บทที่ 855 หวังสูง

เซียวเฉวียนอึ้งมาก เมื่อหมิงเจ๋อคนบ้าคนนั้นกล้าที่จะกลับมาที่เมืองหลวงของต้าเว่ย!

ดีมาก!

“ดี ข้าเข้าใจแล้ว มาช่วยสุนัขให้มีชีวิตรอดต่อไปกันเถอะ”

"เรื่องนี้ไม่ควรเปิดเผย เรามาช่วยกันแก้ไขปัญหาให้ราบรื่นโดยห้ามไม่ให้สาธารณะรู้กัน!"

ขณะที่พูดนั้น สายตาของเซียวเฉวียนเกิดแสงอันแรงกล้าขึ้น

หมิงเจ๋ออยู่ที่เมืองหลวงนั้นเป็นเรื่องที่ดี!

ตราบให้ที่หมิงเจ๋ออยู่ที่เมืองหลงนั้น องค์หญิงต้าถงก็จะปลอดภัยไปด้วย

เมื่อหมิงเจ๋ออยู่ที่เมืองหลวงแล้วทำไมเซียวเฉวียนถึงไม่ไปขอใบผ่านแดนเดินทางไปทางซินเจียง โดยไม่ให้หมิงเจ๋อรู้ก็ได้?

ด้วยวิธีนี้ การไปซินเจียงของเซียวเฉวียนจะสบายขึ้นเป็นแน่!

เมื่อคิดถึงตอนนี้แล้ว เขาก็รีบขึ้นไปที่พระราชวัง เพื่อพูดล่ำลากับอี้กุยและฉินซูโหรว

……

……

ณ ห้องสมุดพระราชวัง

ฮ่องเต้กำลังแก้ไขอนุสรณ์สถานอย่างขะมักเขม้น ส่วนขันทีที่คอยรับใช้ก็ไปไหนไม่รู้

ในขณะที่ดวงอาทิตย์อยู่ทิศตะวันตก แสงก็ได้ส่องผ่านเข้ามาในห้อง แสงกระทบฮ่องเต้อย่างระยิบระยับ

ร่างหนึ่งกำลังเดินตรงมาตามแสงตะวัน บังเงาแสงที่ส่องฮ่องเต้ และหยุดอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้

ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมอง ด้วยความรู้สึกยินดีพร้อมพูดว่า : “ราชครูมาแล้ว เชิญนั่งลงก่อน”

เซียวเฉวียนก็ได้ทำกิริยาไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ เขายกเสื้อผ้าขึ้นเล็กน้อยและนั่งลงอย่างรวดเร็ว

"ไม่ทราบว่าราชครูมาที่นี่เพื่อเหตุใด?"

เซียวเฉวียนเอียงมองและพูดเบาๆ : “ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงรู้เกี่ยวกับใบผ่านแดนไปซินเจียงของราชครูแล้วหรือไม่ขอรับ...”

ด้วยความรู้สึกของฮ่องเต้ คำพูดพวกนี้ถึงแม้เซียวเฉวียนไม่ได้เอ่ยมันออกมาฮ่องเต้เองก็รู้อยู่แล้ว

ฮ่องเต้เงียบไปสักพัก ใบผ่านแดนเขาได้รับมาแล้ว ตั้งแต่ที่ขุนนางอวดครวญกันที่ห้องสมุด เสียงต่อต้านของขุนนางต่อฮ่องเต้ที่ขอมาตั้งแต่นั้นมาจึงไม่ค่อยเข้มงวดมากแล้ว

มีเพียงจางจิ่นเท่านั้น คนเก่าที่ไม่สามารถยืดหยุ่นได้และยังคงต่อต้านเสมอมา แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรมากเกินไป

ดังนั้นการต่อต้านของเขาก็เหมือนกับหินที่ขว้างไปในทะเล เพียงกระทบผิวน้ำไม่กี่ครั้งก็จมหายไป

และนอกจากนี้ฮ่องเต้ทรงกล่าวไว้โดยชัดเจนก่อนหน้านี้ ใบผ่านแดนไปทางซินเจียงนั้นเป็นการเดิมพันระหว่างฮ่องเต้และเซียวเฉวียน ฮ่องเต้ในฐานะประมุขแห่งประเทศ ควรเป็นตัวอย่างที่ดีและทำตามคำพูด

ดังนั้นเมื่อมีแบบนี้ท่านทำตามคำขอของเซียวเฉวียนเพื่อให้ได้ใบผ่านแดนไปทางซินเจียงจึงจะทำให้อะไรๆง่ายขึ้นมาก

ในขณะนี้ใบผ่านแดนได้เป็นของฮ่องเต้แล้ว ฮ่องเต้เพียงรอให้เซียวเฉวียนมาขอด้วยตัวเอง และถือโอกาสมอบความโปรดปรานแก่เซียวเฉวียน และพิสูจน์ว่าฮ่องเต้พร้อมที่จะตอบสนองต่อคำขอหรือความต้องการของเซียวเฉวียน

ฮ่องเต้หยิบใบผ่านแดนออกมา และแอบมองเซียวเฉิน : “ราชครู ใบผ่านแดนไปทางซินเจียงข้าสามารถให้ท่านได้ ท่านมีแผนที่จะไปซินเจียงเมื่อไร?'

เซียวเฉวียนยืดตัวขึ้นและพูดอย่างสงบ : “เมื่อแก้ไขเรื่องของเว่ยเชียนชิวเรียบร้อยแล้ว ข้าถึงจะไปขอรับ”

"นั่นเป็นเวลาที่เหมาะสมดีมาก"

หลังจากพูดจบ ฮ่องเต้ได้นำใบผ่านแดนมาให้เซียวเฉวียนด้วยตนเอง แล้วพูดต่ออีกว่า : “ งั้นราชครูก็รีบไปรีบกลับ"

"ขอรับ!"

"เซียวเฉวียนยอมรับโดยเต็มใจ แล้วกล่าวเสมือนกับการพูดถึงเรื่องธรรมดาๆ : “ข้าราชครู ยังมีคำขออีกหนึ่ง คือ ขอให้ฝ่าบาทโปรดออกคำสั่งให้เริ่มการสอบครั้งใหม่ในวันมะรืน”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว : "หืม?"

เรื่องการสอบ เซียวฉวนได้ปรึกษากับจักรพรรดิแล้ว ครั้งแรกที่มีการสอบให้ผู่ที่เข้าร่วมการสอบทุกคนได้คะแนนเป็นศูนย์คะแนน เพื่อให้พวกเขารอดพ้นจากการถูกฆ่าโดยเว่ยเชียนชิว แล้วจึงเลือกเวลาที่เหมาะสมเพื่อเริ่มรูปแบบใหม่ และทำการสอบครั้งใหม่

รูปแบบใหม่นี้คือนักเรียนแต่ละคนจะมีผู้อารักขาของตนเองมาช่วย และจะทำการสอบในรูปแบบการต่อสู้ด้วยบทกวี ก็คือผู้ใดที่ผู้อารักขาอยู่จนรอบสุดท้าย ผู้นั้นจะได้เป็นอันดับหนึ่งและเรียงตามลำดับต่อๆไป