บทที่ 737 ช่วงเวลาแห่งการบดขยี้

เดิมที เซียวเฉวียนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรั้งไทเฮาไว้ เพียงเพื่อให้เสี่ยวเซียนชิวค้นพบตราหยกของฮ่องเต้

ทำไมถึงมองหาตราหยกล่ะ?

ส่งต่อราชบัลลังก์ให้ไทเฮาสิ！

ด้วยวิธีนี้ ผนึกตราประทับสีขาวไม่เพียงแค่บังคับไทเฮาหรอกหรือ?

ผนึกตราประทับสีขาวบังคับฮ่องเต้มิใช่หรือ ให้ไทเฮาสืบราชบัลลังก์ทันที ซึ่งไม่เพียงแต่แก้ความคับขันฮ่องเต้นี้ผนึกตราประทับสีขาวนั้น ยังสามารถใช้ผนึกตราประทับสีขาวกำจัดไทเฮาได้อย่างถูกกฎหมายอีกด้วย

สมบูรณ์แบบและง่ายมาก

ความคิดของเซียวเฉวียนนี้ ทำให้ต้าเว่ยตกตะลึงมากจนทำให้ผีและเทพเจ้าหลั่งน้ำตา ！สำหรับคนโบราณในต้าเว่ย พวกเขาไม่รู้จักบูเช็คเทียน ผู้หญิงจะเป็นจักรพรรดิในโลกนี้ได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนแตกต่างออกไป ตราบใดที่ปัญหาได้รับการแก้ไข เซียวเฉวียนก็เต็มใจที่จะปล่อยให้สุนัขสีเหลืองตัวน้อยของตระกูลเข้ามาแทนที่ฮ่องเต้ชั่วคราว แต่เสี่ยวเฉวียนก็เต็มใจ

ตอนนี้ไทเฮาถูกแทนที่ ด้วยเป้าหมายง่ายๆ ในการกำจัดนาง

เสี่ยวเซียนชิวถือตราหยกเหมือนมันเทศในตลาด: “ท่านพ่อ นี่เป็นของไร้ค่าหรือเปล่า？”

ตราหยกของฮ่องเต้อันยิ่งใหญ่นั่น ของไร้ค่าเหรอ?

สีหน้าของไทเฮาเปลี่ยนไปอย่างมาก： “เซียวเฉวียน! เจ้ากล้าขโมยตราหยกได้อย่างไร！เจ้าจะก่อกบฏจริง ๆ หรือ?"

“ไทเฮา ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเห็นท่านทำหลายอย่างและทรงงานหนักมาก ข้าจึงวางแผนที่จะช่วยท่านและตั้งให้ท่านเป็นจักรพรรดินี”

เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชาพร้อมกับในดวงตาล้วนเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม: “เสี่ยวเซียนชิว มัดนางไว้ ข้าจะไปหาฮ่องเต้”

ไทเฮาไม่เข้าใจคำพูดของเซียวเฉวียน จักรพรรดินี? หมายความว่าอย่างไร?

ไม่สำคัญว่าจะไม่เข้าใจ ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะทำอะไรก็ตามก็กำหนดเป้าหมายไปที่นาง: "เซียวเฉวียน เจ้ากลับมาหาข้าก่อน!"

“ไทเฮา” เสี่ยวเซียนชิวกระพริบตาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์： “ท่านกล้าข่มขู่ท่านพ่อของข้ากับเสด็จยายของข้า ข้าจะชำระหนี้นี้กับท่านตอนนี้”

“สาวน้อย！ออกไป！”

“ฮ่า！” เสี่ยวเซียนชิวหัวเราะอย่างเย็นชา ถ้าท่านพ่อของนางไม่ขอให้นางมีชีวิตอยู่ นางคงฆ่าคนธรรมดาคนนี้ไปแล้ว!

