บทที่ 790 ปรากฏการณ์ทางจิตใจ

“เอ่อ เอ่อ เอ่อ!”

“โคร๊ก โคร๊ก โคร๊ก...”

สิ่งเดียวที่ตอบสนองต่อฮ่องเต้และชิงหลง คือเสียงที่ใหญ่ของเซียวเฉวียนที่ค่อยๆ หายไปในทะเล และเสียงคร่ำครวญที่ไม่ชัดเจน

เซียวเฉวียนถูกแสงสีแดงผลักลงทะเลอย่างแรง เขาก็ตกลงไปในทะเลที่ปั่นป่วน ทันใดนั้นพื้นผิวทะเลอันกว้างใหญ่ก็ถูกผนึกจูเสินปลุกเร้า และมันก็ดูน่ากลัวอย่างมาก!

ชิงหลงและฮ่องเต้หน้าซีด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง

แต่... ก้นทะเลกลับเงียบสงบจนน่าประหลาดใจ

เซียวเฉวียนขดตัวท่ามกลางแสงสีแดง และพลังอันทรงพลังของแสงสีแดงนั้นเกือบจะฉีกเขาออกจากกัน!

ปวดจนแทบขาดใจทำให้เซียวเฉวียนครางออกมาเบา ๆ เป็นครั้งคราว ใบหน้าของเขาซีดอย่างน่ากลัว และเส้นเลือดปูด แสดงให้เห็นว่าเขาเจ็บปวดอย่างมาก

เซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!

เสี่ยวเซียนชิวรู้สึกว่าพลังของเซียวเฉวียนเริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ แต่ตัวเองช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนอย่างกังวล: "ท่านพ่อ ท่านอย่าหลับนะ ท่านพ่อ ... "

เมื่อได้ยินเสียงเร่งรีบของเสี่ยวเซียนชิว เซียวเฉวียนก็กระตุกริมฝีปากอย่างยากลำบาก และใช้เวลานานมากในการพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก: "พ่อ พ่อไม่เป็นไร..."

เมื่อเซียวเฉวียนปลอบใจเช่นนี้ เสี่ยวเซียนชิวเริ่มกังวลมากขึ้น

พ่อและลูกสาวจิตใจเชื่อมโยงกัน เสี่ยวเซียนชิวรู้ว่าพ่อเจ็บปวดและนางต้องการช่วยท่านพ่อนาง แต่ภายใต้อำนาจของผนึกจูเสิน เสี่ยวเซียนชิวทำอะไรไม่ถูก เสี่ยวเซียนชิวกังวลมากจนนางร้องไห้ ท่านยายตายแล้ว นางไม่อยากเสียพ่อไป...

เซียวเฉวียนหายใจไม่ออกแล้ว และตอนนี้เขาต้องรวบรวมกำลังเพื่อปลอบใจสาวน้อยอย่างเสี่ยวเซียนชิว เซียววียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไร้พลังเล็กน้อย เสียงร้องของเสี่ยวเซียนชิวค่อย ๆ เข้าในหูของเซียวเฉวียน เปลือกตาของเขา หนักมากจนเริ่มร่วงโดยไม่รู้ตัว...

เมฆหมอกเริ่มออกมา และตาของเซียวเฉวียนก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เซียวเฉวียนพบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างบ่อน้ำที่นำไปสู่กวีสมุทรคุนหลุนในจวนเซียว เขาไม่รู้ว่าหินที่แต่เดิมเต็มไปด้วยในบ่อนั้นหายไปเมื่อไหร่ เมื่อมองดูน้ำในบ่อที่ไหลอย่างนุ่มนวล จู่ ๆ เซียวเฉวียนก็รู้สึก... เมื่ออ่านอีกรอบก็อยากไปกวีสมุทรคุนหลุนอีกครั้งเพื่อพบพ่อและอาจารย์

แค่ครั้งเดียว

แม้ว่าพ่อและอาจารย์จะโกรธ แต่เขาก็ยังอยากเจอพวกเขา

หลังจากพูดอย่างนั้น เซียวเฉวียนก็กระโดดลงไปในบ่อพร้อมกับเสียง "จ๋อม"

น้ำในบ่อไม่ถึงหัวของเซียวเฉวียน หลังจากความมืดมิดชั่วระยะเวลาหนึ่งเซียวเฉวียนก็ตกลงไปในกวีสมุทรคุนหลุนอย่างแรง

เขาตกลงมาจากที่สูงบนพื้นหญ้านุ่ม ๆ เขาเช็ดน้ำออกจากใบหน้าและมองดูสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยแต่อย่างไรก็ไม่คุ้นเคย

ที่นี่ถูกน้ำท่วมจนกลายเป็นสีขาว เหลือเพียงพระอาทิตย์ตกดินอันนิรันดร์ที่ยังห้อยอยู่บนท้องฟ้า

เซียวเฉวียนค้นหาอยู่นาน แต่ไม่พบพ่อและอาจารย์ เดาว่าพ่อและอาจารย์ต้องผิดหวังกับตัวเองมาก เซียวเฉวียนคิดในใจ ไม่อยากออกมาพบเจอหรอก เขาหยิบก้อนหินเล็กๆ บนพื้นดินรกร้างขึ้นมาเล่น รู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ออก"

“ลูกชายข้า ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ได้?”

ในเวลานี้ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น และเซียวเฉวียนก็เงยหน้าขึ้น

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา มองดูเขาอย่างสงบ แล้วหันหลังเดินจากไป

เซียวเฉวียนตกใจมาก ท่านแม่หรือ?

“ท่านแม่!” เซียวเฉวียนประหลาดใจมากและวิ่งตามไป “ทำไมท่านถึงมาที่นี่ล่ะ?”

แม่เซียวไม่ตอบสนองใดๆ ได้แต่เดินต่อไป

ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะไล่ตามมากแค่ไหน เขาก็รักษาระยะห่างไว้เสมอ และเซียวเฉวียนก็ไม่สามารถตามแม่เซียวทันได้

“ท่านแม่! ท่านจำข้าไม่ได้หรือ รอข้าด้วย!” เซียวเฉวียนตะโกนอย่างกังวล น้ำในดวงตาเริ่มขุ่นมัว ราวกับเด็กที่กำลังจะโดนแม่ของเขาทอดทิ้ง

แม่เซียวยังคงเฉยเมย

เซียวเฉวียนกังวลมากจนใจสั่น: "ท่านแม่! ข้าเอง!"

แม่เซียวยังคงไม่แยแส ทิ้งเซียวเฉวียนไว้เห็นเพียงเงาที่เย็นชา":black">ห่างออกไปเรื่อยๆ