ตอนที่ 821
บทที่ 822 ไม่รู้สำนึกผิด
October 21, 2026
การฆ่าใครสักคนถือเป็นเรื่องร้ายแรงสำหรับราชครู!
โอรสสวรรค์ฝ่าฝืนกฎหมาย ก็มีความผิดพอๆ กับคนทั่วไป!
ยิ่งไปกว่านั้นคือราชครู！
แม้ว่าหยางซูจะชั่วร้าย และสมควรตาย แต่เขาก็ยังต้องถูกเสนาบดียุติธรรมตัดสิน!
หากเซียวเฉวียนฆ่าโดยพลการต่อหน้าหยางชู ทั้งกระทำความผิดฐานฆ่าคนตาย และกระทำความผิดฐานใช้อำนาจโดยมิชอบ!
เมื่อสอบสวนแล้ว เซียวเฉวียนอาจไม่สามารถหลบหนีความผิดได้
เซียวเฉวียนเฉวียนจะต้องประสบปัญหาใหญ่ในครั้งนี้!
เหล่าผู้คนเพียงแต่ตกใจและกังวลเกี่ยวกับเซียวเฉวียน และเพิกเฉยต่อเหตุการณ์สำคัญอีกเหตุการณ์หนึ่งของการทำลายตนเองของเซียวเฉวียนอย่างอัตโนมัติ!
นั่นคือ เซียวเฉวียนกล่าวว่าผนึกจูเสินถูกทำลายแล้ว!
"อา!"
"อา!"
"อ๊า!"
สิ่งที่ตามมาคือเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีดของหยางซู!
ข้อมือของหยางซูถูกเซียวเฉวียนบิดอย่างแรง เซียวเฉวียนก็แทงหน้าอกของเขาด้วยกริช ความเจ็บปวดที่ฉับพลันและรุนแรงนี้ทำให้หยางซูหมดสติไปชั่วขณะ!
เงียบเหมือนไก่!
ในชั่วพริบตา เมื่อผู้คนตกตะลึงอย่างมาก เมื่อคิดว่าหยางซูถูกเซียวเฉวียนฆ่า เสียงร้องที่ทำให้หัวใจเต้นแรงของหยางซูดึงพวกเขากลับมาจากความคิดของพวกเขา
“อ๊า! หยางซูยังไม่ตาย!”
“ดูสิ เขายังขยับอยู่”
“เสียงร้องของเขาน่ากลัวจริงๆ”
"ดูท่าแล้วมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น"
“ดูเขาสิ เหมือนลงไปกลิ้งในฝุ่นหลายรอบ สกปรกโสโครก”
“โอ้โห ๆ ๆ เขาก็กำลังพยายามจะลุกขึ้นยืนอยู่นี่นา”
หยางซูยังไม่ตาย และความกังวลของผู้คนก็หายไปทันที กลับกลายเป็นดูลิงเล่นละครโดยอัตโนมัติ
จริงๆ แล้วความกังวลของชาวบ้านเป็นเรื่องเกินจำเป็น แม้ว่าหยางซูตาย เซียวเฉวียนจะไม่มีปัญหาใด ๆ หยางซูเป็นเพียงคนเนรคุณที่ โหดร้ายและทุกคนจะลงโทษเขา!
และไทเฮาที่สนับสนุนหยางซูก็ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ และกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำ!
ใครสนใจชีวิตและความตายของหยางซูกัน!
หยางซูทำได้เพียงดูแลตัวเองเท่านั้น!
หยางซูตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด ดวงตานั้นเคยมีความสงบเยือกเย็น แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเกลียดชัง!
เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งในที่สุดว่าเขาเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียนไม่ได้เลย ตอนนี้เขายิ่งเกลียดเซียวเฉวียนในใจ แต่ก็ไม่อาจเปิดเผยออกมา ยิ่งกว่านั้น เขาไม่ต้องการให้เซียวเฉวียนเห็น!
มิฉะนั้น หยางซูจะไม่มีโอกาสรอดชีวิต!
หยางซูหายใจเข้าลึกๆ กลืนความแค้นทั้งหมดกลับลงไปในท้อง!
เขาอยากใช้สองมือประคองพื้นโดยไม่รู้ตัว เขาต้องการยืนขึ้น เขาไม่อยากนอนบนพื้นด้วยความอับอายต่อหน้าทุกคน!
เขาเป็นผู้ที่อ่านหนังสือของนักปราชญ์จนแตกฉาน!
เขาไม่ต้องการให้ขุนนางที่ต่ำต้อย ที่โง่เขลาเหล่านี้เห็นตัวเองวุ่นวายขนาดนี้และล้อเลียนเขา!
อย่างไรก็ตาม หยางซูเพิ่งออกแรงเล็กน้อย ยกร่างกายขึ้นเล็กน้อย เมื่อมือข้างหนึ่งของเขารู้สึกเจ็บปวดจนแทบขาดใจ เขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง "ฮึ!" ไม่สามารถพยุงได้ด้วยมือเดียว สูญเสียจุดศูนย์ถ่วงไปชั่วขณะหนึ่ง เขาล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรงและนอนราบลงบนพื้นอีกครั้ง!
เช่นเดียวกับสุนัขที่กระดิกหางเพื่อขอความเมตตา ยื่นมือออกไปคว้ามุมเสื้อผ้าของเซียวเฉวียนแล้วขอร้องว่า: "ราชครู ข้ารู้แล้วจริงๆข้าคิดผิด แต่ข้าเพิ่งสูญเสียทาสไป นอกจากนี้ ท่านได้แทงกริชที่ข้าแล้ว ท่านปล่อยข้าเถอะ!”
ทาส? หยางซูไม่ใช่คนไม่มีพรสวรรค์ แต่เป็นคนที่มีชีวิตอยู่!
อุณหภูมิรอบๆ เซียวเฉวียนลดลงถึงขีดสุด!
ราวกับสามารถแช่แข็งผู้คนให้เป็นน้ำแข็งได้ทุกเมื่อ!
ร่างที่สูงใหญ่สง่าผ่าเผยยืนอยู่ มองลงมาอย่างดูถูกเหยียดหยามอย่างหยางซูนั้น
แม้ว่าเซียวเฉวียนจะใช้กริชแทงหยางซูอย่างแรงที่หน้าอก แต่ก็ไม่ได้โดนส่วนสำคัญของเขาและไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต
อย่างมากก็ถือว่าบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น!
เหตุผลที่เซียวเฉวียนไว้ชีวิตหยางซู ไม่ใช่เพื่อไว้ชีวิตเขา แต่เพื่อให้โอกาสเขายอมรับความผิดพลาดอย่างจริงใจ!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเป็นเช่นนี้ หยางซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิดตรงไหน!
หยางซูกล้าที่จะพูดว่าการตายของหยางอวี้หวนเป็นเพียงการตายของทาสเท่านั้น!
ชีวิตที่สดใสและเยาว์วัย!