บทที่ 817 ผู้ทรยศของประมุขแห่งชิงหยวน

เซียวเฉวียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ไม่สนใจคนบ้าคนนี้ หยางซูไม่ควรกล้า ท้ายที่สุดแล้วเขาก็แค่นักปราชญ์อ่อนแอ

“ติ๊ง!"

ในเวลานี้ มีเสียงระฆังดังขึ้น และการทดสอบระดับมณฑลก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ผู้สมัครและขุนนางผู้คุมสอบอยู่ในสถานที่ของตน

การสอบดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

ข้อสอบการทดสอบระดับมณฑลปีนี้ยังเป็นวิชาคณิตอยู่

ความแตกต่างก็คือคำถามทางคณิตศาสตร์ที่ฮ่องเต้ถามเมื่อปีที่แล้ว ในปีนี้ถูกออกโดยเซียวเฉวียน

คำถามพิเศษข้อหนึ่ง คือตารางสูตรคูณ

คำถามของเซียวเฉวียน ไม่ใช่คำถามธรรมดา ผู้สมัครต่างสาปแช่งในใจ เพราะคำถามที่ผู้ใหญ่ ถามนั้นยุ่งยากมาก!

มันไม่ง่าย หรือซับซ้อนอะไร และดูเหมือนว่าผู้สมัครจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ซึ่งทำให้ผู้สมัครมีความกังวลอย่างมาก

ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก การสอบอันตึงเครียดและยากลำบากของผู้เข้าสอบก็สิ้นสุดลงในที่สุด ผู้คนส่วนใหญ่เดินออกจากห้องสอบพร้อมกับถอนหายใจ แต่เว่ยเป้ยกลับสงบ โจทย์คณิตศาสตร์เหล่านี้ สำหรับเขาแล้วง่ายมาก

หยางซูได้ขอให้ขุนนางในม่านชั้นในปิดผนึกกระดาษแล้ว แต่เขาเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกจากห้องสอบ

เขาและเซียวเฉวียน เป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้องสอบขนาดใหญ่ หยางซูกำลังรอช่วงเวลานี้อยู่

คิ้วและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเขาจ้องมองที่เซียวเฉวียนอย่างดุเดือดและพูดว่า: "เซียวเฉวียน ถึงเวลาแล้วที่ความแค้นระหว่างเจ้าและข้าจะต้องยุติ!"

เซียวเฉวียนไม่แม้แต่จะมองเขา หันกลับมาและอยากจะจากไป เซียวเฉวียนไม่สนใจที่จะพูดอะไรกับคนไร้สมองเช่นนี้

อันดับที่สองในการทดสอบระดับชนบท คำชมและคำชมเชยจากนักปราชญ์ ทำให้หยางซูรู้สึกเหนือกว่า กลายเป็นคนที่มีท่าทีดูถูกคนอื่นอย่างสูงส่ง

เมื่อเซียวเฉวียนดูถูกเหยียดหยามในครั้งนี้ หยางซูรู้สึกละอายใจและโกรธอยู่ครู่หนึ่ง และความโกรธในใจของเขาก็ยิ่งใหญ่ขึ้น!

หยางซูเต็มไปด้วยความโกรธ เขาหยิบกริชที่เขาเตรียมไว้จากแขนเสื้อของเขา กำลังจะแทงเซียวเฉวียนด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนตอบสนองอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของหยางซูด้วยหลังมือและบิดอย่างแรง หยางซูเจ็บปวดมากจนเขาทิ้งกริชและร้อง “โอ๊ย ๆ ！” ออกมาด้วยความเจ็บปวด

ด้วยความสามารถเล็กๆ น้อยๆ นี้ ยังต้องการฆ่าเซียวเฉวียนอีกหรือ?

เซียวเฉวียนตะคอกอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาอย่างยิ่ง: "ทำไมเจ้าถึงดื้อรั้นเพียงนี้! เรื่องของแม่นางหยางได้รับการอธิบายให้เจ้าฟังอย่างชัดเจนแล้วนะ!"

"มีเหตุผลและหลักฐานสนับสนุน เจ้าเคยเห็นภาพชุนเซี่ยวแล้ว! เจ้าต้องการอะไรอีก!"

