บทที่ 827 ความโกรธเกรี้ยวของเหมิงเอ้า

“ปัง!ปัง!ปัง!”

คำพูดของฮ่องเต้ราวกับฉนวนระเบิด ทำให้เกิดความโกลาหลในหมู่ขุนนางที่อยู่ ณ ที่นั้น!

อะไรกัน!

ผนึกจูเสินถูกทำลายแล้วอย่างนั้นหรือ?

เซียวเฉวียนทำลายหรือนี้?

เป็นไปได้อย่างไร!

นั่นคือผนึกศักดิ์สิทธิ์พันปี!

นั่นไม่ใช่ผนึกที่จะถูกทำลายได้จากการกัดของเซียวเฟิง!

ความสามารถของเซียวเฉวียนมีมากแค่ไหนกัน?

พวกเขาต้องการถามเวียวเฉวียนต่อหน้า: "เจ้ามาจากไหน?"

เซียวเฉวียน เจ้ายังเป็นมนุษย์แน่หรือ?

ใบหน้าของทุกคนล้วนมีสีสันแห่งความตื่นเต้นและตกใจปะปนอยู่

ฮ่องเต้ผู้อยู่เหนือบัลลังก์กำลังหัวเราะเยาะอยู่ภายในใจ

พระองค์กระพริบพระเนตรที่สดใสและถอนหายใจยาว

ทำท่าราวกับว่าพระองค์ใสซื่อไม่รู้ว่าภาพตรงหน้าคืออะไร

เหล่าขุนนางอยู่ด้านล่างเริ่มรู้สึกตัว และทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นนั้น!

ฮ่องเต้ได้เปลี่ยนไปแล้ว!

ราวกับว่ามีเสาแห่งเจตจำนงตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า และการปีนขึ้นไปถือเป็นความผิดใหญ่หลวง เหล่าขุนนางจำจึงต้องลงมาอย่างรวดเร็ว: "เมื่อฝ่าพระบาททรงให้คำมั่นกับราชครูแล้ว ฝ่าบาทก็ทรงรักษาคำพูดประทานบัตรผ่านให้แก่เขาเถิดพะย่ะค่ะ”

“นอกจากนี้ ราชครูยังเป็นผู้รู้ ฝ่าบาทมีตราประทับเหวินอิ้นเพื่อปราบปรามเหล่าผู้รู้ ไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลว่าราชครูจะเป็นภัยต่อต้าเว่ย”

ฮ่องเต้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และพึมพำอยู่ในใจ ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้ก่อน คงจะนำไปหารือเพื่อหาวิธีคัดค้านเป็นแน่

แต่จางจิ่นนั้น ไม่รวมอยู่ในคนเหล่านี้

นับตั้งแต่การเสียชีวิตของอัครเสนาบดีจู ตำแหน่งอัครเสนาบดีก็มีจางจิ่นเป็นผู้แทนชั่วคราว เพราะด้วยการสนับสนุนของเว่ยเชียนชิว ไม่ว่าฝ่าบาทจะทำอะไร ก็ต้อวนึกถึงหน้าของเว่ยเชียนชิวไว้ให้มั่น

เมื่อเวลาผ่านไป ความโอหังของจางจิ่นก็มีมากขึ้น

บางครั้งจางจิ่นถึงกับกล้าพูดจาใส่ร้ายฮ่องเต้อย่างโจ่งแจ้ง

คงจะเป็นการโกหกถ้าจะบอกว่าเขาไม่กลัว แต่เพราะสนับสนุนเขา เพื่อประโยชน์ในการดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดี จางจิ่นจึงกล้าต่อต้าน เขาคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับพูดอย่างหนักแน่น : "ฝ่าบาท พระองค์ต้องไม่มอบให้เขานะพะย่ะค่ะ! ห้ามมอบให้กับเซียวเฉวียน!"

ขุนนางคนอื่นเห็นชอบกับฮ่องเต้แล้ว จางจิ่นรู้ดีว่าเขาเหลือตัวคนเดียวและไม่สามารถหยุดฝ่าบาทได้ ดังนั้นเขาจึงโขกหัวลงพื้นแล้วพูดว่า: "ฝ่าบาท เรื่องนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นนะพะย่ะค่ะ!"

ภายในไม่กี่นาที หน้าผากของจางจิ่นก็ฟกช้ำ และมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผล ซึ่งทำให้ขุนนางคนอื่นที่อยู่ตรงนั้นตกใจ จางจิ่นมักรู้จักวิธีการปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้?

บ้าไปแล้วอย่างนั้นรึ?

แต่เหตุการณืตรงหน้านี้กลับไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปยุ่ง ไม่เช่นนั้น หากฮ่องเต้ทรงกริ้ว พวกเขาจะประสบปัญหาใหญ่!

ฮ่องเต้มองจางจิ่นด้วยสายตาเย็นชาและพูดอย่างใจเย็น: "จางจิ่น เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังจะบอกอะไรข้าอย่างนั้นรือ!"

คำพูดของฝ่าบาทนั้นชัดเจนเเล้วว่าเป็นคำสัตย์ที่ได้มอบให้เซียวเฉวียน หากพระองค์ผิดสัจจะ ความสง่างามและศักดิ์ศรีของฮ่องเต้จะหายไป!

แล้วทีนี้จะปกครองได้อย่างไร?

ทุกคนอ้าปากค้าง และฮ่องเต้ก้ไม่พอพระทัยเป็นอย่างมาก

แต่จางจิ่นก็เหมือนกับของเสียที่ส่งกลิ่นเหม็น เขาหลีกเลี่ยงที่จะตอบฝ่าบาท เขายังคงก้มหัวและพูดว่า: “ฝ่าบาท ทรงพิจารณาให้ถี่ถ้วนด้วยเถิด ข้านั้นไร้ความสามารถที่จะหยุดรั้งพระองค์ หากพระองค์ยืนยันที่จะมอบให้เซียวเฉวียน ข้าจะขอตายในท้องพระโรงแห่งนี้ ด้วยวิธีนี้ ข้าจะถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าได้ทำเพื่อประชาชนต้าเว่ย!”

หลังจากพูดจบ จางจิ่นก็กระแทกหัวลงพื้นแรงขึ้น และเลือดของเขาก็ทำให้พื้นท้องพระโรงกลายเป็นสีแดง

อย่างไรก็ตาม หากจางจิ่นไม่สามารถหยุดสิ่งนี้ได้ในวันนี้ เขาจะถูกเว่ยเชียนชิวทอดทิ้งและทุกสิ่งจะไม่จบลงด้วยดี!

เพราะฉะนั้น ต่อให้ตายก็ต้องทำ

ตั้งแต่สมัยโบราณคนไม่มีใครมีอำนาจ ก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ

ฮ่องเต้ทรงกริ้วมากจนต้องหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ จางจิ่นกำลังข่มขู่เขา!