บทที่ 848 อ่อนต่อโลกยิ่งนัก

ไม่รู้?

ใบหน้าขององค์ชายหมิงเจ๋อพลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งนัยน์ตาที่จับจ้องมองไปยัง อาจื่อด้วยความเฉียบคม

อาจื่อพลันตัวสั่นไปด้วยความหวาดกลัวในทันที พลางพยักหน้าลงก่อนจะกล่าวออกมาด้วยท่าทีหวาดกลัวว่า " อา อาจื่อทราบแล้วเจ้าค่ะ นายท่านได้โปรดปล่อยข้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ"

ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้ว่าองค์ชายหมิงเจ๋อต้องการให้นางทำอะไร ทว่า เมื่อเห็นสีหน้าของเขาแล้วนั้น อาจื่อพลันรู้สึกว่าตนเองจักต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตาถึงจะถูก!

เมื่อเห็นว่าอาจื่อรู้ความเช่นนี้ สีหน้าขององค์ชายหมิงเจ๋อจึงดีขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความใจเย็นว่า "เช่นนั้นเจ้าลองทำให้ข้าดูเสีย"

พูดจบ องค์ชายหมิงเจ๋อจึงปาหนูใส่ตัวของอาจื่ออย่างโหดร้ายในทันที ภายในหัวของอาจื่อจึงจินตนาการขึ้นมาในทันทีว่าหนูตัวนี้คือหมิงเจ๋อ พลางแสดงละครร้องโวยวายออกมาว่า “ว๊าย” ก่อนจะพาตัวเองร้องเต้นกระโดดไปมารอบ ๆ พลางร้องตะโกนออกไปด้วยว่า "หนู มีหนู!"

อื้ม นับว่าสอนได้!

นี่คือสิ่งที่องค์ชายหมิงเจ๋อต้องการ ถึงแม้ว่าฉินซูโหรวจักเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพ ทว่า นางก็ยังคงเป็นสตรีที่ถูกเบี้ยงดูมาในห้องหอ เฉกเช่นเหล่าสตรีคุณหนูชนชั้นสูงทั่ว ๆ ไป นางย่อมมีท่าทีอ่อนโยนแต่ก็ยังคงความอ่อนแอหน้าทะนุถนอมเอาไว้

ฉะนั้นแล้ว นี่จึงเป็นหนึ่งในหลักสูตรบังคับของอาจื่อ

การที่องค์ชายหมิงเจ๋อฝึกฝนความกล้าหาญของอาจื่อนั้น ยามที่นางต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ฉุกเฉินใด ๆ ก็ตาม นางจักได้มีท่าทีสงบนิ่ง เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็จะหาทางรับมือได้ดี

นี่คือคุณสมบัติขั้นพื้นฐานที่สายลับควรจักมี

เมื่อความกล้าหาญและหลักการแสดงผ่านพ้นไปแล้วนั้น ที่เหลือก็จักมาถูกทางแล้ว

ฉินซูโหรวเป็นถึงสตรีผู้มากพรสวรรค์ในเมืองหลวงของต้าเว่ย ฉิน กลอน หมากล้อม ด้านอักษร ศาสตร์และศิลป์ในด้านดนตรีนางล้วนแต่แตกฉานทั้งหมด

ก่อนที่จะเรียนรู้เรื่องนี้นั้น องค์ชายหมิงเจ๋อจำต้องสอนให้อาจื่อเลียนแบบลายมือของฉินซูโหรวให้ได้เสียก่อน

เมื่อองค์ชายหมิงเจ๋อสั่งการมาเช่นนี้ อาจื่อจึงได้แต่เขียน "นาม" ของตนเองลงไปด้วยความลำบากใจ

พูดให้ถูกก็คือเป็นการวาดภาพขึ้นมาต่างหาก ทว่า จักวาดเป็นตัวอะไรนั้น องค์ชายหมิงเจ๋อหาได้เข้าใจมันไม่

องค์ชายผู้ไร้เดียงสาแห่งซินเจียงหาได้รู้ไม่ว่า ในใต้หล้านี้ยังมีผู้ที่ไม่สามารถเขียนนามของตนเองได้อีกด้วย

ดังนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าอาจื่อมิเคยร่ำเรียนตำรามาก่อน แต่เขาก็ยังขอให้อาจื่อเขียนนามของตนเองออกมา

คำสั่งของนายท่านนั้นหาได้นึกไม่ฟังได้ไม่ อาจื่อจึงได้วาดลวดลายออกมาสองแบบบนกระดาษ พร้อมทั้งหมิงเจ๋อที่หยิบพวกมันออกไปดูก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมออกมาในทันที

นางเขียนคำว่า "อาจื่อ" สองคำ แต่เหตุใดตัวอักษรของนางถึงได้แตกต่างจากแบบอักษรทั้งหมดที่เขาเคยพบเห็นมาก่อน?

นางกำลังเขียนอะไรอยู่กัน?

มันใช่สองคำนี้จริง ๆ หรือ?

องค์ชายหมิงเจ๋อที่นึกภูมิใจในความรู้ความสามารถของตนเอง รวมไปถึงอำนาจที่มิมีสิ่งใดที่ตนเองไม่อาจคว้าเอาไว้ได้ หากแต่ตนเองกลับถูกสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าทำให้ไขว้เขว่เช่นนี้ หากใครรู้เข้าเขาจักมิกลายเป็นตัวตลกหรือ

องค์ชายหมิงเจ๋อรู้สึกเขินอายเกินกว่าที่จะกล้าถามอาจื่อออกไป กลับเป็นอาจื่อที่เห็นว่าคิ้วขององค์ชาย "นายท่าน ข้าเขียนถูกหรือไม่เจ้าคะ?"

หา?

ใบหน้าขององค์ชายหมิงเจ๋อพลันมีเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ ๆ ผุดขึ้นมาในทันที!

เมื่อเห็นอาจื่อเอ่ยถามขึ้นมาเช่นนี้ หมายความว่านางเองก็เขียนชื่อของตัวเองไม่เป็นเช่นนั้นหรือ?

องค์ชายหมิงเจ๋อจึงหยิบพู่กันในมือของอาจื่อขึ้นมา ก่อนจะลงมือเขียนตัวอักษรลงไปในกระดาษสองคำ พลางหันไปเอ่ยถามกับอาจื่อว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่าสองคำนี้คืออะไร?"

อาจื่อพลันส่ายหัวไปมาในทันที

องค์ชายหมิงเจ๋อพลันโยนพู่กันกลับเข้าไปในมือของอาจื่อด้วยความโมโห ก่อนที่จะอดเข้าไปบีบคอนางไม่ได้ พลางกัดฟันกล่าวออกมาว่า "นั่นคือนามของเจ้า! เจ้าจำนามของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

“บอกข้ามา ที่จริงแล้วเจ้ามิรู้ใช่หรือไม่ว่านามของตนเองเขียนเช่นไร?”

เมื่อได้ยินองค์ชายหมิงเจ๋อเอ่ยออกมาเช่นนี้ อาจื่อพลางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแดงก่ำ พร้อมทั้งบิดตัวของตนเองไปมากล่าวว่า : "นายท่าน ข้า... จนเติบใหญ่มาแล้วเช่นนี้แต่ข้ามิรู้จักอักษรเลยแม้แต่คำเดียวเจ้าค่ะ..."

เมื่อเอ่ยออกมาเช่นนี้ อาจื่อรู้สึกอับอายยิ่งนัก ทว่า แววตาคู่นั้นยังคอยลอบมองหมิงเจ๋ออยู่เป็นครั้งคราว ราวกับเด็กน้อยที่ทำผิดลงไป

องค์ชายหมิงเจ๋อโกรธโมโหมากเสียจน ตบใบหน้าอาจื่อไปในทันที ทำเอาจื่อมิกล้าหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะมององค์ชายหมิงเจ๋อด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ

แต่เล็กอาจื่อหาได้เคยกินข้าวอิ่มท้องไม่ นับประสาอะไรกับการเขียนอักษรกัน?

ทว่า องค์ชายหมิงเจ๋อกลับมาขอให้นางเขียนนามของตนเอง นี่มิใช่ว่าหมิงเจ๋อจงใจสร้างความลำบากให้กับอาจื่อหรือ?