ดวงตาของเสี่ยวเซียนชิวเปลี่ยนเป็นเย็นชา และขวางไทเฮาทันที เซียวเฉวียนที่สามารถหลบหนีได้กลับไปที่เรือนเล็ก ๆ ที่ฮ่องเต้ถูกคุมขังด้วยตราหยกและตัวเขียนขาวดำบนกระดาษ

“นี่ ประทับตราและลงนาม”

เซียวเฉวียนไม่ได้พูดอะไรมาก ฮ่องเต้เวียนหัวมากภายใต้แรงกดดันของผนึกตราประทับสีขาวจนเขาอาเจียนเป็นเลือดหลายครั้ง ไม่ต้องพูดถึงตัวเขียนขาวดำบนกระดาษ แม้แต่เซียวเฉวียนก็มองเห็นได้ไม่ชัดเจน

ช่างน่าสงสารจริง ๆ เซียวเฉวียนประเมินว่า ซี่โครงของฮ่องเต้หักไปสองซี่ และฟันของเขาเกือบจะหัก

ฮ่องเต้สับสน แต่เขาจำเสียงของเซียวเฉวียนได้ เซียวเฉวียนขอให้เขาวาดลายนิ้วมือของเขา เขาก็ทำตาม

เซียวเฉวียนขอให้เขาทำตราหยก เขาก็ทำตราหยก

ฮ่องเต้ทรงเสร็จสิ้นสิ่งเหล่านี้ด้วยความงุนงงและเชื่อฟัง แล้วตรัสถามว่า： “ราชครู ทำอะไรอยู่นี่?”

"จะขายเจ้าชั่วคราว" เซียวเฉวียนมองไปที่ผนึกสีแดงแล้วพยักหน้า ตกลง เสร็จแล้ว!

ขาย? ฮ่องเต้ทำหน้าบูดบึ้งด้วยความเจ็บปวดและกระซิบ： “ราชครู กองทัพของตระกูลฉินกำลังจะมาเร็วๆ นี้ ท่านคิดวิธีจัดการกับผนึกตราประทับสีขาวแล้วหรือ？”

เมื่อฮ่องเต้กล่าวจบ ร่างกายของพระองค์ก็พลันเบาลง ผนึกตราประทับสีขาวที่เปล่งแสงสีขาวก็ “พุ่ง” ตรงไปยังทิศทางของไทเฮา ฮ่องเต้พลันรู้สึกโล่งอก！

“ฝ่าบาท！” มั่วสี่ที่อยู่ข้างร้องด้วยความดีใจจนร้องไห้ พี่เซียวสุดยอดมาก เขาทำสำเร็จทันทีที่เขามา！

ในเวลานี้มั่วสี่สวมผ้าคลุมหน้า และรอยแผลเป็นบนใบหน้าที่ไทเฮาข่วน ก็ปรากฏขึ้น แต่เซียวเฉวียนยังคงเห็นบาดแผลของนาง

นางช่วยฮ่องเต้ลุกขึ้นและเช็ดเลือดจากมุมปากของเขา： “พี่เซียว ท่านทำอย่างนั้นได้อย่างไร？”

ฮ่องเต้ทรงกุมหน้าอก ยืนขึ้นอย่างสั่นเทา และนั่งอย่างสั่นเทาบนเก้าอี้เช่นกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย： “ใช่แล้ว ราชครู...ผนึกตราประทับสีขาวนี้รับมือได้ยากยิ่ง ท่านทำอะไรลงไปกันแน่ อะแฮ่ม ทำไมมันถึงออกไปล่ะ？”

ฮ่องเต้ไอหลายครั้ง และเซียวเฉวียนไม่สามารถซ่อนมันได้ ดังนั้นจึงพูดโดยตรง： “ฝ่าบาท ข้าเพียงขอให้ท่านมอบราชบัลลังก์ให้กับไทเฮา ดังนั้น......”

ก่อนที่เซียวเฉวียนจะพูดจบ ฮ่องเต้ก็ตกใจมากจนฝ่าเท้าลื่นไถลและล้มลงกับพื้นอย่างแรง มองดูเซียวเฉวียนด้วยความไม่เชื่อ

“ราช ราชครู ท่านไม่ล้อข้าเล่นใช่ไหม?”

โลกทัศน์ของฮ่องเต้กำลังแตกสลาย！เขารู้ว่าเซียวเฉวียนทำตัวแปลก ๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะแปลกขนาดนี้

เซียวเฉวียนคิดที่จะมอบราชบัลลังก์ให้กับผู้หญิงจริง ๆ หรือ?

แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นไทเฮา แต่......แต่นี่มันไร้สาระเกินไป！

ฮ่องเต้ไม่ได้คาดหวังว่าราชบัลลังก์จะไม่อยู่ในมือของเขาอีกต่อไปก่อนที่จะผ่านไปหนึ่งวัน สิ่งที่สนุกที่สุดคือตอนนี้ ตราหยกนี้ถูกประทับตราด้วยตัวเอง!