บทที่ 718 เซียนชิวรุกกระหน่ำ

“พวกเจ้าทำอะไรกับเม่ยซี?”

เซียวเฉวียนมองอย่างเย็นชา ขันทีจูกงกงยิ้มเยาะ มือลูบศีรษะของเฉาสิงจือเบา ๆ "ข้าไม่เข้าใจเจ้ากำลังพูดอะไร ตราประทับนี้ฝ่าบาทมอบให้ไทเฮาเอง เกี่ยวอะไรกับนางสนมเม่ยซี ?”

”เซียวเฉวียน! ไม่ต้องมาพูดเลี่ยงซ้ายเลี่ยงขวา! หลีกไปให้พ้น! ถึงเจ้าจะเป็นราชครู เจ้าก็ไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบ!”

“ตราประทับอยู่นี่! อย่าอวดดี!”

ขันทีจูกงกงเริงร่ามาก ผู้รู้หนังสือใต้ฟ้าคนไหนจะสามารถสู้กับเหวินอิ้นได้?

เมื่อก่อนเซียวเฉวียนสู้ได้ เพราะเขามีพู่กันจินหลุนเฉียนคุน

แต่ตอนนี้พู่กันเฉียนคุนอยู่ในมือของไทเฮาแล้ว เซียวเฉวียนยังมีทุนอะไรอีก?

“ขันทีอย่างเจ้า สามารถขับเคลื่อนตราเหวินอิ้นได้หรือ?”

ขันทีสองคำของเซียวเฉวียนแทงเข้าในใจของขันทีจูกงกง เขาหน้าบึ้งตาเย็น "เซียวเฉวียน แน่นอนข้าเองทำไม่ได้ แต่ก็มีคนที่ทำได้"

พูดจบ ขันทีจูก็หันหลบไปด้านข้าง

ชายหน้าซีดมากคนหนึ่งปรากฏตัวที่ด้านหลังขันทีจู

”เว่ยอวี๋!” เซียวเฉวียนตกใจ แค่ไม่ได้เจอกันครึ่งวัน เว่ยอวี๋เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เว่ยอวี๋ดูตกตะลึงพรึงเพริด หน้าเหม่อลอย เขาไม่กล้าก้มหัวแม้แต่นิด กล้าแต่มองตรงไปข้างหน้าเท่านั้น เพราะถ้าเขาก้มหัวลงอีกนิด ก็จะมองเห็นศีรษะของเฉาสิงจือ

ใบหน้าของเว่ยอวี๋ดูสะอาด แต่มีเลือดบนเสื้อผ้า โดยเฉพาะแขนเสื้อซึ่งเปียกโชกไปด้วยเลือด

ใต้แขนเสื้อ ร่างกายของเขาแข็งทื่อและมือสั่นเทา

เซียนชิวน้อยถอนหายใจเบา ๆ "หลังจากที่ศีรษะของเฉาสิงจือถูกตัดออก ไทเฮาก็ใช้เว่ยอวี๋ทำความสะอาดเลือดบนศีรษะของเฉาสิงจือ ตอนนี้เว่ยอวี๋กลัวจนเซ่อไปแล้ว"

แม้ว่าเว่ยอวี๋จะเป็นคนเรียนไม่เก่ง แต่เขาก็เป็นพลเมืองที่ดีและปฏิบัติตามกฎหมายทั้งในยุคปัจจุบันและในต้าเว่ย กล้าสุดแล้วก็แค่จูงมือเล็ก ๆ ของหยางอวี้หวน เว่ยอวี๋ไม่ใช่นักฆ่าหรือคนโหดเหี้ยม เขาเป็นเพียงคนธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ตอนนี้เขาถูกบังคับให้ฆ่าคนและเช็ดเลือดออกจากหัวที่น่าสยดสยองเช่นนี้ อย่าว่าแต่ตะลึงจนเซ่อ เซียวเฉวียนเป็นห่วงว่าเขากำลังจะบ้าไปแล้วหรือเปล่า

อย่างว่า พอเว่ยอวี๋ได้ยินเสียงเรียกของเซียวเฉวียน ตาเขาก็กลอกและดูเหมือนฟื้นสติขึ้นมาหน่อย เขามองนิ่งค้างไปที่เซียวเฉวียน ลำคอที่พูดไม่ออกก็ร้องไห้ออกมาอย่างปวดใจ "เหล่าเซียว! ข้าฆ่าคน! ข้าฆ่าคนตาย! ข้าไม่อยากฆ่าเขา! ข้าไม่อยาก!"

น้ำตาของเว่ยอวี๋ไหลพราก เขาต้องการลงจากหลังม้าและวิ่งไปหาเซียวเฉวียน แต่ถูกขันทีข้างตัวหลายคนห้ามไว้ "ท่านอ๋อง เซียวเฉวียนตอนนี้เป็นศัตรูของเรา ท่านไปที่นั่นไม่ได้!"

“ข้าฆ่าคนตาย!” เว่ยอวี๋พยายามดิ้นรนสุดชีวิต จ้องมองเซียวเฉวียนทั้งร้องไห้ “เหล่าเซียว ช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วย! ข้าไม่อยากอยู่ในวังอีกต่อไปแล้ว! ถึงไทเฮาจะไม่ทำร้ายข้า ข้าก็ไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้ว!”

"ช่วยข้า!"

"ช่วยข้าด้วย!"

เว่ยอวี๋ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เสียงของเขาแทบแหบแห้ง

เขาร้องไห้และมองที่เซียวเฉวียน ดวงตาของเขาโศกเศร้าเจ็บปวด แสบร้อน และหวาดกลัวมาก!

เซียวเฉวียนกัดฟัน ไม่สนใจสถานะที่แต่งต่างแล้ว! ถ้าปล่อยให้เว่ยอวี๋อยู่ในวังต่อ เขาจะต้องถูกฆ่าตาย ไม่ก็ถูกบีบบังคับจนตาย!

”เว่ยอวี๋! ไม่ต้องกลัว! ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!”

ขันทีจูกงกงตะโกน "บังอาจ! เจ้าจะลักพาตัวท่านอ๋องหรือ!"

"ฮ่า! ไปตายซะ! โรคจิต!" เซียวเฉวียนคำรามและทิ้งดาบจิงหุนออกมา!

ขันทีจูกงกงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เซียวเฉวียนกล้าเอาจริง!

"พ่อ! ให้หนูเอง!" เวลานี้เซียนชิวน้อยคู่กับดาบจิงหุนที่ทิ้งออกมากระโจนไปที่ขบวนของคนในวังพร้อมกัน!

"ดี! นำเว่ยอวี๋และศพของท่านเฉากลับไป!" ดวงตาของเซียวเฉวียนดุร้าย เขาอยากดูว่าคนเหล่านี้จะหยุดเขาอย่างไร!

“ค่ะ!” เซียนชิวน้อยร่างดั่งแสงไฟวาบ ถือดาบจิงหุนอยู่ในมือ ราวกับห่านฟ้าแวบผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย แรงอาฆาตเยือกเย็นวนไปทั่วทั้งขบวน

"ปัง ๆ ๆ "

ธงพิธีของขบวนหักครึ่งแล้วร่วงลงเต็มพื้น

ต่อจากนั้นแพล็บเดียว ม้าที่คนในวังขี่มานั้นก็กรีดร้องลั่นฟ้า!