บทที่ 875 การพบกันครั้งสุดท้าย

นี่เป็นการตอบโต้ด้วยวิธีการเดียวกันที่พวกเขาใช้กับเรา เซียวเฉวียนแสดงละครเรื่องนี้ต่อหน้า เว่ยเป้ยเพื่อดูละครของเขา เว่ยเป้ยก็ดูเซียวเฉวียนมาเป็นเวลานานเช่นกัน

เซียวเฉวียนมาอยู่ที่ต้าเว่ยเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว นอกเหนือจากการพัฒนาอื่น ๆ แล้ว เซียวเฉวียนกล้าพูดด้วยความมั่นใจว่าหากเขาสามารถกลับไปที่ฮว๋าเซี่ยเขาจะได้รับรางวัลออสการ์อย่างแน่นอน!

แน่นอน เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนพูดแบบนี้ การตัดสินใจที่จะสารภาพความจริงของเว่ยเป้ยก็สั่นคลอนทันที: "เป็นไปได้ไหมที่เซียวเฉวียนไม่รู้ตัวว่าข้าเป็นคนบ้านเดียวกันกับเขา?"

"โชคดีที่ยังไม่ได้พูดออกไป"

“แต่ท่าทางของเขาเมื่อครู่ ดูไม่เหมือนเขาไม่รู้ แต่เขากำลังรอให้ข้าสารภาพ "

“จะพูด หรือไม่พูด?”

“1”

“2”

เว่ยเป้ยนับแกะอย่างเงียบ ๆ ในใจของเขา นับจำนวนคนที่พูดในห้อง ถ้าจำนวนคำพูดเป็นเลขคี่ เขาก็จะพูดความจริง แต่ถ้าจำนวนคำพูดเป็นเลขคู่ เขาก็จะเก็บไว้

เซียวเฉวียนฟังสิ่งที่เขาคิด เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม จนถึงตอนนี้เว่ยเป้ยยังไม่มีความหวังที่จะเปิดเผยตัวตนของเขา ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

เซียวเฉวียนและฮ่องเต้แสดงให้เห็นมันชัดเจนมาก โดยบอกกับเว่ยเป้ยอย่างชัดเจนว่า ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้ว

นี่ไม่ใช่ปัญหาที่เว่ยเป้ยเต็มใจหรือไม่เต็มใจที่จะพูดอีกต่อไป ไม่ว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด ความจริงที่ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ตอนนี้ที่เขาตัดสินใจจะสารภาพแล้ว เขาจะยังคงสั่นคลอนกับคำถามวาทศิลป์ของเซียวเฉวียนอยู่หรือ?

หลอกตัวเอง!

เซียวเฉวียนฟังเว่ยเป้ยนับแกะอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งเขานับได้57 เซียวเฉวียนพูดอย่างเงียบ ๆ : "ทำไมองค์ชายไม่พูดอะไรเลย ไม่สบายหรือ?"

57 เลขคี่ พูดความจริง

เว่ยเป้ยเหลือบมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก แล้วถอนหายใจเบาๆ โชคหรือเคราะห์ เคราะห์ก็หนีไม่พ้น หากเป็นโชคก็ยินดีรับ หากเป็นเคราะห์ก็ต้องยอมรับ ฟ้าลิขิตไว้แล้ว งั้นก็พูดความจริงกันเถอะ

อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับพระเจ้า!

เซียวเฉวียนได้ยินความคิดของเว่ยเป้ย รู้สึกขำจนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ คิดว่าการปล่อยให้ เว่ยเป้ยรู้จักคนจากบ้านเกิดของเขาเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ทำไมเว่ยเป้ยถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะตายกันล่ะ？

ทันทีที่เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากปากของเขา เซียวเฉวียนก็ใช้ความแข็งแกร่งภายในของเขาเพื่อระงับมันทันเวลา เว่ยเป้ยที่จดจ่ออยู่กับการถอนหายใจโดยธรรมชาติแล้วไม่ได้ยินมัน

เว่ยเป้ยลังเลที่จะพูดและมองไปที่เซียวเฉวียนเขากลืนคำพูดของเขาหลายครั้ง รู้สึกว่าไม่ว่าพูดอะไรมันก็ผิด

ในทางกลับกัน เซียวเฉวียนรอด้วยสีหน้าสงบ เขาเข้าใจว่าเว่ยเป้ยรู้สึกเขินอายที่จะพูด

เมื่อพูดความจริงแล้ว น้ำที่หกไปแล้วก็เก็บกลับมาไม่ได้อีกแล้ว และในโลกนี้ไม่มีกำแพงใดที่ปิดมิดชิด แม้แต่เซียวเฉวียนจะไม่พูด ก็มีบางคนที่จะรู้อยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้วเว่ยเป้ยไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาเพราะเขาไม่ไว้วางใจเซียวเฉวียนมากพอ

ตอนนี้เมื่อเขาต้องสารภาพตัวตนของเขากับคนที่เขาไม่ไว้ใจมากพอ เว่ยเป้ยก็เสี่ยงชีวิตกับความมีน้ำใจของเซียวเฉวียนอย่างไม่ต้องสงสัย

เดิมพันถูกแล้ว เว่ยเป้ยก็คือคนที่อยู่บนเรือของ เซียวเฉวียนโดยได้รับการปกป้องจากเซียวเฉวียน

หากเดิมพันผิด เว่ยเป้ยจะต้องเจอจุดจบที่น่าสยดสยอง แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้ฆ่าเขาเว่ยเชียนชิวก็จะต้องไม่ยอมปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

ไม่เลว หลังจากที่เซียวเฉวียนมาที่ต้าเว่ย และตนเองรู้ว่าเว่ยเป้ยก็มาจากฮว๋าเซี่ยเช่นกัน เว่ยเป้ยจึงแอบให้ความสนใจกับทุกการเคลื่อนไหวของเขา

เช่นเดียวกับหยางซู หยางซูเป็นคนมีความสามารถในเมืองหลวงซึ่งเกือบจะถูกตราประทับเหวินอิ้นทับตายบนถนนจูเชวี่ย หลังจากได้รับการช่วยเหลือจากเซียวเฉวียน ก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำอีกครั้งเพื่อแสวงหาความตายและได้รับการช่วยเหลืออีกครั้งโดยเซียวเฉวียน

บุญคุณที่ช่วยชีวิตสองครั้ง เซียวเฉวียนเป็นพ่อแม่ที่ให้กำเนิดหยางซู