บทที่ 760 ลองเปลี่ยนมุมมองแก้ปัญหา

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

เซียวเฉวียนรู้สึกว่าน่าขันนัก เขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังเยาว์วัย ตอนแรกคิดว่าคนที่หน้าหนาที่สุดในต้าเว่ยเป็นตนเองเสียอีก ไม่คิดว่าเลยจะเป็นอย่างเช่นคำโบราณว่าไว้บนโลกใบนี้ยังมียอดเขาที่สูงกว่าอีกยอดหนึ่งเสมอใบหน้าของคนก็เช่นกันย่อมมีคนหน้าหนากว่าอีกคนเสมอ

กลัว? เซียวเฉวียนส่ายหัว หากเขาเกรงกลัวคนในจวนฉินแม้เพียงนิดเขาก็คงจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว : “พูดมาเถอะ พวกเจ้าที่มาจากภูเขาจงหนานเพื่อมาท้าทายกับข้าสุดท้ายแล้วมีเรื่องอะไรกันหรือ?”

“เจ้าพูดเรื่องบ้าบออะไร! เซียวเฉวียน...” เจวี๋ยซาปกปิดบาดแผลที่ร่างกายและพุ่งเข้าไปด้วยความโมโห “เจ้าเป็นใครกันถึงมีค่าพอให้พวกข้ามาท้าทาย?”

ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ข้างั้นหรือ?

หากไม่ใช่การท้าทาย แล้วคนจากภูเขาจงหนานจะมาพบเว่ยอวี๋เพื่อบอกว่าเมื่อเจ้ากับเซียวเฉวียนเป็นศัตรูคู่แค้นกันหากมีปัญหาให้ไปพบข้าได้ที่ภูเขาจงหนานงั้นหรือ?

หากไม่ใช่การมาเผชิญหน้า ก็เป็นการมาสังหารคนในจวนเซียวของข้าหรือ?

สายตาของเซียวเฉวียนจับจ้องไปที่เจวี๋ยซาเล่นเอาหัวใจของเขาสั่นระรัว เจวี๋ยวซาเองก็ทำสายตาที่ดูเหยียดหยามใส่เซียวเฉวียนมีท่าทีบ่งบอกว่าไม่ยอมแพ้ เจ้าอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะยังไงเสียเจ้าก็ฆ่าข้าไม่ได้และข้าก็จะไม่พูดอะไรทั้งนั้น

เมื่อเซียวเฉวียนเห็นท่าทีที่ยั่วโมโหเช่นนั้นจึงโกรธเป็นอย่างมาก : “ผู้ที่พวกเจ้าเรียกว่าเจ้าสำนัก เป็น Boss ของพวกเจ้าสินะ”

พวกสกปรก? พวกสกปรกคืออะไร? เจวี๋ยซาไม่เข้าใจสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด แต่เมื่อได้ยินเขาก็โกรธขึ้นมา : “เจ้ากล้าดียังไงมาว่าเจ้าสำนักของพวกข้าเป็นของเสียอย่างขี้เช่นนั้น?”

ผู้ไร้อารายธรรมเสวนาด้วยก็ดูจะไร้ประโยชน์ เซียวเฉวียนขมวดคิ้วคนหัวแข็งพวกนี้อยากจะฆ่าก็เห็นจะทำไม่ได้เขาจึงดีดนิ้วขึ้นมา : “เป๊าะ!”

ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุนลอยออกมาจากแขนเสื้อของเขาลอยเคว้งอยู่กลางอากาศและปล่อยสายฟ้านับพันออกมาอย่างที่เคยทำ

แสงสีขาวเจิดจ้าที่ออกมาแทบจะสามารถทำให้ดวงตาของกลุ่มเจวี๋ยซาบอดได้เลยทีเดียว!

เซียวเฉวียนจะทำอะไรกันแน่!

ผู้คนต่างตื่นตระหนกพากันจับกลุ่มเอาหลังชนกัน นำกระบี่ชีวันมาเตรียมพร้อมการโจมตี แต่สายฟ้านับพันสายนั้นไม่ได้โจมตีลงมาที่พวกตรงโดยตรงกลับกลายรูปร่างเป็นกรงขังเท่านั้น

ในยุคนี้มีคำกล่าวที่ว่า ร่ำเรียนดีมีวิชาติดตัวมิต้องเกรงกลัวสิ่งใด

เซียวเฉวียนยอมรับว่ากระบี่ชีวันนั้นจัดว่าเป็นกระบี่ที่ดีทีเดียว หากใช้พู่กันเฉียนคุนมาต่อสู้ก็จัดว่าได้แค่สูสี เพราะเช่นนี้มันเลยกลายเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างแรกในต้าเว่ย

แต่ไม่ว่ากระบี่จะดีเพียงใดแต่มันก็ยังคงทำมาจากโลหะ

และโลหะก็เป็นตัวนำไฟฟ้า! ฮ่าฮ่าฮ่า!

