บทที่ 735 ราชวงศ์ตื่นตัว

พระราชวังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ในนั้นแออัดไปด้วยคนทุกประเภท

ทางนี้มีกองทัพตระกูลฉินที่กล้าหาญกล้าลุย

ทางโน้นมีเหล่าขุนนางที่โง่เขลาและห่วงใยองค์จักรพรรดิ พวกเขาก็รวมตัวกันเพื่อที่จะค้นหาร่องรอยที่อยู่ขององค์จักรพรรดิ

ในวังนั้นเซียวเฉวียนกับไทเฮารบกันขึ้นมาแล้ว คนในวังและทหารองครักษ์ที่อยู่รอบตัวพวกเขาเจ็บตัวกันไปเป็นแถว พวกเขากรีดร้องไปตามๆ กัน วิ่งหนีไปทุกทิศทุกทาง แต่แรงอาฆาตของเซียวเฉวียนนั้นรุนแรงเกินไป ผู้คนในวังไม่น้อยวิ่งหนีไปไม่กี่ก้าวก็ถูกสังหารโดยแรงอาฆาต!

ส่วนกองทัพตระกูลฉินทางนี้ ด้านหน้าต้องรับมือกับทหารองครักษ์ที่โผล่มาเหมือนน้ำหลาก ด้านหลังต้องคอยห้ามปรามเหล่าขุนนางที่หลั่งไหลกันเข้ามา

เพื่อหลีกเลี่ยงการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ให้มากที่สุด กองทัพตระกูลฉินเกลี้ยกล่อมบรรดาขุนนาง ไม่ให้เข้ามา แต่ขุนนางเหล่านั้นก็ไม่ฟัง เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ พวกเขายืนยันจะรุกคืบและล่าถอยพร้อมกับกองทัพตระกูลฉิน

พระราชวังเกิดความวุ่นวายขนาดนี้ องค์จักรพรรดิก็ทรงได้ยิน

ศีรษะของพระองค์หย่อนลงหนักมาก พระองค์ไม่ได้ถูกตราประทับสีขาวกดบี้จนกลายเป็นโคลนตมอย่างที่เซียวเฉวียนว่า

แต่ยังถูกกดไว้อยู่ไม่เบา แสงของตราสีขาวกดพระองค์ลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้พระองค์ไม่สามารถขยับได้

จักรพรรดิองค์ก่อนเคยกล่าวไว้ว่าเมื่อตราประทับสีขาวออกมา จักรพรรดิก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นในจดหมายที่จักรพรรดิองค์ก่อนซึ่งสิ้นก่อนพระชนม์อันควรได้ทิ้งไว้ กำชับบอกจักรพรรดิเสมอว่าอย่าเข้าใกล้บ่อน้ำนั้นและอย่าปลดผนึกบ่อน้ำนั้น

องค์จักรพรรดิทรงรักษาทำตามด้วยดีมาโดยตลอด พระองค์ทรงแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยมีบ่อน้ำนั้นมาก่อน

จนกระทั่งไทเฮามาปลดผนึกออก

”ฝ่าบาท......” เม่ยซีคุกเข่าอยู่ข้างๆ มองดูพระองค์ที่เจ็บปวดจนน้ำตาแทบไหลริน "เจ็บไหม? อดทนอีกนิด ท่านราชครูคงใกล้จะหาวิธีแก้ไขได้แล้ว!"

วิธี?

วิธีอะไร?

แม้แต่จักรพรรดิองค์ก่อนก็ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้

ในแสงสีขาวสลัวๆ นั้น องค์จักรพรรดิก็ถูกกดอยู่แน่นิ่ง หากเหล่าขุนนางมาเห็นเหตุการณ์นี้ พระองค์จะประพฤติตัวอย่างไรในอนาคต?

