บทที่ 892 แบ่งเบาความกังวลของพ่อ

ท่าทางต่ำต้อยของเว่ยเป้ย ทำให้เว่ยเชียนชิวรู้สึกเวียนหัวและสับสน หาทิศทางไม่ถูก

ขณะที่เขากำลังจะพูดคำพูดดีๆ ออกไป ทันใดนั้นเว่ยเชียนชิวก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาตระหนักว่าตนเองเกือบจะทำร้ายลูกชายอันเป็นที่รัก เขาหยุดทันที พูดอย่างเด็ดขาด: "ไม่ได้ เจ้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ต่างคนต่างยอมให้กันบ้าง ครั้งนี้เจ้าฟังข้านะ ต่อไปพ่อจะยอมเจ้าทุกอย่าง”

น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่าไม่อาจต่อรองได้ ท่าทีของเว่ยเชียนชิวนั้นมั่นคงมาก หากเว่ยเป้ยจะเชื่อฟังเขาตามที่พูด และยอมละทิ้งการผจญภัยครั้งนี้ ต่อไปจะยอมเจรจาได้ทุกเรื่อง แต่ถ้าไม่ทำเช่นนั้น หลังจากนี้จะไม่มีอะไรให้เจรจาอีกเลย!

โชคดีจัง ยังดีนะที่ตัวเองมีปฏิกิริยาไว!

เว่ยเป้ยเด็กคนนี้ปกติก็โตเกินวัยอยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะยอมลดตัวลงขนาดนี้เพื่อเรื่องการฝึกฝน นี่ก็เพราะความดื้อรั้นของเขานี่แหละ นี่เป็นข้อผ่อนปรนครั้งใหญ่ที่สุดที่เว่ยเชียนชิวจะสามารถทำได้

เป็ดที่อยู่ในปากก็บินหนีไปเสียแล้ว...

เว่ยเป้ยปล่อยมืออย่างแรง พึมพำอย่างหงุดหงิด แล้วตัดสินใจว่าจะไม่ทำอะไรอีกต่อไป ร้องไห้โฮและนั่งลงกับพื้น ทุบตีและตะโกน: "ฮือ ๆ ... เสด็จพ่อไม่รักลูก”

“ไม่ว่าลูกชายจะอยากทำอะไร ก็มักจะได้รับการขัดขวางเสมอ ไม่ให้ทำสิ่งนี้และไม่ให้ทำสิ่งนั้น”

เว่ยเป้ยถึงแม้จะเป็นผู้ใหญ่ แต่ร่างกายนี้ก็ยังเด็กอยู่ ร้องไห้โวยวายตีโพยตีพายอย่างไม่อาย

เว่ยเป้ยเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง มองเว่ยเชียนชิวด้วยสายตาลอดผ่านนิ้วมือ พบว่าเว่ยเชียนชิวกำลังนวดขมับอย่างกระวนกระวาย เขากำลังพยายามควบคุมความโกรธของเขา

เว่ยเชียนชิวมีลูกชายคนเดียวโดยตลอด เว่ยเป้ยคือหัวใจและจิตวิญญาณของเขา เขาไม่สามารถทนให้เว่ยเป้ยทำผิดพลาดได้

อย่างไรก็ตามเว่ยเชียนชิวรู้ว่าตัวเองสร้างศัตรูมานับไม่ถ้วน เว่ยเชียนชิวรู้อยู่ในตำแหน่งสูงและมีอำนาจอันยิ่งใหญ่ ดังนั้นศัตรูของเขาจึงไม่สามารถทำอะไรเขาได้ อย่างไรก็ตาม เขากลัวว่าศัตรูของเขาจะระบายความโกรธแค้นต่อเว่ยเป้ย ดังนั้นเขาจึงขังเว่ยเป้ยไว้ในจวนเจียนกั๋ว

