บทที่ 88 ได้รับมอบบ่อนการพนัน

อี้กุยสีหน้าเปลี่ยนไป ไป่ฉีก็ประหม่า ดวงตาของเขาเย็นชามาก เพราะกลัวว่าเซียวเฉวียนจะถูกทำร้าย

เซียวเฉวียนหยิบถั่วลิสงบนโต๊ะแล้วกล่าวว่า "ถั่วลิสงและเมล็ดแตงโมเหล่านี้ ปู่ของคุณนำเข้ามาด้วยใช่ไหม"

ตอนที่เซียวเฉวียนนำไป่ฉีไปขึ้นทะเบียนสำมโนครัวที่กระทรวงการคลัง เซียวเฉวียนพบว่าคนของกระทรวงการคลัง นอกจากมีป๊ากว้า (ผังแปดทิศ) แล้ว ยังกำเมล็ดแตงโมและถั่วลิสงไว้ในมือ

นี่ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน ก็ไม่มีอะไรพิเศษ แต่เซียวเฉวียนได้ตรวจสอบอย่างเจาะจงและพบว่าถั่วลิสงและเมล็ดแตงโมไม่ปรากฏในวรรณกรรมเกี่ยวกับพืชของราชวงศ์ต้าเว่ยเลย

เขาอนุมานได้ว่าช่วงแรกที่พี่ใหญ่คนนี้มาถึงต้าเว่ย รู้สึกน่าเบื่อจนแทบบ้า นอกจากทำดาบ เขาชอบเล่นไพ่ แคะเมล็ดแตงโมและถั่วลิสง เป็นนิสัยแบบอย่างของชายเฝ้าแต่เรือน

การเล่นไพ่คนเดียวไม่มีความหมาย จึงนัดแนะคนให้มาชิงเจ้าของบ้าน

ถึงอย่างไร นัดคนมาเล่นกันเยอะๆ ถึงได้สนุก

ในที่สุดยิ่งเล่นก็ยิ่งขยายวงใหญ่ขึ้น เขาก็เปิดบ่อนพนันไปซะเลย พร้อมกับนำเข้าถั่วลิสงและเมล็ดแตงโมเพื่อปลอบโยนความคิดถึงบ้านเกิดของเขา

ต้าเว่ยมีการติดต่อกับภูมิภาคตะวันตก นำเข้าถั่วลิสงและเมล็ดแตงโมจึงไม่ใช่เรื่องยาก

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนไม่ได้ชอบเมล็ดแตงโมและถั่วลิสง เขาส่ายหัว "ถ้าปู่ของคุณนำเข้าพริกก็คงจะดี"

อี้กุยก้าวไปข้างหน้า ดาบของไป่ฉีก็ตามเข้ามาชิดทันที!

ขอบตาของอี้กุยแดงก่ำ “ตึง”เขาคุกเข่าลงกับพื้น กลัวมากจนหัวของอาสือแทบจะร่วงหลุด!

คุณชายตระกูลอี้ทำไมถึงคุกเข่าลงกับพี่ใหญ่?

”ท่านลุงปู่ อี้กุยขอคารวะ” อี้กุยทำความเคารพด้วยศีรษะจรดพื้นต่อเซียวเฉวียน พี่น้องของปู่ เขาควรจะเรียกว่าท่านลุงปู่

เซียวเฉวียนกระโดดขึ้นจากเก้าอี้อย่างฉับไว เขารีบที่จะพยุงตัวอี้กุยขึ้น "เฮ้ เฮ้ อย่า อย่า อย่า ฉันแค่พูดไปอย่างงั้นแหละ!"

”ท่านลุงปู่ เอาไปเลย!” อี้กุยหยิบป้ายทะเบียนการค้าของจวี้เป่าฟางออกมาจากอ้อมแขนของเขา “จากนี้ไป จวี้เป่าฟางก็เป็นของท่านลุงปู่แล้ว!”

อื้อฮือ?

อื้อฮือ!

เป็นครั้งแรกที่ไป่ฉีแทบจะไม่สามารถจับดาบได้อย่างมั่นคง อาสือกุมศีรษะ พี่ใหญ่ให้คุณชายอี้กินยาหลอนประสาทหรือ?

"ท่านลุงปู่! ก่อนหน้านี้ฉันยังไม่ค่อยกล้ายอมรับรู้ ฉันจึงไปที่จวนฉินเพื่อไปเยี่ยมและต้องการคุยกับท่านลุงปู่อีกครั้ง ไม่คิดว่าท่านลุงปู่ไม่อยู่! วันนี้หลานได้ยืนยันความถูกต้องแล้ว ในที่สุดหลานก็รอจนได้ท่านลุงปู่มาแล้ว!"

ขอบตาของอี้กุยแดงก่ำ ท่านลุงปู่คำ หลานคำ เซียวเฉวียนรู้สึกเขินอายมาก ไม่ว่าจะดึงเขาอย่างไร หลานก็ไม่ยอมลุกขึ้น

ไม่ว่าเขาจะเขินอายแค่ไหน ก็ไม่ได้ขัดขวางเซียวเฉวียนรับและเก็บป้ายทะเบียนการค้ามาก่อน พลางให้อี้กุยยืนขึ้น พลางรีบใส่ป้ายเข้าไปในกระเป๋าของเขา

ป้ายทะเบียนการค้าของจวี้เป่าฟาง สามารถเปิดบ่อนพนันได้เท่านั้น เปิดร้านอาหารไม่ได้

ทุกอย่างพร้อมแค่ขาดลมตะวันออกเท่านั้น ตอนนี้มีแหล่งเงินทุนแล้ว สิ่งเดียวที่ยังขาดอยู่คือป้ายการค้าของเซียวเฉวียนเอง!

ทรวงอกของอาสือและไป่ฉีดูเหมือนจะระเบิด ป้ายทะเบียนการค้าของจวี้เป่าฟางในเมืองหลวงถูกเปลี่ยนมือให้กับพี่ใหญ่อย่างง่ายดายขนาดนี้!

นี่ไม่ใช่แค่ร่ำรวยข้ามคืน!

นี้มันร่ำรวยข้ามคืนชนิดไร้เหตุผลของหลักธรรมชาติ!

ไป่ฉีและอาสือยืนอยู่ข้างๆ อย่างซื่อบื้อ ดูลุงปู่และหลานชายที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันสื่อความสัมพันธ์กัน

เซียวเฉวียนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอี้กุยจะให้ความสำคัญกับ "ความรักในครอบครัว" มากขนาดนี้

อี้กุยน้ำตาคลอ "ปู่ของฉันชื่ออู๋หลี่ เขายืนยันเปลี่ยนชื่อให้ตนเองในปีนั้น ชื่อเดิมของเขาคืออี้ฉี"

อี้อู๋หลี่ (ง่ายไม่มีเหตุผล)?

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจ อี้กุยสภาพจิตใจหนักอึ้ง เขาไม่อาจหัวเราะออกมาดังๆ ได้

อี้ ออกเสียงเหมือนกับตัว e ในภาษาอังกฤษ e ในวิชาคณิตศาสตร์ เป็นจำนวนอตรรกยะ มีค่าประมาณ 2.71828

พี่ใหญ่คนนี้เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นอู๋หลี่ จึงเป็นการยืนยันตัวตนเป็นนักศึกษาวิทยาศาสตร์อย่างไม่ต้องสงสัย

เหตุผลที่สำคัญกว่าสำหรับการเปลี่ยนชื่อก็เหมือนกับจุดประสงค์ของการตั้งโจทย์คำถาม คือจะค้นหาพี่น้องชาวจีนคนอื่นๆ