของคนอื่นขนาดนั้นหรือ?” หยางซูตะโกนด้วยความโกรธ "เจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาหรือ! เจ้านายเขายังอยู่นี่!"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาและตบ “พัวะ” หยางซูหมดสติไป "เอาล่ะ ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว"

......

ทุกคนงง จ้องมองไปที่เซียวเฉวียน โอ้โห ตบได้แม่นและเสียงดังจริง ดูท่าเซียวเฉวียนจะต้องเอาเวิงจ้งให้ได้อย่างแน่นอน

”เวิงจ้ง! กฎหมายต้าเว่ยบัญญัติว่าคำสั่งของจักรพรรดินั้นสูงกว่าคำสั่งของเจ้านาย! ในฐานะหนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สุดในกองอารักขา สิ่งที่ข้าพูดและกระทำเสมอหนึ่งตัวแทนของกฎหมายต้าเว่ย !"

เซียวเฉวียนกระโดด "ชึง" ขึ้นสูง และลอยอยู่บนอากาศ ทุกคนตกตะลึงจนอ้าปาก "ว้าว"

เขาจ้องมองตรงไปที่เวิงจ้ง ไม่ใช่เงยหน้าขึ้นมองเวิงจ้งอย่างเมื่อกี้อีก "ถ้าเจ้ายังไม่ได้เข้าสัญชาติในกระทรวงการคลัง เจ้าก็ยังเป็นไพร่คุนหลุน! แม้เจ้าอยากเป็นผู้อารักขาอย่างสง่าผ่าเผย ปกป้องนายเหมือนวันนี้ กฎหมายของต้าเว่ยก็ไม่รับรองเจ้า!”

"เจ้าต้องเข้าสัญชาติในกระทรวงการคลัง! แล้วมาขึ้นทะเบียนที่กองอารักขาของเรา! เจ้าต้องประกาศต่อฟ้าดินและสาบานก่อนจึงจะถือว่าเจ้าเป็นคนของต้าเว่ยเรา!"

"เข้าใจไหม?"

สัญลักษณ์สีแดงระหว่างคิ้วของเซียวเฉวียนทำให้เวิงจ้ง รู้สึกหนาวอย่างอธิบายไม่ถูก ถ้าเซียวเฉวียนไม่บอก เวิงจ้งคงไม่รู้จริงๆว่ามีกฎระเบียบเช่นนี้

เวิงจ้งแค่เคยได้ยินจากหยางซูว่า แค่เขามาติดตามหยางซู เขาก็เป็นผู้อารักขาแล้ว ไม่มีพิธีรีตองอะไร เวิงจ้งไม่เคยได้ยินเรื่องการเข้าสัญชาติหรือการขึ้นทะเบียนอะไรมาก่อน

พฤติกรรมลับๆล่อๆและตระหนี่ถี่เหนียวเป็นบุคลิกของหยางซู ผลักดันคนใหม่คนหนึ่งออกมาตายเอาดาบหน้า เพราะหยางซูไม่คิดจะรับผิดชอบใดๆ กระมัง

หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เวิงจ้งจะถูกให้แบกรับผิดทั้งหมด เพราะเขาไม่ได้เข้าสัญชาติ เขาไม่ถือว่าเป็นคนของหยางซู

เซียวเฉวียนจ้องมองเวิงจ้งที่ดูสับสนเป็นอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะสงสารชายร่างแข็งแกร่งคนนี้ เขาเพิ่งมาใหม่ๆ ไม่เข้าใจอะไรเลย คล้ายกับเขาเองมากตอนมาใหม่ๆ

ได้ยินเสียงของเซียวเฉวียนดังลั่นหอเทียนหมิง "วันนี้เจ้าเป็นไพร่คุนหลุน ล่วงเกินผู้ใหญ่! บังอาจท้าทายเจ้าหน้าที่สำคัญในราชสำนักของต้าเว่ย ! ตามระบบผู้อารักขา วันนี้ข้าเซียวเฉวียน รองหัวหน้ากองอารักขา จะนำไพร่คุนหลุนเวิงจ้งของหยางซูกลับไปที่กองอารักขา ลงโทษตามระเบียบ!”

เซียวเฉวียนพูดจบปุ๊บ เข็มเงินเป็นพันเล่มที่ห้อมล้อมหอเทียนหมิงก็ร่วงลงตามเสียง

ทุกคนมึนงง และเห็นว่าเซียวเฉวียนและเวิงจ้งหายตัวไป มีเพียงภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิที่ยังแขวนอยู่นอกหอเทียนหมิง ฉายภาพชีวิตประจำวันของหยางอวี้หวนต่อไป

”หยางซูช่างน่าสงสาร เขาถูกทารุณกรรม! ปกป้องภรรยาไม่อยู่ ตอนนี้ผู้อารักขาก็เอาไว้ไม่อยู่อีกเช่นกัน!”