บทที่ 779 คิดไม่เสียใจเลย

ชิงหลง องค์ชายแห่งคุนหลุน

นอกจากนี้ ที่คุนหลุนไม่ได้สร้างประเทศเอง แต่คนในคุนหลุนได้มีชีวิตอยู่ที่นั่นมานับหลายชั่วชีวิตคน และมีพื้นที่อำนาจของตนเอง ซึ่งหมิงเจ๋อเองก็รู้จักผู้ที่มียศสูงอยู่หลายคน

แต่ผู้อาวุโสอวิ๋นเฮ่อแห่งคุนหลุน ไม่นานนักก็พาองค์ชายชิงหลงกลับมาก่อนหน้านี้แล้ว ทำไมตอนนี้ถึงได้รวมตัวกับเซียวเฉวียน?

หมิงเจ๋อเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

นักปราชญ์นั้นเป็นชาวคุนหลุน และชิงหลงก็เป็นองค์ชายของคุนหลุน ดังนั้น ชิงหลงคืออำนาจบนสูงสุดของนักปราชญ์ เมื่อมีชิงหลงที่นี่ หลายเรื่องก็จะยากขึ้น

หมิงเจ๋อเป็นผู้สนับสนุนที่เอื้ออาทรต่อนักปราชญ์ และด้วยตำแหน่งที่สูงของชิงหลงเขาไม่กล้าที่จะแสดงความไม่เคารพเมื่อเจอชิงหลง จึงทำให้เขาทักทายด้วยรอยยิ้มที่พยายามดึงดูดความกรุณาจากชิงหลง

ชิงหลงไม่ได้มองเขาเลยและตั้งใจพูดกับเซียวเฉวียน: “ใต้เท้าเซียว! ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว สกัดเลือดบริสุทธิ์จากคิ้วออกมาเอง เพื่อส่งพลังปราณกระบี่! ข้าไม่สามารถหยุดมันได้!”

ไม่สามารถหยุดได้เลย!

เพราะแม่เซียวไม่สามารถทนที่จะใช้ร่างกายเพื่อทำพิธีพาพลังของปราณกระบี่ให้สมบูรณ์แบบได้ แต่เป็นการใช้เล็บของนางเพื่อสร้างรอยขูดบริเวณคิ้วของนาง จากนั้นใช้พลังงานภายในเพื่อทำให้เลือดบริสุทธิ์ของนางไหลออกมาแทน

แม่เซียวกลั้นลมหายใจนี้เพื่อช่วยชีวิตลูกชาย!

กระบี่ฉุนจุนได้ถูกทำลายไปแล้ว กลายเป็นปราณกระบี่ในร่างกายของเซียวเฉวียน ถึงแม้ว่ามันจะยังมีการตอบสนองต่อแม่เซียว แต่พลังวิญญาณน้อยมาก แม่เซียวจึงต้องใช้เลือดบริสุทธิ์จากคิ้วเพื่อให้กระบี่ฉุนจุนจำนางได้"

"แขนของเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บหนักและรู้สึกเจ็บปวด!"

"ลมหายใจที่กระจัดกระจายภายในร่างกายของเซียวเฉวียนกำลังพุ่งมาที่ข้อมือของเซียวเฉวียน จนกระทั่งข้อมือของเซียวเฉวียนข้างขวาถูกขยี้หัก!"

“ซืด” เซียวเฉวียนที่หายใจทั้งน้ำตา และเมื่อได้เห็นแม่ของเขา ทำให้เขารู้สึกทุกข์ใจและพูดว่า: “ท่านแม่…”

พลังสีทองของปราณกระบี่จากหยาง ออกมาจากข้อมมือเฉวียนและพุ่งสู่หยดเลือดบริสุทธิ์ของแม่เซียวที่ลอยอยู่ในอากาศ พลังสีทองของปราณกระบี่สว่างสดใสในคืนที่มืดมิด ลอยปกคลุมอย่างแน่นหนาและหลอมรวมเลือดบริสุทธิ์สีแดงสดของแม่เซียวไว้

"ซุบ!"

"ซุบ!"

"ซุบ!"

ถึงแม้เซียวเฉวียนจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่กระบี่ฉุนจุนและเลือดบริสุทธิ์หมุนรอบเซียวเฉวียนเป็นวงกลมสามรอบ ดูเหมือนว่ามีความเศร้าใจหรือเป็นการบอกลาอยู่ในนั้น

"แม่... แม่!" เซียวเฉวียนมองไปที่หยดเลือดบริสุทธิ์นั้นและส่ายหัวไม่หยุด: "แม่ แม่!"

