บทที่ 796 ความอัปยศอดสูของเจียนกั๋ว

เซียวเฉวียนขมวดคิ้วและตะโกนเบาๆ ใส่ผนึกจูเสิน: "ถ้าเจ้ายังไม่สงบลงล่ะก็ อย่าโทษข้าที่จะไม่สุภาพละกัน!"

ความตั้งใจเดิมของเขาคือการใช้ความคิดของเขาเพื่อเตือนผนึกจูเสิน แต่ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจน เซียวเฉวียนสูญเสียความรู้สึกในการควบคุมไปชั่วขณะหนึ่ง และทันใดนั้นก็พูดคำนั้นออกมา

คำพูดเหล่านี้ไปเข้าหูเว่ยเชียนชิว มันน่าเหลือเชื่อมาก!

เด็กหนุ่มอย่างเซียวเฉวียนปีกกล้าขาแข็งหรือ?การเป็นราชครูนั่นน่าทึ่งมาก!

ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของเว่ยเชียนชิวอดไม่ได้ที่จะขยายใหญ่เท่ากับตาของวัว และดูเหมือนว่ามีเปลวไฟอยู่ในดวงตา เซียวเฉวียนกล้าบังอาจข่มขู่ข้าหรือ!

เขาโกรธมากจนร่างกายสั่น ไม่มีใครอยู่ในสายตา!

ในขณะนี้เซียวเฉวียนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เว่ยเชียนชิวจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเจ็บปวด ถือว่ามันเป็นความดูถูกและความดูหมิ่นของเซียวเฉวียนที่มีต่อเขา

เว่ยเชียนชิวช่างเหมือนจะกินน้ำมันเดือดลงไป!ไม่ทำให้เซียวเฉวียนแหลกเป็นผุยผง!มิฉะนั้น สาบานว่าจะไม่เป็นคน!

“อ๊า!อ๊า!อ๊าก!”

เว่ยเชียนชิวร้องลั่นสามครั้ง: "เซียวเฉวียน!เจ้าโกหกข้าและกล้าที่จะดูถูกข้าหรือ!เจ้าไปตายซะ!"

นอกประตู ฝูงชนที่ล้อมวงดูเหตุการณ์ต่างเงี่ยหูฟัง ตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เบียดเสียดกันเพื่อเข้าไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

มาแล้ว!มาแล้ว!

มีละครมาแล้ว!

หากเจียนกั๋วเข้าออกรบด้วยตัวเอง เกรงว่าเซียวเฉวียนอาจไม่โชคดีนัก

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ตาย ก็ต้องเสียสละบ้าง!

ว้า!ช่างน่าสงสารเสียจริง!

ขณะที่พูดคุยกัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเห็นเซียวเฉวียนถูกเว่ยเชียนชิวทรมานจนกระทั่งเห็นสภาพที่ไม่มีทั้งความเป็นคนและความเป็นผี และก็เริ่มเห็นอกเห็นใจเขาขึ้นมา

ฮะ?ทำไมยังไม่เริ่มลงมืออีก?

ฝูงชนที่ล้อมวงดูเหตุการณ์รอมานานแล้ว และในที่สุดก็ไม่สามารถหยุดการนินทา ได้ผู้กล้าบางคน ได้แหย่หัวไปที่ประตู

โอ้พระเจ้า!ภาพนี้ พวกคนที่กล้าหาญก็ถึงกับหดหัวกลับเข้าไปทันทีด้วยความตกใจ และพูดซ้ำๆ อย่างไม่น่าเชื่อว่า: "เป็นไปไม่ได้!เป็นไปไม่ได้ เป็นไปได้ยังไง!"

นั่นคือ เซียวเฉวียนสามารถเอาชนะเว่ยเชียนชิวได้อย่างไร!

นั่นคือเว่ยเชียนชิว ผู้ที่สามารถทำให้เมืองหลวงสั่นสะเทือนสามครั้งเพียงแค่กระทืบเท้าน่ะ!

แม้ว่าปีศาจกวีจะแข็งแกร่งมาก แต่เขากลับไม่กล้าแตะต้องเขาด้วยซ้ำ!

ไม่สิ ต้องมองผิดไปแน่ ๆ!

คนที่นอนอยู่บนพื้นคือเซียววเฉวียนสิ!

ชายคนนั้นขยี้ตาแล้วมองเข้าไปข้างในอีกครั้ง ยังคงเป็นเว่ยเชียนชิว

ทันใดนั้น ทุกคนหมดความสนใจในการเสพข่าวลือ เหมือนกับมีใครเอาน้ำมันมาทาใต้เท้า ต่างก็รีบแยกย้ายกันไปอย่างเร็ว

ใครจะกล้าสนใจต่อเมื่อเว่ยเชียนชิวโชคไม่ดีแล้ว?

ไม่ต้องการมีชีวิตหรือ?

เขาเป็นคนที่รักหน้ามาก ภายหลังจะต้องฆ่าปิดปากคนแน่นอน เขาไม่เคยให้โอกาสใครมานินทาเขาเลย

ทันใดนั้นด้านนอกของจวนเซียวก็เงียบลง แต่ภายในกลับวุ่นวายไปหมด

เดิมทีเว่ยเชียนชิวต้องการต่อสู้กับเซียวเฉวียน แต่ก่อนที่เขาจะเข้าใกล้เซียวเฉวียน เสี่ยวเซียนชิวก็ใช้ฝ่ามือทุบเขาล้มลงกับพื้นแล้ว!

เว่ยเชียนชิวเป็นชาวยุทธ์และเสี่ยวเชียนชิวเป็นดาบวิญญาณ เป็นสองสายพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เป็นเรื่องปกติที่มนุษย์จะไม่มีโอกาสเอาชนะดาบวิญญาณได้

แต่เว่ยเชียนชิวโกรธมาก!เพราะเขาไม่สามารถเข้าใกล้เซียวเฉวียนได้!

เมื่อถูกเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ล้อเล่น เว่ยเชียนชิวจะโกรธมากขึ้น เขาดึงแส้ยาวออกมา และพยายามอย่างหนักที่จะโจมตีเซียวเฉวียนอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เขาจะมีเวลาหวดแส้ เสี่ยวเซียนชิวก็คว้าแส้แล้วเริ่มเล่นกับมัน พูดอย่างมีความสุข: "สนุกจริง ๆ แต่ข้าไม่รู้ว่ามันทรงพลังแค่ไหนกันนะ"

ในเวลานี้ เว่ยเชียนชิวผู้ซึ่งพ่ายแพ้และถูกยึดอาวุธไปแล้ว ไม่กล้าลงมือง่าย ๆ อีกต่อไป

เขายิ่งใหญ่และทรงอำนาจมาหลายสิบปี แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กสาวคนหนึ่งกลั่นแกล้งเช่นนี้ มือเปล่าไร้อาวุธ ไม่สามารถโต้ตอบได้ น่าอับอาย!

เขากำลังวางแผนอยู่ แต่เขาพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยพ่อและลูกสาวเซียวเฉวียน

ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!

อย่างไรก็ตาม ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า แม้จะเหลือเพียงภูเขาเขียว แต่ก็ไม่กลัวจะไม่มีฟืนให้เผา วันหนึ่งเขาจะต้องทำให้เซียวเฉวียนชดใช้ร้อยเท่า

เว่ยเชียนชิวเหลือบมองประตูอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยู่ ซึ่งเป็นโอกาสที่ดีที่จะหลบหนีแล้ว