บทที่ 715 ต่อสู้เพียงลำพัง

ณ จวนเซียว

เซียวเฉวียนกำลังตกปลาในบ่อปลาที่จวนของตน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเว่ยหยู้ตะโกนเรียกตลอดทาง: "เหล่าเซียว! เหล่าเซียว!"

เว่ยหยู้รีบวิ่งเข้าไปหาจนปลาตกใจกลัว สะบัดน้ำใส่หน้าเซียวเฉวียนเต็มแรง

เขาเช็ดน้ำบนใบหน้า: "นี่มันอะไรกัน!"

“อะไรกันน่ะหรือ!” เว่ยหยู้กล่าวอย่างตรงไปตรงมา: “เสด็จแม่ของข้า ขอให้ข้าฆ่าไป่ฉี่และเหมิงเอ้า! เหล่าเซียว! ทำยังไงดี!"

เซียวเฉวียนลุกขึ้นยืนทันที เว่ยหยูมอบยาพิษในมือให้เซียวเฉวียน: "ดูสิ! แม้แต่ยาพิษก็ถูกเตรียมไว้ให้ข้าแล้ว!"

“หากข้าไม่ทำ พระองค์จะใส่ร้ายข้า ว่าข้าต้องการยึดบัลลังก์!" เว่ยหยู้เป็นกังวลมากจนอยู่ไม่สุข: "ให้ตายเถอะ ข้าเป็นลูกชายของนาง! นางทำกับข้าอย่างนี้ได้อย่างไร?"

“นางบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”

เซียวเฉวียนหยิบถุงยาพิษขึ้นมา พบว่ามันเป็นยาพิษชั้นยอดเลยทีเดียว ไว้ใช้กระตุ้น เว่ยหยู้เป็นกังวลจนกระทืบเท้า:"มันจบแล้ว! มีชายชุดดำมาหาข้า บอกว่าข้ากับเจ้าถูกกำหนดให้เป็นศัตรูกัน! จะทำอย่างไรดี! ข้าควรทำอย่างไรดี!"

ตั้งแต่ที่เว่ยหยู้มา เขาก็พูดทุกอย่างออกมาหมด

หากต้องการให้เว่ยหยู้สมรู้ร่วมคิดด้วย มันคงยากกว่าการเดินขึ้นไปบนฟ้า

ไทเฮาและชายชุดดำคงไม่คิดว่าเว่ยหยู้จะเชื่อใจเซียวเฉวียนมากถึงเพียงนี้

“ทำไมเจ้าถึงลุกลี้ลุกลนถึงเพียงนี้ ไหนว่ามา! นางขอให้เจ้าวางยาพิษไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า ไม่อย่างนั้นนางจะจัดการเจ้าอย่างนั้นสินะ"

“ไม่เป็นไร ทางออกง่ายมาก” เซียวเฉวียนนำยาพิษนั้นใส่ไว้ในแขนเสื้อของตน: "ไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดงานศพให้ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าพรุ่งนี้"

อ๊า?

อา!

ห๊า?

มือของเว่ยหยู้สั่นเทาและชี้ไปยังเซียวเฉวียน:"เจ้า เจ้า เจ้า เหล่าเซียว เจ้าเองก็โหดร้ายเหมือนคนพวกนั้นอย่างนั้นหรือ?"

“ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าเป็นพี่น้องกันของเจ้า!”

“แม้ว่าข้าจะไม่ค่อยได้เล่นกับเจ้าโง่สองคนนี้บ่อยนัก” เว่ยหยู้ทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้:"แต่พวกเขาก็ไม่สมควรตายไม่ใช่หรือ?”

“ข้ารู้สึกประทับใจสิ่งที่เจ้าจะทำเพื่อข้า” เว่ยหยู้คว้ามืเซียวเฉวียน: “แต่เราเป็นพลเมืองดีของศตวรรษที่ 21 ที่ปฏิบัติตามกฎหมาย ดังนั้นเราจึงทำสิ่งนี้ไม่ได้!”

“เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร!” เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่นานมานี้พวกเขาได้รับการฝึกอบรมอย่างเข้มงวดและไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครได้ ในเมื่อเรื่องนี้เข้ามา ข้าจะให้พวกเขาตายปลอมๆ"

หืม แกล้งตายงั้นหรือ?

เว่ยหยู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ว่าเซียวเฉวียนไม่ใช่คนโหดร้าย:"แล้วทำไมเจ้าถึงเอายาพิษไปกัน?"

“ยานี้อันตรายอย่างยิ่ง อย่าเอาติดตัวไว้เลย” มันทำให้เสียวเวียนนึกถึงเหตุการณ์น่าเศร้าเมื่อฉินปาฟางเสียชีวิต

ในสมัยโบราณ เป็นเรื่องปกติที่ไทเฮาจะต่อสู้กับลูกๆของตนเอง ไม่แปลกใจที่ไทเฮาทำเช่นนี้ แต่ชายชุดดำนั้น ดึงดูดความสนใจของเซียวเฉวียนเป็นย่างมาก

ชายชุดดำผู้นี้สามารถเข้าถึงพระราชวังได้อย่างอิสระและยังเป็นถึงอาจารย์

ภูเขาจงหนาน...เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว มันคือที่ใดในเมืองหลวงกัน?

“เหล่าเซียว ข้ากลัว! ข้าไม่อยากกลับวัง! ข้าแค่อยากสนุกไปวันๆ แต่พวกเขากลับอยากจะฆ่าข้า!"

เว่ยหยู้กอดแขนเซียวเฉวียนไว้แน่นและพูดว่า:"ข้าไม่กลับไปที่วังได้ไหม?"

เซียวเฉวียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ก่อนดี ทันทีที่ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า "ตาย" เว่ยหยู้ก็จะปลอดภัย

“ไม่ต้องกลัวหรอก เจ้ากลับไปตามปกติเถอะ”

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะพูดเช่นนั้น แต่เว่ยหยู้กลับไม่มั่นใจเลย เขาส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง

นี่เป็นครั้งแรกที่เว่ยหยู้ต้องเผชิญกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจในสมัยโบราณ และเขาก็กลัวเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาคิดว่าไทเฮาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เว่ยหยู้ ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องทำความคุ้นเคยกับมัน ราชวงศ์ต้าเว่ยที่ยิ่งใหญ่มีเพียงแค่กลิ่นคาวเลือดเท่านั้น และไม่มีใครหลีกเลี่ยงมันไปได้"

เซียวเฉวียนรู้ดีว่าเว่ยหยู้คิดอะไรอยู่