ตอนที่ 800
บทที่ 800 จ้าวหลานมาเยือน
October 21, 2026
ชาวบ้านทั่วไปเฝ้ามองอยู่ห่างๆ สายตาบอกถึงความเสียดาย แกมดีใจอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนหน้านี้ โรงเรียนชิงหยวนยกเลิกการแจกจ่ายเงินค่าเรียนหนังสือ เซียวเฉวียนทำให้ชาวบ้านไม่น้อยขุ่นเคือง
ยิ่งตอนนี้จวนเซียวกำลังจัดงานศพ โชคลางแย่มากๆ ใครก็ไม่อยากจะมาเข้าใกล้
พวกเขาล้อมดูงกๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน มองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่าจะมีใครมาบ้าง อย่าว่าแต่องค์จักรพรรดิเลย แม้แต่ขันทีและสาวใช้ในวังก็ไม่มีเงาโผล่มาให้เห็นแม้แต่คนเดียว!
ดูๆ แล้ว ตระกูลเซียวจะตกอับแล้ว!
เซียวเฉวียนมหาราชครูคนนี้ มีอยู่เพียงในนามแต่ไร้ตัวตน ในสายตาของพวกเขา เซียวเฉวียนกลายเป็นคนตกต่ำที่ทุกคนสามารถเหยียบย่ำได้
พวกเขาต่างเริ่มหัวเราะเยาะเย้ยเซียวเฉวียน
“ยังเป็นเจ้าของชิงหยวนอยู่หรือ? ดูท่าชิงหยวนจะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว!”
“นั่นสิ ในฐานะมหาราชครู จวนเซียวจัดงานศพ ฝ่าบาทก็ไม่เสด็จมา คนในวังก็ไม่มีใครมาสักคน ดูเหมือนว่าราชครูคนนี้ก็ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว!”
“ข้าว่านะ เขาคงมองตัวเองไว้สูงเกินไปเลยไปขวางทางออกของตัวเอง เมื่อวานนี้เขายังรบกับเว่ยเจียนกั๋วอยู่เลย เว่ยเจียนกั๋วคือคนอะไร ฝ่าบาทยังต้องไว้หน้าเขา! เกรงว่า ครั้งนี้เซียวเฉวียนจะพาตัวเองไปตายอย่างแหงแก๋ !”
”ถ้าเป็นข้า จะแอบเผากระดาษเงินไปให้พวกเขาก็พอแล้ว จัดงานศพไปทำไม ? หรือว่าเซียวเฉวียนยังไม่รู้ตัว ? ดูสภาพสิ เงียบเหงาขนาดนี้ เซียวเฉวียนไม่หดหู่ในใจบ้างหรือ ?”
"นั่นสินะ! นั่นสินะ!"
”อนิจจา จวนเซียวเจอแต่เภทภัยซะจริงๆ เดี๋ยวดวงขึ้น เดี๋ยวดวงตก“
”แต่ไม่รู้ใครใจโหดร้ายถึงขนาดนี้ สังหารล้างครัวจวนเซียวไปได้ ?”
”ใครจะรู้ ได้ยินว่าทางราชสำนักก็ไม่กล้าสืบหาด้วยซ้ำ”
“ข้าว่าเขาไม่อยากสืบมากกว่ามั่ง เซียวเฉวียนล่วงเกินผู้คนมากมาย ใครอยากจะสนใจเซียวเฉวียน”
......
......
เสียงจ้อกแจ้กของฝูงชนกระทบหูที่อ่อนไหวของเซียวเฉวียนทุกถ้อยคำ เซียวเฉวียนแค่มองไปในทางของคนพวกนั้นอย่างเย็นชาและไม่สนใจคนชอบแส่หาเรื่องเหล่านั้นอีก
แต่โบราณกาลมา เพิ่มดอกไม้บนผ้าดิ้นมีมาก แต่ส่งถ่านให้กลางหิมะนั้นมีน้อย !
ร่างของเซียวเฉวียนคลายอากาศเยือกเย็นออก เหมือนกับน้ำแข็งอายุพันปี ทำให้ไป่ฉีและเหมิงเอ้าตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่!
รังษีของเจ้านายช่างน่ากลัว
ไป่ฉีเหลือบมองเซียวเฉวียนอย่างกังวล "เจ้านาย พวกเขาก็เกินไปแล้ว......"
”ไม่มีปัญหา” เสียงของเซียวเฉวียนเต็มไปด้วยความเฉยเมย
เจ้านายไม่อยากพูดอะไรมาก ไป่ฉีก็ไม่คิดจะเอ่ยปากอีก เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจและโปรยกระดาษเงินต่อไป
เหมิงเอ้าปกติหน้าหนาหนังหนาอยู่เสมอ เจ้านายบอกว่าไม่เป็นไรก็หมายความว่าทุกอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่เศร้าโศกของไป่ฉีนั้นไม่มีมูลเหตุเลยจริงๆ !
เขาขดริมฝีปากและมองไปที่ไป่ฉี ทันใดนั้น เขาเห็นจ้าวหลานในชุดผ้าขาวเดินเข้ามา ตามมาด้วยเด็กรับใช้คนหนึ่ง
เด็กรับใช้ถือสิ่งช่วยทำบุญอยู่ในมือ ที่เรียกว่าสิ่งช่วยทำบุญ หมายถึงสิ่งของที่มอบให้กับเจ้าภาพของพิธีงานศพ ซึ่งมักจะเป็นผ้าไหม เงิน เป็นต้น
ในสมัยก่อน งานศพเป็นเรื่องใหญ่ จ้าวหลานทำตามจารีตประเพณีถึงขนาดนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาเคารพนับถือต่อจวนเซียวและเซียวเฉวียน
”จ้าวหลานมาแล้ว” เหมิ่งเอ้าใช้ข้อศอกแตะไป่ฉีเบา ๆ และกระซิบ
ไป่ฉีหันหัวไปและเห็นว่าเป็นจ้าวหลานจริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน ทำไมจ้าวหลานถึงมาในเวลาเช่นนี้ ?
ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเซียวเฉวียนทำให้เว่ยเชียนชิวขุ่นเคือง บรรดาข้าราชสำนักต่างหลบให้ห่างๆ จากเซียวเฉวียนอยู่ หรือว่าจ้าวหลานไม่กลัวว่าเว่ยเชียนชิวจะหาเรื่องเขา!
จ้าวหลานมองรับสายตาของไป่ฉี พยักหน้าแทนการทักทายเขา แล้วเข้ามาที่ข้างกายของเซียวเฉวียน โค้งคำนับและปลอบโยนเบา ๆ "ท่านราชครู ขอแสดงความเสียใจด้วย"
ขณะที่พูดอยู่นี้ หัวใจของจ้าวหลานก็เต้นรัว ไป่ฉีและเหมิงเอ้าถูกวางยาพิษตายไปแล้วมิใช่หรือ ทำไมสองคนนี้ถึงกลับมาอยู่ตรงนี้ ?
คิดดูแล้ว นี่คงเป็นกลอุบายอะไรสักอย่างของเซียวเฉวียน จ้าวหลานคิดเช่นนี้ แต่ไม่ได้จะขุดลึก วันนี้เขามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานศพและไม่อยากทำอะไรนอกเรื่อง
จ้าวหลานมาเยือน เซียวเฉวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาตกตะลึงอยู่แวบหนึ่ง เสียงของเขาก็แหบแห้ง "ใต้เท้าจ้าวอุตส่าห์มา ขอบคุณๆ "