บทที่ 846 ช่างเป็นคนที่วิเศษจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าของโรงละครและคณะละครหลายแห่ง นำหญิงสาวหน้าตาดีมาเยี่ยมเยือนองค์ชายหมิงเจ๋อที่ภูเขาจงหนาน

แต่องค์ชายหมิงเจ๋อมองดูหญิงสาวเหล่านั้นแวบหนึ่ง ก็รู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาก็ธรรมดาทั่วไป จึงปฏิเสธคำขอของพวกเขาที่ต้องการมาขอเป็นศิษย์และเรียนพิณอย่างสุภาพ

เขาเป็นองค์ชายแห่งซินเจียงที่มีศักดิ์ศรีสูงส่ง มีความสามารถมากมาย มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า จะไปสอนอะไรพวกหมาแมวที่ไหนเล่า

ยิ่งกว่านั้น การที่เขาสร้างกระแสด้วยชื่อของภูเขาจงหนาน มีจุดประสงค์ เขาต้องการใช้โอกาสนี้ค้นหาหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงามจากชนบท ฝึกฝน แล้วส่งไปที่จวนฉิน เพื่อแทนที่คุณหนูใหญ่ตระกูลฉิน ฉินซูโหรว

ดังนั้น หญิงสาวที่เขามองหา นอกจากจะมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามแล้ว จะต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดา เชี่ยวชาญด้านดนตรี หมากรุก การประดิษฐ์ตัวอักษร และภาพวาดทุกประเภท และต้องมีระดับความคล้ายคลึงกับฉินซูโหรวในเวลานั้นถึงเก้าส่วน เก้า นี่เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างน้อยที่สุดในการหลอกคนของตระกูลฉิน ท้ายที่สุดแล้ว ฉินซูโหรวเป็นหญิงสาวที่มีชื่อเสียงในด้านความสามารถและความสวยงาม

นักปราชญ์กล่าวว่า เซียวเฉวียนคือบุคคลที่จะทำให้โหลวหลานทำลายอาณาจักรในอนาคต ดังนั้นหมิงเจ๋อจึงต้องระมัดระวังก่อน ที่มันจะเกิดขึ้นและทำลายทุกคนที่ชื่อเซียวเฉวียน

แต่นักปราชญ์บอกว่ามีปลาอีกตัวเล็ดลอดผ่านอวนมา คนนี้คือเซียวเฉวียนลูกชายของเซียวเทียน และเขาหมั้นหมายกับฉินซูโหรวคุณหนูใหญ่ตระกูลฉิน

ตระกูลเซียวพ่ายแพ้ไปแล้ว ในเวลานั้นและตระกูลฉินก็เป็นใหญ่ ตระกูลฉินจะไม่ยอมให้ลูกสาวของพวกเขาแต่งงานกับตระกูลเซียวประสบความยากลำบากอย่างแน่นอน ในกรณีนี้ 90% ของเวลาทั้งหมดคือเซียวเฉวียนที่แต่งงานกับตระกูลฉิน

ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายหมิงเจ๋อยังได้สืบเรื่องส่วนตัวของเซียวเฉวียนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่แม้กระทั่งเซียวเฉวียนอึหรือฉี่ก็ตาม

โดยรวมแล้ว คุณสมบัติของเซียวเฉวียนนั้นธรรมดามาก ได้กลายเป็นบุคคลธรรมดาของนักปราชญ์ที่ไร้ประโยชน์

เขาขี้ขลาดมากจนไม่สามารถแม้แต่จะกินให้อิ่มและหาเสื้อผ้าด้วยซ้ำ ไม่ใช่เรื่องตลกเลยที่คนแบบนี้จะบอกว่าเขาสามารถทำลาย โหลวหลานได้ใช่ไหม？

แต่ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นคำพูดของนักปราชญ์และ หมิงเจ๋อก็ไม่กล้าที่จะถือว่าพวกเขาเบาใจ นอกจากนี้ยังรู้สึกว่าการฆ่าบุคคลเช่นนี้ จะบ่อนทำลายสถานะอันสูงส่งของหมิงเจ๋อจริง ๆ

ดังนั้นหมิงเจ๋อจึงคิดหาวิธีประนีประนอม แทรกแซงบุคคลปลอมเข้าไปในร่างของเซียวเฉวียน คอยจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลา กดดันเขา หมิงเจ๋อก็วางใจได้

ของปลอมก็หายากอยู่แล้ว ยิ่งเป็นของปลอมที่เหมือนของจริงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหายากขึ้นไปอีก

จนกระทั่งเด็กรับใช้นำอาจื่อเข้ามา หมิงเจ๋อมองดูแวบหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดีทันที มองอาจื่อจากบนลงล่าง จากซ้ายไปขวา มองอย่างละเอียด

โลกนี้ช่างมีผู้คนหน้าตาคล้ายกันเหลือเกิน

แม้แต่หมิงเจ๋อที่มีประสบการณ์และความรู้กว้างขวาง ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

หญิงสาวตรงหน้า ยกเว้นผิวดำเหลือง รูปโฉมก็เหมือนกับฉินซูโหรวราวกับแกะสลักออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

แต่ความสูงก็ไม่ต่างกันมากนัก ข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่สามารถมองเห็นได้เลยหากไม่มีการเปรียบเทียบอย่างละเอียด

แม้ว่าร่างกายจะผอมลงเล็กน้อย แต่ถ้าดูแลตัวเองดีๆ ก็จะดูสดชื่นและสง่างามเหมือนกับฉินซูโหรวอย่างแน่นอน

“ช่างเป็น คนที่วิเศษจริงๆ!”

"ไม่เลว ไม่เลว"

องค์ชายหมิงเจ๋อรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เฝ้าดูก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

คำพูดแบบนี้เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด ทำให้เหรินหยาจื่อและอาจื่องง

เหรินหยาจื่อไม่เข้าใจ รู้สึกเกรงกลัว พึมพำในใจว่า “คำพูดของคนเก่งๆ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ มันลึกซึ้งและลึกลับเหลือเกิน

อีกทั้งอาจื่อก็ตกอยู่ในหลุมใหญ่ของเหรินหยาจื่อแล้ว เดิมทีก็หวาดกลัวอยู่แล้ว

ตอนนี้เมื่อถูกเหรินหยาจื่อนำตัวไปยังดินแดนชนบทห่างไกลอีกครั้ง ก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

แต่คนตรงหน้าคนนี้ที่ใส่หน้ากากยังมองอาจื่อแบบนี้อยู่ อาจื่อกลัวจนตัวสั่น หลบอยู่หลังเหรินหยาจื่อ ดวงตากลมโตของนางมองหมิงเจ๋ออย่างระแวดระวัง

หากคิดดูก็น่าขบขันจริง ๆ คนที่ผลักอาจื่อเข้าไปในนรกในเวลานั้น กลับกลายเป็นที่พึ่งเดียวของอาจื่อ

เมื่อเห็นท่าทางของอาจื่อเช่นนี้ ความสุขเล็กน้อยในใจของหมิงเจ๋อก็หายไปทันที เขาถอนหายใจอย่างเย็นชาจากใจจริงว่า “ช่างเป็นคนขี้ขลาดเสียจริง!จะรับภารกิจอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?