"ฮึก!"

มีลมพายุเกิดขึ้นเล็กน้อย ปราณกระบี่และเลือดบริสุทธิ์กลายเป็นน้ำฝนสีทองค่อยๆตกลงมา

“แม่！”

เซียวเฉวียนคุกเข่าอยู่ที่พื้น สัมผัสเม็ดฝนสีทองนั้น แต่น้ำจะถูกเก็บไว้ได้ยังไง... เซียวเฉวียนมองไปที่มันทีละจุดมันกำลังซึมลงในดินและจะหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย

ไม่ ไม่ได้นะ

"อย่างนี้แล้ว แม่ข้าจะถูกกักตัวไว้ตลอดไป!"

เลือดบริสุทธิ์ต้องไม่ถูกหยดลงในดิน! ต้องหยดลงไปใส่บ่อน้ำหรือแม่น้ำเท่านั้น

ไม่ได้! ต้องไม่หยดลงดิน!!

หากไม่มีเลือดบริสุทธิ์แล้วเซียวเฉวียนจะเคลื่อนไหวได้โดยอิสระ เขาไม่สนใจภาพลักษณ์เลยและกำลังขุดดินอย่างรวดเร็ว

เมื่อสายฝนตกนั่นไม่หนักและในระยะทางประมาณยี่สิบก้าวนี้เซียวเฉวียนกำลังขุดดินอย่างบ้าคลั่ง

เสี่ยวเซียนชิวร้องกรี๊ดขึ้น "ไม่" เสียงร้องไห้ดังขึ้นทันทีแล้วตามมาช่วยด้วยเซียวเฉวียนขุดดิน

"ใต้เท้าเซียว!" ชิงหลงต้องการพูดเพื่อหยุดการกระทำ แต่ตอนนี้สายตาของเซียวเฉวียนแดงขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเขากล้าไม่กล้าที่จะพูดอะไรมากความ ชิงหลงพยุงฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขึ้นมาในอ้อมแขน และพอคิดต่อไปเขาก็รีบพูดขึ้นมาทันที: "ใต้เท้าเซียวแม้จะมีความจำเป็นที่จะหายไป แต่ในตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว ยังมีลมหายใจแผ่วๆอยู่ กรุณาอย่าทำแบบนั้นเลยขอรับ!"

เซียวเฉวียนหันหน้าไปทันที "จริงหรือเปล่า? มันเป็นแบบนี้หรือ?"

มือที่เต็มไปด้วยดิน เซียวเฉวียนรีบเช็ดออก เขาเดินตามลำพังก้าวหลายก้าวต่อไป และรีบกอดฮูหยินผู้เฒ่าเซียวที่อยู่ในอ้อมแขนของชิงหลง

ร่างกายของนางยังอบอุ่นอยู่ ดวงตาก็ยังมีแสงบางๆ มีความตื่นตัวบางๆ แต่นางไม่สามารถพูดคุยได้ และไม่สามารถเคลื่อนไหว นางเพียงแค่รับรู้ได้ว่าเป็นเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนยังคงกอดนางอยู่แบบนั้น เขาได้แต่พูดตลอดเวลา: "แม่ ท่านแม่..."

"ท่านแม่เจ็บหรือไม่?"

กระบี่ฉุนจุนที่อยู่บนร่างกายจากเซียวเฉวียนถูกส่งออกไป ร่างกายเขาเบาขึ้นมาหลายเท่า ไม่มีความรู้สึกที่เจ็บแสบไปอีกต่อไป

แต่เขาไม่ได้ชอบแบบนี้

เขายอมทนทรมานไปตลอดชีวิตยังดีเสียกว่า

“ ท่านยาย! "

เสี่ยวเซียนชิวคุกเข่าอยู่ข้างๆและร้องไห้เสียงดัง: "โปรดโทษข้า! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า! ข้าไม่เก่งพอ! ข้าจัดการไอ้คนบ้านั้นไม่ได้!"

เสี่ยวเซียนชิวกำมือของแม่เซียวไว้แน่น แล้วก้มหัวกระแทกลงไป: "จะทำไงดี? จะทำไงดี..."

เซียวเฉวียนประครองลูกสาวไว้และพูดด้วยเสียงที่ค่อนข้างแผ่วเบา: "ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก เจ้าได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว"