บทที่ 768 ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน

เราร่วมทุกข์ร่วมสุข และร่วมเป็นร่วมตายไปด้วยกัน

สวีซูผิงสะดุ้งเมื่อได้ยินสองคำนี้ และฮ่องเต้ก็ตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน

ภายใต้คำสาบานธรรมดาๆ เป็นเรื่องปกติมากที่จะแบ่งปันความมั่งคั่งและความหายนะ แต่คำว่า "ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน" ไม่เคยมีมาก่อนในพิธีไหว้ครู

ไม่เพียงแต่มันไม่เคยเกิดขึ้น แต่ไม่มีครูฝึกหรือท่านอาจารย์คนใดเคยคิดที่จะร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันลูกศิษย์ของเขา

เซียวเฉวียนมีเหตุผลในการพูดแบบนี้โดยธรรมชาติ

ในฐานะราชครูของจักรพรรดิ ไม่ว่าเขาจะพูดคำว่า "ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน" หรือไม่ก็ตาม เขาและฮ่องเต้จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันอย่างแน่นอนในอนาคต แม้ว่าราชครูของฮ่องเต้จะถือได้ว่าเป็นข้าบริพาร แต่อาชีพนี้มีความพิเศษมาก

ตัวอย่างเช่น หากมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นเซียวเฉวียนไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือราชครู เขาจำเป็นจะต้องปกป้องฮ่องเต้ แต่ในทางกลับกัน ไม่แน่ว่าฮ่องเต้จะปกป้องราชครูนี้หรือไม่

เนื่องจากเซียวเฉวียนจะต้องต่อสู้เพื่อฮ่องเต้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาอาจจะผูกมัดตัวเองกับฮ่องเต้อย่างแน่นหนาเช่นกัน ประการแรก แสดงให้เห็นถึงความรักและความชอบธรรมของเขา ประการที่สองยังเน้นย้ำว่าฮ่องเต้มีความสำคัญต่อเซียวเฉวียนเพียงใด

การแสดงออกของเซียวเฉวียน ถือได้ว่าจริงใจ ไม่เสแสร้งแกล้งทำเลย

คนโบราณถูกสงวนไว้ แสดงอารมณ์ได้ไม่ดีนัก และจักรพรรดิก็สงสัยโดยธรรมชาติ เซียวเฉวียนบอกจักรพรรดิโดยตรง ว่าตนเองให้ความสำคัญกับฮ่องเต้มากแค่ไหน และฮ่องเต้ก็มีความสำคัญต่อเขามาก ด้วยอย่างนี้ จากนี้ไปอาจารย์และศิษย์ความสัมพันธ์จะดีขึ้นมาก

แน่นอนว่า เซียวเฉวียนเป็นคนตรงและตรงไปตรงมาที่ ฮ่องเต้หนุ่มรู้สึกว่าถูกทุกคนในโลกทรยศและทอดทิ้ง น้ำตาไหลพรากทันที ดวงตาแดงก่ำ และก้มลงกราบอย่างหนักอีกครั้ง: "ขอบคุณ ท่านราชครู！”

เด็กน้อยเกลี้ยกล่อมได้ง่ายมาก เซียวเฉวียนกำลังคิดสิ่งนี้อยู่ในใจ แต่ความรู้สึกรับผิดชอบก็เกิดขึ้นในใจของเขาเช่นกัน จากนี้ไปเขาจะปกป้องและนำทางจักรพรรดิหนุ่มเอง

จากนี้ไปเขาจะเป็นอาจารย์ของจักรพรรดิอย่างแท้จริง

ต้องรับผิดชอบต่อคำพูดและการกระทำของเขาจริงๆ

ท่านอาจารย์ที่แท้จริงแล้ว ก็เหมือนพ่อ

"ไม่ต้องเกรงใจ"

เซียวเฉวียนสนับสนุนฮ่องเต้อย่างต่อเนื่อง นับจากวันนี้ ชะตากรรมของอาจารย์และศิษย์ถูกผูกมัดไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา

เซียวเฉวียนเกิดพร้อมกับจักรพรรดิ

หากเจ้าตาย ก็จะตายพร้อมกับจักรพรรดิ

อนาคตของพวกเขาคือโลก ดวงดาวและทะเล จุดสูงสุดของพลัง และเจ้าแห่งทุกสิ่ง

นอกจากนี้ อนาคตที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน

ความวุ่นวาย

มนุษย์นั้นเจ้าเล่ห์

อนาคตยังมืดมน

ช่างเจ็บปวดทรมาน

ความรุ่งโรจน์ล้วนถูกบังคับไปด้วยความเจ็บปวด และเซียวเฉวียนจากขุนนางที่ธรรมดาๆ ของต้าเว่ย ก็กลายเป็นผู้นำทางอุดมการณ์ของต้าเว่ยโดยตรง

เหล่าขุนนางทั้งหลายในราชสำนักโต้เถียงกับฮ่องเต้เกี่ยวกับตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเซียวเฉวียน แต่ไม่มีใครโต้เถียงเกี่ยวกับสถานที่ที่ถูกต้อง สิ่งที่พวกเขาควรต่อสู้จริงๆ ไม่ใช่ตำแหน่ง แต่เป็นความคิดสมัยใหม่ในหัวของเซียวเฉวียน

เมื่อเซียวเฉวียนมาถึงต้าเว่ยครั้งแรก ความคิดของเขาก็เหมือนกับเปลวไฟเล็กๆ ที่ลุกโชน

แต่ตอนนี้ เซียวเฉวียนและจักรพรรดิกำลังยืนเคียงข้างกัน เปลวไฟเล็กๆ ที่ลุกโชนนี้ไม่ได้เป็นเมล็ดพันธุ์อีกต่อไปแล้ว มันมีความรุนแรงเหมือนไฟป่า

“ฝ่าบาท โปรดฝากไทเฮาไว้กับท่านอาจารย์เถอะ ข้ามีเรื่องจะถามนาง ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะเอาพู่กันเฉียนคุนกลับมาแน่นอน”

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะพูดถึงท่านอาจารย์ทุกวัน แต่ก็ยังเป็นเหมือนพ่อของเขา แต่เขายังคงซ่อนสิ่งต่าง ๆ ที่ควรซ่อนไม่ให้ฮ่องเต้ ท้ายที่สุดท่านพ่อสามารถโกหกได้ใช่หรือไม่?

ในโลกของผู้ใหญ่ อันไหนไม่มีเรื่องโกหกบ้าง? เขาจะบอกฮ่องเต้ได้อย่างไรว่าพู่กันเฉียนคุนในมือของไทเฮาเป็นของปลอม เซียวเฉวียนไม่สามารถปล่อยให้เหล่าพสกนิกรหัวเราะเยาะฮ่องเต้ที่มีมารดาผู้ให้กำเนิดที่โง่เขลาเช่นนี้

ฮ่องเต้รอให้เซียวเฉวียนจัดการกับไทเฮา เพราะพู่กันเฉียนคุนมีความสำคัญอย่างยิ่ง

“ถ้าอย่างนั้นท่านราชครูก็ระวังตัวด้วย”

“ไม่ต้องห่วง นางอยู่สุดเชือกแล้วและไม่สามารถทำอะไรข้าได้”

ฮ่องเต้พยักหน้าและถอยกลับไปพร้อมกับสวีซูผิงและเว่ยอวี๋แล้ว