บทที่ 776 เฉียนคุนตามหา

เสี่ยวเซียนชิวมีพลังที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ด้วยความสามารถของบทกวี การต่อสู้นั้นก็เหมือนกับพายุทอร์นาโดที่มาและไปอย่างไร้ร่องรอย ทันทีที่เสี่ยวเซียนชิวหยุดพูด ก็มีดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นขึ้นมา และหมิงเจ๋อก็ถูกบังคับจนถอยหลังออกไป!

หมิงเจ๋อก็ถูกพัดออกไปด้วยแรงอาฆาตอันทรงพลังของดาบ!

เซียวเฉวียนที่อยู่ห่างไกลกำลังรอคำตอบของเสี่ยวเซียนชิว ไม่เกินครึ่งนาทีก้ได้ยินเสี่ยงที่มีความสุขของเสี่ยวเซียนชิวดังขึ้น: "ท่านพ่อ! ชนะแล้ว!"

บทกวีที่เซียวเฉวียนให้เสี่ยวเซียนชิว คือความอาฆาตฮว๋างฉาว《ปู่ตี่เห่อวฟู่》:

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึงในเดือนกันยายนวันที่แปด หลังจากดอกเบญจมาศบานดอกไม้อื่นๆก็เหี่ยวเฉาไป

ดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่งพราวและกลิ่นหอมยาวนานและสงบ ทั้งเมืองอาบไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเบญจมาศและมีดอกเบญจมาศคล้ายเกราะทองคำอยู่ทุกหนทุกแห่ง

บทกวีทั้งเล่มมีถ้อยคำที่งดงาม คำอุปมาอุปมัยที่แปลกใหม่ จินตนาการที่แปลกประหลาด แนวความคิดทางศิลปะอันงดงาม และจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่

โดยรวมแล้วมันเป็นบทกวีที่ดีมาก

เป็นบทกวีฆ่าคน

ไม่ว่าจะแข่งขันกับใครก็ตาม บทกวีนี้จะทำให้เสี่ยวเซียนชิวชนะได้อย่างแน่นอน

เซียวเฉวียนถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม: "ใครคือศัตรู?"

“ตอบกลับท่านพ่อ เสี่ยวเซียนชิวไม่รู้”

“มันตายหรือยัง?”

“ตายแล้ว! ด้วยดาบอันแหลมคมของข้า มันจะไม่ตายได้ยังไง!มันเจาะจงอยากพบยายเอง ข้าก็คิดว่ามันจะเก่งมากแค่ไหนกัน!ท่านพ่อ ข้าจะบอกให้นะ.…”เสี่ยวเซียนชิวกำลังพูดอย่างตื่นเต้น ทันใดนั้นก็หยุดพูดทันที: “เจ้า....เจ้ายังไม่ตายหรือ?”

......

......

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซียวเฉวียนและเสี่ยวเซียนชิวก็ขาดการติดต่อ

"เจ้า?"

“เซียนชิว?”

เซียวเฉวียน“ซึง”ลุกขึ้นทันที เกิดอะไรขึ้น!

คนนั้นยังมีชีวิตอยู่?

เซียวเฉวียนกังวลมาก เขามีความกระสับกระส่ายกระวนกระวาย เขาคือคนของเว่ยเชียนชิว?หรือคนของภูเขาจงหนาน?

ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม เสี่ยวเซียนชิวไม่สามารถจัดการกับเขาได้

เซียวเฉวียนกลอกตา คนของภูเขาจงหนานเพิ่งออกเดินทาง เป็นไปไม่ได้ที่จะไปถึงเมืองหลวงเร็วขนาดนี้

อีกอย่างหากเป็นคนของภูเขาจงหนานที่มุ่งเป้าไปที่เซียวเฉวียนละก็ ก็ต้องใช้เส้นทางทางน้ำ และไม่มีเหตุผลที่จะเดินอ้อมไปยังเมืองหลวง

ไม่ว่าคนภายใต้ของเว่ยเชียนชิวจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน พวกเขาก็คือชาวยุทธ์แท้ พวกเขายังต้องใช้แรงในการต่อสู้กับเสี่ยวเซียนชิวได้อย่างไร?

ทันใดนั้น ก็มีอาการปวดที่หน้าอกกะทันหันและดูเหมือนหัวใจจะระเบิด เขาร้องเสียงเจ็บปวดออกมา: "อึ้ง!"

“ราชครู!”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินการเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียนก็เดินเข้ามา ด้วยสีหน้าที่กังวล: "เจ้าเป็นอะไรไป?"

“ปวดหน้าอก มันเจ็บมาก”เซียวเฉวียนนขมวดคิ้ว เมื่อเขาถูกผนึกจูเสินจอมตียังไม่เจ็บปวดขนาดนี้เลย

ความเจ็บปวดของการต่อสู้นั้นคือกระดูกและเส้นเอ็นที่หัก เป็นความเจ็บปวดของทางร่างกาย

แต่ความเจ็บปวดตอนนี้ เป็นเหมือนความวิตกกังวลและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่มันอธิบายไม่ได้ ที่หน้าอกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ซัดอยู่ในอกของเขาอย่างต่อเนื่อง ไปๆมาๆบนหัวใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหินแหลมคมมากมายในคลื่นแทงเข้าไปที่เส้นประสาทของเขา

มีเหงื่อเย็นออกมาจากบนใบหน้าของเซียวเฉวียน ฮ่องเต้ตื่นตระหนก ครั้งนี้เขาไปอย่างเร่งรีบ เลยไม่ได้พาหมอหลวงไปด้วย เขาควรทำอย่างไรดี?

“ตัวข้า...ตัวข้าเทน้ำร้อนให้เจ้า”

ไม่ว่าจะอยู่ในสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ การดื่มน้ำร้อนนั้นเป็นวิธีการดูแลเป็นหวงของผู้ชายคนตรงๆ เซียวเฉวียนกัดฟัน ดื่มน้ำร้อนมันจะมีประโยชน์อะไร....ดื่มน้ำร้อนมันก็ยังเจ็บอยู่ดี!

"อ้า!"

ทันทีที่ฮ่องเต้ลุกขึ้น เซียวเฉวียนก็รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะระเบิด!ประกอบกับเรือที่เขย่าไปมา เซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนว่าเขาจะหัวใจและปอดของเขาจะอ้วกออกมาแล้วในวินาทีถัดไป!

หรือว่า...

หรือว่าเสี่ยวเซียนชิวจะพ่ายแพ้ต่อศัตรู ท่านแม่เกิดเรื่องแล้ว?

ถึงแม้ว่าเซียวเฉวียนจะเป็นเซียวเฉวียน แต่ว่าร่างกายนี้เป็นของเซียวติ้ง แม่และลูกหัวใจเชื่อมโยงกัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอึดอัดมากตอนนี้

เมื่อนึกถึงตอนที่เซียวติ้งเสียชีวิตในคืนวันแต่งงาน แม่ก็หัวใจวายและเจ็บปวดแสนสาหัสเหมือนกันไม่ใช่หรือ?

ความรู้สึกระหว่างญาติเป็นอภิปรัชญาประเภทหนึ่งอธิบายหลักการไม่ได้แต่มันมีอยู่จริง

ในเวลานี้ ฮ่องเต้ก็ได้นำน้ำร้อนมาและผนึกจูเสินธิ์กำลังจะถูกทำลาย ดังนั้นราชครูจะต้องห้ามเกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด

“ราชครู ดื่มน้ำก่อนเถอะ ข้าจะให้เรือจอดฝั่งที่ใกล้ที่สุดและไปหาหมอ อดทนไว้ก่อน”

ดื่มน้ำ......