บทที่ 746 ดาบวิญญาณแสดงอานุภาพ

หา?

เซียวเฉวียนยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใด มือของเสี่ยวเซียนชิวก็ยื่นออกมา คนที่ท่านพ่อใส่ใจ นางจะไม่ให้เขาตาย!

เสี่ยวเซียนชิวใช้ปราณเย็นหยินของกระบี่ชีวันเป็นแนวทาง กลายเป็นดาบวิญญาณ สำหรับนางปราณเย็นของกระบี่ชีวันเป็นอาหารและของทานเล่นไว้เสริมพลังเท่านั้น ปราณเย็นหยินที่กระบี่ชีวันหลงเหลือไว้บนร่างกายของโย่วควน เป็นสิ่งที่เหมือนกับปราณกระบี่ในร่างกายของเสี่ยวเซียนชิว

การจะเอาปราณกระบี่บนร่างกายของโย่วควนเคลื่อนย้ายมา ถือเป็นเรื่องง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากสำหรับเสี่ยวเซียนชิว

ปราณเย็นของกระบี่ชีวันเหล่านี้สามารถทำให้นางยิ่งแข็งแกร่งและทรงพลังมากยิ่งขึ้น

นี่ก็เพราะเหตุใด เรื่องแรกที่เสี่ยวเซียนชิวกลับจวนเซียว เหตุผลก็เพราะเดินทางไปจัดการศพของเจี้ยนเหล่าและคนอื่นๆ

ปราณเย็นที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนร่างกายของพวกเขา เสี่ยวเซียนชิวจัดการเสียเรียบ นางดูดปราณกระบี่เข้าสู่ภายในร่างกายตนเอง ร่างกายนางจึงเบาขึ้นไม่น้อย

โย่วควนรอดมาได้ เสี่ยวเซียนชิวก็รู้ ส่วนเหตุใดถึงไม่จัดการโย่วควน นั่นก็เพราะเซียวเฉวียนไม่ได้สั่งการ ดังนั้นเสี่ยวเซียนชิวจึงไม่ลงมือ

ถึงอย่างไรโย่วควนก็เป็นคนเดียวที่รอดมาได้ถ้าไม่นับรวมหยางอวี้หวน เนื่องจากหยางอวี้หวนอยู่ข้างเว่ยอวี๋จึงได้รอดมาได้

แม้ว่าโย่วควนจะบาดเจ็บสาหัส แต่สุดท้ายแล้วเขาก็รอดมาได้ เสี่ยวเซียนชิวจนปัญญาว่าโย่วควนจะเป็นคนทรยศหรือไม่ ครั้นแล้วจึงเลือกไม่ช่วย

ตอนนี้เห็นท่านพ่อใส่ใจโย่วควนผู้นี้ แม้ว่าโย่วควนจะเป็นคนทรยศขึ้นมาจริงๆ เสี่ยวเซียนชิวก็ต้องช่วยเสียแล้ว

เซียวเฉวียนเบิกตามองปราณเย็นหยินที่ถูกดูดเข้าในร่างกายของเสี่ยวเซียนชิวด้วยความรวดเร็ว

นางมีสีหน้าเพลิดเพลิน นี่เป็นปราณกระบี่ที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่ในสายตาของเสี่ยวเซียนชิวราวกับสุดยอดความอร่อย

เจี้ยนเหล่าเคยบอกเซียวเฉวียนไว้ว่าเสี่ยวเซียนชิวแข็งแกร่งมาก

เซียวเฉวียนกลับไม่คาดคิดว่ายัยหนูจะแข็งแกร่งขนาดนี้!

ปราณเย็นของกระบี่ชีวันบนร่างของโย่วควนถูกลำเลียงออกไปด้วยความรวดเร็ว ยาที่กินเข้าไปเมื่อครู่ก็เริ่มออกฤทธิ์ บาดแผลก็เริ่มไม่เจ็บปวดแล้ว

“แคะแคะแคะแคะแคะ!”

โย่วควนไออย่างรุนแรงขึ้นมา ใบหน้าเริ่มมีสีเลือดบ้างแล้ว

“เห็นแก่คนธรรมดาอย่างเจ้าที่รักษาสัจจะ ข้ารักษาเจ้าก็ไม่เป็นปัญหา” เสี่ยวเซียนชิวชี้ไปยังระหว่างคิ้วของโย่วควน ปราณกระบี่ที่ถูกชำระล้างแล้วก็เข้าไปในระหว่างคิ้วเขา

บาดแผลจากกระบี่บนร่างของโย่วควนสมานอย่างรวดเร็ว จากใหญ่กลายเป็นเล็ก จากเล็กกลายเป็นไม่มี

อย่าว่าแต่เซียวเฉวียนตะลึงเลย ขนาดอี้กุยที่เพิ่มเดินเข้ามาดูข้างๆก็ตะลึงไปด้วย

“ท่าน…..ปู่น้อย นางก็คือดาบวิญญาณของท่านหรือ?” อี้กุยถึงกับติดอ่าง ครั้งก่อนฉินซูโหรวที่บาดเจ็บจากกระบี่ชีวันอาการดีขึ้นหลายวัน ตอนนี้ยังคงอ่อนแรง แต่ร่างกายยังหลงเหลือบาดแผลที่ไม่สมานอีกไม่น้อย

ขณะนี้บาดแผลจากคมกระบี่บนร่างของโย่วควนหายไปไม่เหลือไม่ว่า ใบหน้าของโย่วควนยังแดงมีสีเลือดขึ้นมา

แค่โย่วควนเสียเลือดมากไปหน่อย ตอนนี้ยังอ่อนแอบ้าง แต่ให้เวลาอีกสองสามวัน โย่วควนต้องอาการดีขึ้นไม่ต่างจากตอนปกติแน่

“นางไม่ใช่ดาบวิญญาณ……” เซียวเฉวียนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เอ่ยเสียงพึมพำขึ้น “นี่คือลูกสาวที่รักของข้าเอง!”

มีเสี่ยวเซียนชิวอยู่! หลังจากนี้กระบี่ชีวันจะน่ากลัวอีกได้ยังไง?

เซียวเฉวียนแทบอยากยกยัยหนูลูกน้อยน่ารักอุ้มขึ้นมาจริงๆ เจ้าเป็นลูกสาวที่ดีของพ่อ!

แต่ลูกสาวก็โตขนาดนี้แล้ว เซียวเฉวียนที่เป็นพ่อ อายุสามารถเป็นพี่ชายของนางได้ ย่อมต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา เซียวเฉวียนมีสีหน้าภาคภูมิใจ แอบถูมือแม้ในใจจะตื่นเต้นแต่กลับไม่แสดงอาการอะไร

“เสี่ยวเซียนชิว! เยี่ยมมาก!”

แต่เป็นอี้กุยที่ตื่นเต้นมาก หมอที่ยอดเยี่ยมเท่าไหร่ในเมืองหลวงเมื่อครู่ต่างเห็นโย่วควนแล้วส่ายหน้ากันทั้งนั้น กล่าวว่าไร้หนทางรักษาแล้ว

สุดท้ายเซียวเฉวียนก็มาถึง เดิมทีอี้กุยคิดว่ามีหวังเล็กน้อย แต่ก็ไร้ประโยชน์