ตอนนี้ให้นางสนมเม่ยซีมาเห็นสภาพเช่นนี้ พระองค์ก็ไม่สบายใจมากอยู่แล้ว อย่าว่าแต่เดี๋ยวกองทัพตระกูลฉินจะมา บรรดาขุนนางทั้งหลายอีก

สิ่งที่ไทเฮาทำในวันนี้ สังหารทั้งผู้คน ทำลายทั้งจิตใจ

องค์จักรพรรดิรู้สึกท้อแท้

ที่แท้ตัวเองก็เป็นเพียงของเล่นของไทเฮา เมื่อจำเป็น ก็เอาออกมาบีบเล่นซะหน่อย

ที่แท้ตัวเองเป็นเพียงหุ่นเชิด

จักรพรรดิที่คร่อมอยู่บนพื้นก้มศีรษะลง น้ำตาที่ไม่มีใครสังเกตเห็นก็แอบ ๆ ไหลลงมา

เมื่อน้ำตาหยดนั้นไหลลงจนหมด ความหมองหม่นในตาของจักรพรรดิก็ถูกแทนที่ด้วยความเฉยเมยและแรงอาฆาต

พระองค์กำหมัดแน่น พระองค์สาบานว่าหากพระองค์สามารถอยู่รอดได้ในครั้งนี้ พระองค์จะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ก่อกวนใดหนีรอดได้อย่างเด็ดขาด!

รวมทั้งไทเฮา!

พระองค์ปฏิญาณว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะละทิ้งความกรุณาน้อยๆ ที่เหลืออยู่ในใจ จะไม่เป็นราชาที่ปราดเปรื่องและมีเมตตาอีกต่อไป เขาอยากเป็นราชาที่แข็งแกร่งทรงพลัง!

ขอให้พระองค์ทรงยังมีชีวิตอยู่ จะไม่ยอมให้ใครมากดขี่อยู่เหนือพระองค์อีกต่อไป!

ไทเฮาไม่ได้!

ตราประทับสีขาวไม่ได้!

เว่ยเชียนชิวไม่ได้!

ใครๆ ก็ไม่ได้!

จนกว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์บนผืนแผ่นดินต้าเว่ยวันนั้น อวัยวะทั้งสี่ถึงจะแตะดิน!

สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ พระองค์จะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีกอย่างเด็ดขาด!

จักรพรรดิกำหมัดแน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เม่ยซี เจ้ายืนอยู่ที่ประตูลานบ้าน ถ้ามีใครมา บอกว่าข้าฯ สั่งไว้ ใครก็ตามที่กล้าเข้าประตูนี้ ข้าฯ จะประหารโดยไม่ละเว้น!"

"ค่ะ!" เม่ยซีพยักหน้า "ฝ่าบาทจงวางพระทัย เม่ยซีจะประคองจนกว่าท่านราชครูมาช่วยพระองค์!"

องค์จักรพรรดิพยักหน้า แสงประกายในดวงตายิ่งเย็นเยือกมากขึ้น

ต้องมีสักวัน ที่พระองค์ไม่ต้องรอให้ใครมาช่วย ต้องมีสักวันหนึ่ง...

สวีซูผิงและเว่ยอวี๋ควบม้ามาถึง รีบตรงไปยังบ่อน้ำในสวนดอกไม้

ตอนที่เขาลงจากม้า กองทัพของตระกูลฉินยังมาไม่ถึงฝั่งนี้ และสวนดอกไม้ยังเงียบสงบอยู่

ทันทีที่เท้าของสวีซูผิงลงถึงพื้น เหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้น "ท่านอ๋อง ที่จวนเซียวเมื่อสักครู่นี้ไม่เห็นร่างของโย่วควนและหยางอวี้หวน พวกเขาไม่อยู่"

เว่ยอวี๋สีหน้าเปลี่ยนไปและตื่นตระหนกเล็กน้อย "จริงหรือ?"

เว่ยอวี๋ไม่รู้ว่าโย่วควนหนีออกไปแล้ว เขาจึงไม่รู้ว่าโย่วควนยังมีชีวิตอยู่หรือตายหรือไปอยู่ที่ไหน

หยางอวี้หวนอยู่ที่ไหน เขากลับรู้ดี

สวีซูผิงซึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ขมวดคิ้ว "หรือว่า สองคนนี้เป็นไส้ศึก?"

”ไม่ ไม่ใช่!” เว่ยอวี๋ส่ายหัวทันทีและแก้ต่างแทนสองคนนั่น อันที่จริง เขาจะแก้ต่างแทนหยางอวี้หวนมากว่า