ในเวลานี้หยางซูตกใจ เมื่อรู้ว่าความเย็นบนร่างกายของเซียวเฉวียนนั้นน่ากลัวมากจนทำให้ร่างกายของเขาสั่นโดยไม่สมัครใจ อย่างไรก็ตามเพื่อปกปิดความกลัวของเขาหยางซูจึงมีความกล้าที่จะตะโกน: "ในกรณีนี้ ทำไมแม่นางหยางไม่กลับมาหาข้า นางต้องทำอะไรไปและขอโทษข้าแน่ๆ รู้สึกไร้ยางอายที่ตัวเองต้องเผชิญหน้ากับข้ารึ!”

ดูสิ!

ดู!

นี่มันหินแข็งๆ ชัดๆ!

“ตอนที่ตระกูลเซียวถูกสังหารหมู่ นางได้รับการช่วยเหลือจากเว่ยอวี๋ ส่วนตอนนี้นางอยู่ที่ไหน ช้าก็ไม่รู้”

เสียงของเซียวเฉวียนเย็นชามาก เมื่อเขาพูดถึงหยางอวี้หวน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงจิ่นเซ่อ...

น้องสาวคนนี้เสียชีวิตอย่างน่าเศร้า...

เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะกำมือของเขาแน่น และคิ้วและดวงตาของเขาก็เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

หมิงเจ๋อ!ก็ปล่อยให้เขาอวดดีไปก่อน！

เมื่อเซียวเฉวียนได้จัดการเรื่องของต้าเว่ยได้ ก็ถึงเวลาชำระบัญชีกับเขา!

“เจ้ากับเว่ยอวี๋อยู่กลุ่มเดียวกัน อย่าคิดว่าเขาเป็นเจ้าชาย เจ้าเอาเขาออกมาขวางฉันเพราะกลัวข้า!” เซียวเฉวียนพูดชัดเจนเพียงพอ แต่หยางชูไม่เข้าใจ คำพูดของคนและปฏิเสธที่จะเชื่อฟัง ตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้

“วันนี้ถ้าเจ้าไม่ส่งนางไป ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้า!”

เซียวเฉวียนจ้องมองหยางซูอย่างเย็นชา ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของต้าเว่ย ที่ประมุขแห่งชิงหยวนไม่สามารถฆ่าหรือทรมานนักเรียนของประมุขแห่งชิงหยวนได้ เซียวเฉวียนคงอยากจะแก้ปัญหาคนบ้านี่จริงๆ ด้วยการต่อยเพียงครั้งเดียว

คนที่มีความดื้อรั้นไม่เปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ช่างเป็นการอ่านหนังสือของปราชญ์เปล่าประโยชน์จริงๆ ช่างเป็นการอ่านหนังสือที่เอาไปใส่ท้องหมาเสียจริงๆ！

แม้แต่สุนัขสีเหลืองตัวน้อยในจวนเซียว ก็ยังมีเหตุผลและมีเหตุผลมากกว่าหยางซูมาก!

มือเปล่าๆ ฆ่าไก่ยังทำไม่ได้ กล้าพูดที่นี่อย่างหน้าตาเฉยว่าจะฆ่าเขา?

น่าขำ!

เซียวเฉวียนเกลียดที่สุดที่ใครจะข่มขู่เขา!

เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "ไม่มีหลักฐานใดๆ เลย เจ้าก็กล่าวหาว่าข้าลักพาตัวแม่นางหยาง ข้าเป็นอาจารย์เจ้านะ！”

เซียวเฉวียนมองดาบในมือของหยางชู: "ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าอยากจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ?"

เขาเป็นประมุขแห่งชิงหยวน ซึ่งเป็นอาจารย์ของนักเรียนแห่งชิงหยวน ประมุขแห่งชิงหยวนไม่ควรฆ่านักเรียน นักเรียนฆ่าอาจารย์ก็เป็นการละเมิดกฎหมายเช่นกัน!

ในสมัยโบราณ การฆ่าครูและบิดามารดาถือเป็นการทรยศ และอาชญากรรมดังกล่าวมีโทษประหารชีวิตหรือถูกเนรเทศบนเกาะจูเสิน

หยางซูเป็นเพียงผู้ทรยศต่อประมุขแห่งชิงหยวน!