บทที่ 893 ไม่มีศักดิ์ศรี

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่า สัญชาตญาณของผู้ชายนั้นแม่นยำมากเช่นกัน

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น: "ใครขอให้เจ้านั่งลง?"

“มานี่ ช่วยข้านวดไหล่หน่อยสิ”

อะไรกัน！

ดวงตาของหมิงเจ๋อเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองแดง เซียวเฉวียนไม่สนใจเขาที่เป็นพี่ชายของภรรยาก็ช่างเถอะ ยังกล้าเรียกให้เขานวดไหล่อีก？

เขาเป็นองค์ชายระดับสูงของซินเจียง!

แม้แต่ฮ่องเต้แห่งต้าเว่ยก็ไม่กล้าดูหมิ่นเขาขนาดนี้!

เซียวเฉวียนชายหนุ่มจากลูกครอบครัวยากจนมีความกล้าที่ จะปฏิบัติต่อเจ้าชายผู้สง่างามแห่งซินเจียงในฐานะทาสของเขาที่ไหน?

ยอมตายไม่ทำ!

หมิงเจ๋อยืนอย่างดื้อรั้น ด้วยกำลังทั้งหมดของเขา เขาโยนกล่องทั้งสองชิ้นลงบนพื้น นั่งลงบนกล่อง แล้วส่งเสียงอย่างพึมพำ: "ข้า... ."

เดิมทีเขาอยากจะพูดบางอย่างเกี่ยวกับองค์ชาย แต่เมื่อคำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเขา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตัวว่าตอนนี้เขาไม่มีความเป็นองค์ชายอยู่เลยแม้แต่น้อย หากพูดออกไปก็จะเป็นการเสียมารยาท ดังนั้นจึงเปลี่ยนใจพูดว่า "ข้าองค์ชายจะไม่นั่งหินแตกนั้นอีกแล้ว!"

นั่งบนกล่องสองกล่องก็ยังนุ่มนิ่มอยู่ไม่ดีกว่าหินแข็งหรือ?

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่เซียวเฉวียนอย่างยั่วยุ ราวกับว่าจะบอกว่าข้าจะไม่นวดไหล่ของเจ้า มาดูกันว่าเจ้าสามารถทำอะไรกับข้าได้บ้าง!

ใน

ขณะนี้ ไป๋ฉี่และเสี่ยวเชียนชิวบินลงมาจากกิ่งไม้ จ้องมองหมิงเจ๋อด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและดุดัน ทั้งสองยังไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงบรรยากาศก็ทำให้หมิงเจ๋อใจสั่น

หมิงเจ๋ออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนด้วยความกลัว เขาค่อยๆ หยิบกล่องทั้งสองขึ้นมาและลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ เขาบีบรอยยิ้มที่ประจบประแจงบนใบหน้าแล้วพูดว่า "มันเป็นเรื่องตลก อย่าไปจริงจังกับมัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หมิงเจ๋อก็เดินไปตามหลังเซียวเฉวียนอย่างหดหู่ บีบไหล่ของเซียวเฉวียนด้วยความโกรธ

เซียวเฉวียนได้ยินเสียงในใจของหมิงเจ๋อ มุมปากของเขายกยิ้มเยาะเย้ย ตอนนี้แม้แต่ไป๋ฉี่คนเดียวก็ทำให้หมิงเจ๋อรู้สึกเกรงกลัวแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเซียนเฉวียนอีกคน หมิงเจ๋อไม่มีทางเลือกอื่นเลย!

หมิงเจ๋อยังอยากสู้อยู่หรือ? ฝันอยู่รึ!

ในระหว่างการเดินทางไปยังซินเจียง เซียวเฉวียนพาเขาไปด้วย ส่วนหนึ่งเพื่อใช้เป็นตัวประกัน ส่วนหนึ่งเพื่อทรมานเขา และเพื่อพังที่อยู่ของนักปราชญ์ด้วย

เขาทำลายจวนเซียว ฆ่าแม่เซียว ทำให้ชีวิตของเซียวเฉวียนและฉินซูโหรวโง่เขลา และแม้กระทั่งโกงชีวิตของเซียวเฉวียน ด้วยความเกลียดชังอย่างมากเพียงนี้ มันจะง่ายกว่าสำหรับเขาที่จะฆ่าเขา!

การทำลายล้างจิตใจเป็นบทลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับมนุษย์!

เซียวเฉวียนต้องการทรมานเขาอย่างช้าๆ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีและศักดิ์ศรีที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของเขาลงในหลุมไป ให้เขาลิ้มรสความรู้สึกของการถูกหลอก และให้เขาเข้าใจว่าชีวิตใดที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!

ทุกครั้งที่เขาฝันย้อนกลับไปทุกๆคืน เซียวเฉวียนจะคิดถึงคนที่ตายในจวนเซียว พวกเขาล้วนแต่เป็นผุ้บริสุทธิ์ ทำอะไรไม่ถูกเลยเมื่อพวกเขาตาย และพวกเขาก็ตายอย่างอนาถ...

โดยเฉพาะจิ่นเซ่อ...

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น รังสีเย็นยะเยือกอันน่าสะพรึงกลัวออกมา หมิงเจ๋ออดไม่ได้ที่จะตะลึง เขาหยุดนวดไหล่ และมองที่หลังของเซียวเฉวียนด้วยความกลัว รังสีของเซียวเฉวียนนั้นทรงพลังมาก พูดตามตรง มันเทียบไม่ได้กับผู้คนในภูเขาคุนหลุนด้วยซ้ำ

แต่ในชั่วพริบตา เซียวเฉวียนก็กลั้นหายใจและทำให้ร่างกายสงบลง หมิงเจ๋อตกตะลึงอีกครั้ง เป็นไปได้ไหมว่าตนเองเพิ่งมีอาการหลงผิดไป?

“อ๊ะ ขาก็เจ็บนิดหน่อยเหมือนกัน”

ในเวลานี้ ความเกียจคร้านของเซียวเฉวียนก็มากขึ้น