สายฟ้าที่ภาพคุนหลุนปล่อยออกมามาจากธรรมชาติทั้งสิ้นที่เก็บรวบรวมมาจากเกาะจูเสิน

ตามธรรมชาติแล้วค่าเฉลี่ยของกระแสฟ้าผ่าอยู่ที่สามหมื่นแอมป์ มากสุดอาจมากถึงสามแสนแอมป์ แรงดันไฟฟ้าของสายฟ้านั้นสูงมากราวๆ 100 ล้านถึง 1 พันล้านโวลต์ แรงของพายุฝนฟ้าคะนองระดับปานกลางสามารถมากถึง 10 ล้านวัตต์ เทียบเท่ากับผลผลิตของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ขนาดเล็ก การฆ่าคนพวกนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายดายทีเดียว

เพียงแต่ว่าภาพคุนหลุนนั้นเป็นอาวุธที่เอาไว้ป้องกันการโจมตีเพียงเท่านั้น ดังนั้นมันจึงไม่สามารถเริ่มโจมตีก่อนได้ทำได้แค่สร้างกรงสายฟ้ามาล้อมขังพวกเขาเอาไว้

ขอแค่กลุ่มคนพวกนี้สามารถซื่อสัตย์ว่านอนสอนง่าย สายฟ้าพวกนี้ก็ทำอะไรไม่ได้

แต่พวกเขาดูท่าจะไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน พวกเขาล้วนหยิ่งผยองและมีจิตสังหารเต็มเปี่ยมแน่นอนว่าจะไม่ยอมถูกขังไว้เฉยๆแน่

พู่กันจินหลุนเฉียนคุนกับกระบี่ชีวันโต้กันไปมาจนรับรู้ได้ถึงพลังสังหารลึกลับที่ไม่สามารถมองเห็นได้ นับว่าสูสีกันทีเดียว

แต่เจ้าพวกนี้ไม่ใช่กระบี่ชีวันไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนแต่ก็ยังเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ กระบี่ชีวันช่วยปกป้องพวกเขาจากการโจมตีของดาบหยินได้ ไม่ว่าจะได้รับชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ก็ล้วนเป็นเพราะกระบี่ชีวันทั้งสิ้น หากกระบี่ล่อสายฟ้ามาฟาดพวกเขาก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

“ถือกระบี่ของพวกเจ้าไว้ให้มั่นหล่ะเจ้าพวกคนโง่เขลาเอ๋ย”

เซียวเฉวียนพูดออกมาอย่างเยือกเย็น หันดลับมาเรียกเสี่ยวเซียนชิวแล้วเดินหันหลังลับออกไป

ไปแล้วหรือ?

ทำไมเซียวเฉวียนถึงไปแบบนี้หล่ะ?

เอ๊ะ? จะไปก็ไปเฉยๆก็ได้นี่ทำไมก่อนออกไปถึงต้องบอกว่าพวกเขาเป็นคนโง่ด้วยเล่า?

พวกของเจวี๋ยซาถูกแยกออกจากกันด้วยสายฟ้านับพันแม้จะอยากตามเซียวเฉวียนออกไปแค่ไหนก็ไม่อาจจะทำได้ เขาโกรธจัดเมื่อรู้สึกว่าถูกเซียวเฉวียนไม่แม้แต่เห็นพวกเขาในสายตาและดูถูกเหยียดหยามพวกเขา เจวี๋ยซาชูดาบขึ้นมา : “เซียวเฉวียน! เจ้าจงกลับมาเดี๋ยวนี้! เจ้าขังพวกข้าไว้แบบนี้นี่นะหรือความสามารถที่เจ้ามี! ถ้าเจ้าเก่งกาจมากนักก็มาสู้กับพวกข้าสิ! เห้ย!”

“เห้ย! มาสู้กันเลยดีกว่า! เป็นวีรบุรุษแบบใดกันถึงเลือกที่จะกักข้าไว้แบบนี้!”

เจวี๋ยซาชูดาบของเขาขึ้นสูงนั่นทำให้ตอนนี้มันทำหน้าที่ราวกับเป็นสายล่อฟ้าบนตึกสูงไปแล้ว

กระบี่ชีวันได้ถูกเจ้าของของมันง้างขึ้นมาพร้อมโจมตี แต่ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าฟาดลงมา!

“เปรี้ยง!”

เสียงระเบิดดังก้องไปทั่ว!

เจวี๋ยซาถูกสายฟ้าฟาดกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาของทุกคน!

“เคร้ง!” กระบี่ชีวันของเจวี๋ยฉาเองก็กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำตกลงไปที่พื้นอย่างแรง