บทที่ 752 แค่มนุษย์ธรรมดาๆ

เซียวเฉวียนลดระดับตาลง แรงอาฆาตแวบผ่าน เว่ยเป่าพูดออกมาเช่นนี้ เซียวเฉวียนไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร

คำกล่าวทำนองนี้ฟังมามาก เซียวเฉวียนชินแล้ว คนร่ำรวยมีอำนาจต่างหยิ่งผยอง เว่ยเป่าวัยห้าขวบก็แค่นั้นแหละ

เซียวเฉวียนไม่คิดว่าเว่ยเป่าไอ้สารเลวนี้มีอะไรผิดปกติ ในฐานะศัตรู เว่ยเป่าก็เป็นศัตรูที่มีคุณสมบัติครบครัน

ดังนั้นไม่ว่าเซียวเฉวียนจะทำอะไรกับเว่ยเป่า เซียวเฉวียนจะไม่รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรผิด เว่ยเป่าเกิดมาน่ารักและยังเด็กมาก หากมีคนบอกว่าเซียวเฉวียนรังแกเด็ก เซียวเฉวียนคิดว่าไม่มีปัญหา จะรังแก แล้วจะทำไม?

เว่ยเป่าก็ถือว่ารู้จักเซียวเฉวียนดี เขาเที่ยวเล่นกับเว่ยอวี๋ทุกวันและมาเล่นที่จวนเซียวยิ่งเป็นกิจวัตรที่ปกติ

เซียวเฉวียนแค่ส่งสายตา เว่ยเป่าก็รู้ว่าเซียวเฉวียนเอาจริง เว่ยเป่าหวาดกลัวและหลบซ่อนตัวอยู่ข้างของเจว๋ซาเซียวเฉวียนก็ไม่รีบร้อน ในเมื่อเว่ยเป่าฝันหวานอยู่ ก็ปล่อยให้มันเริงร่าอีกสักพัก

เซียวเฉวียนไม่คิดจะใช้กำลังชิงเอาแก่นเลือดของจิ่นเซ่อและเย่าเหล่า เกรงว่าทำขวดแตก แก่นเลือดระหว่างคิ้วนั้นร่วงลงข้างนอกแล้วจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

"คนต่อไป!"

ในห้อง เซียนชิวน้อยซึ่งรอนานโดยไม่เห็นมีใครโผล่มา โมโหตะโกนเสียงดังอีก "อะไรนี่? เมื่อกี้แต่ละคนยังอวดดีกันอยู่เลย กลัวจนหดแล้วหรือ? "

เซียวเฉวียนเลิกคิ้วและพูดอย่างใจเย็นกับเจว๋ซา "ลูกสาวข้าเรียกหาพวกเจ้าอยุ่ กลัวแล้วหรือไง?"

พ่อลูกสอนคนสำเนียงเหมือนกันหมด ฮึกเหิมชวนโมโหยิ่งนัก เจว๋ซาขยิบตาให้ลูกน้องอีกคนหนึ่ง "ไป! ไปเอาหนูน้อยนั่นออกมา! อยากดูว่าพวกเขาจะซ่าไปถึงไหน! อย่าทำให้ภูเขาจงหนานซานของพวกเราขายหน้า!"

ภูเขาจงหนานซาน

จงหนานซานอีกแล้ว

เซียวเฉวียนหรี่ตา ชายลึกลับผู้มอบปิ่นปักผมสีทองให้เว่ยอวี๋ และบอกว่าเซียวเฉวียนและเว่ยอวี๋เป็นคู่อริโดยธรรมชาติก็มาจากภูเขาจงหนานซานเช่นกัน

หรือว่า สิ่งที่เรียกว่าอ้านยวนนั้นก็คือชาวภูเขาจงหนานซาน และหนุ่มวัยรุ่นพวกนี้ล้วนเป็นลูกสมุนของอ้านยวน ?

ไม่งั้น ทำไมวัยรุ่นพวกนี้ถึงมุ่งเป้ามาที่เซียวเฉวียนเช่นนี้? เซียวเฉวียนเกลือกกลิ้งสายตาวนไปวนมากวาดมองวัยรุ่นพวกนี้โดยไม่ปริปาก

วัยรุ่นที่เจว๋ซาสั่งให้ไปนั้น เข้าไปในห้องของเซียนชิวน้อยอย่างองอาจ เขาจะไม่ทำให้จงหนานซานขายหน้าแน่ๆ และเขาจะสั่งสอนให้สาวน้อยคนนี้รู้ดีรู้ชั่วให้ได้!

เซียวเฉวียนจ้องไปที่ร่างของวัยรุ่นอย่างใกล้ชิด หากเซียนชิวเสียเปรียบเพียงนิด เขาจะลงมือทันที

เซียนชิวน้อยถึงจะแข็งแกร่งแค่ไหน เธอแค่เป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ ไม่มีเหตุผลใดที่เซียวเฉวียนจะปล่อยให้ลูกสาวของเขาลำบาก หากเด็ก ๆ พวกนี้กล้าแตะต้องเซียนชิวน้อย เขาจะตัดมือของพวกนี้ออกแล้ว......

"อ่า!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้น ขัดจังหวะการครุ่นคิดของเซียวเฉวียน

ต่อจากนั้น ก็มีร่างคนหนึ่งถูกโยนออกมาจากห้อง

"ปัง!"

มีเสียงของหนักหล่นลงกับพื้น เป็นวัยรุ่นที่เพิ่งเดินเข้าไป ถูกดาบฟาดเข้าที่หน้าอก! แผลนั้นเยือกเย็นยิ่งนัก!

วัยรุ่นคนที่สอง จบชีวิต

ยังตายด้วยฝีมือครั้งเดียวทีเดียว! เจว๋ซาและพวกต่างตกใจ นี่มัน นี่มัน......

"เฟี้ยว ! ตุบ ! "

มีเสียงแหลมคมดังขึ้นอีกครั้ง ดาบที่หมดสภาพบินออกมาและปักลงที่พื้น เวลานี้มีดาบที่หมดสภาพสองเล่มอยู่บนพื้นแล้ว

“หึ่ง” เสียงหึ่งๆ ของดาบเศษเหล็กดูเหมือนจะเยาะเย้ยความไร้เดียงสาและไม่เจียมตัวของหนุ่มวัยรุ่นกลุ่มนี้

พลังดาบชีวันเล่มนี้ก็ถูกเซียนชิวน้อยกินจนหมดไม่เหลือ ดาบชีวันที่สร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันทั้งสองเล่มกลายเป็นเศษเหล็ก ทั้งไวอย่างเหลือเชื่อ !

สิ่งนี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อเด็ก ๆ กลุ่มนี้ เจ้าภูเขาเคยบอกว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่จะปราบดาบชีวันได้!

ในความเป็นจริงพวกเขาพเนจรยุทธจักรมาหลายปี ก็ได้รับชัยชนะมาอย่างตลอดหายห่วง

เหตุใดกฎเกณฑ์นี้พอเจอเซียวเฉวียนเข้าตรงนี้ ก็ใช้ไม่ได้ล่ะ?

“เช่อ มนุษย์ธรรมดาๆ” มนต์ของเซียนชิวน้อยลอยมาเบาๆ อีกแล้ว เซียวเฉวียนมองไม่เห็นใบหน้าของสาวน้อย แต่ก็พอจะจินตนาการได้ถึงอารมณ์ดูถูกเหยียดหยามของสาวน้อยได้