ภายใต้การแทรกแซงของเว่ยเชียนชิว เว่ยเป้ยในแต่ละวันนอกจากไปเรียนหนังสือที่ห้องหนังสือชิงหยวนแล้ว ก็อยู่ที่จวนเจียนกั๋วเท่านั้น เขาอยากออกไปเดินเล่นบ้างก็ต้องได้รับอนุญาตจากเว่ยเชียนชิว และจะต้องกลับจวนภายในเวลาที่กำหนด และเว่ยเชียนชิวก็จะต้องส่งมือปราบไปคุ้มกันเขาอย่างลับๆ อยู่เสมอ

เพื่อให้มั่นใจว่าเว่ยเป้ยจะเติบโตอย่างปลอดภัย แว่ยเชียนชิวทำงานหนักและคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แต่เว่ยเป้ยกลับไม่เข้าใจความตั้งใจอันดีของเว่ยเชียนชิวเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ยังเล่นละครร้องไห้โวยวายอีก ด่าว่าเขาแบบนี้ ช่างทำร้ายหัวใจของพ่อจริงๆ เว่ยเชียนชิวโกรธจนตัวสั่น อยากจะตบหน้าลูกชายคนนี้ให้ตื่น！

"เจ้า!"

เว่ยเชียนชิวยกมือขึ้นครึ่งหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าลงมือ เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิดแล้วเก็บมือกลับ สักพักใหญ่ ร่างกายของเขาก็ยังสั่นอยู่ ดูเหมือนว่าเขาโกรธมาก

ความเงียบสงัดเกิดขึ้นครู่หนึ่ง เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของ เว่ยเชียนชิวชัดเจน

เว่ยเชียนชิวโกรธเว่ยเป้ยบอกว่าเขาไม่กลัวที่จะพูดเท็จ ไม่สามารถออกจากที่พักได้แม้ว่ามันจะน่ากลัวก็ตาม เขาต้องต่อสู้กับเว่ยเชียนชิวจนจบ เพื่อมีโอกาสเดินทางไปยังซินเจียง

เว่ยเป้ยยกเปลือกตาของเขาอย่างเบา ๆ มองไปที่เว่ยเชียนชิวโดยไม่คาดคิด ได้พบกับดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของเว่ยเชียนชิว เว่ยเป้ยตกใจมากจนก้มหัวลงและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ติ๊ด...

ติ๊ด...

ทุกวินาทีสำหรับเว่ยเป้ยล้วนเป็นความทรมานอย่างที่สุด ราวกับว่ากำลังตกอยู่ในกระทะน้ำมันที่กำลังเดือดปุด ๆ

แต่ละนาทีผ่านไป เว่ยเชียนชิวก็ยังคงไม่พูดอะไรสักคำ ดูท่าทางแล้วเขาก็คงจะยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง ไม่ยอมผ่อนปรนแม้แต่น้อย

แบบนี้ต่อไปก็คงไม่ได้ ถ้าถ้าไม่ได้ผลก็ลองใช้วิธีอื่นดู ถ้าไม่ได้ผลอีก ก็ลองใช้วิธีเดิมอีก

เว่ยเป้ยไม่เชื่อว่าถ้าใช้วิธีอ่อนโยนและแข็งกร้าวอยู่อย่างนี้ เขาจะจัดการกับพี่ใหญ่คนนี้ไม่ได้!

เขาทำท่าทีหวาดกลัวอย่างมาก ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นด้วยท่าทีอ้อนวอนว่า “เสด็จพ่อ...เสด็จพ่อ... ลูกรู้ว่าผิดไปแล้ว

เมื่อได้ยินว่าลูกชายสุดที่รักยอมรับผิด ใบหน้าของเว่ยเชียนชิวก็ดูดีขึ้นมาก ในที่สุดเด็กคนนี้ก็เริ่มเข้าใจ ในที่สุดก็รู้ว่าต้องยอมแพ้

ใจของท่านพ่อรู้สึกยินดียิ่ง!

“แต่เสด็จพ่อ ลูกต้องการไปซินเจียงจริง ๆ”