บทที่ 895 ต้องการชักชวนเข้าพวก

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว แต่เขาไม่ได้ลงมือ

สถานการณ์กะทันหันนี้ ทำให้เหล่าจิ้นซื่อตกตะลึง พวกเขาทั้งหมดมองไปที่หมิงเจ๋ออย่างพร้อมเพรียง แล้วมองไปที่เซียวเฉวียนด้วยความสับสนอย่างมาก

“ผู้ฝึก นี่คือ?”

“เมื่อครู่ยังดีๆ ทำไมจู่ๆ คนผู้นี้ถึงล้มลงกับพื้นแล้ว?”

ในบรรดาขบวน เว่ยเป้ยเป็นคนที่กล้าหาญที่สุด เขาก้าวไปข้างหน้าและย่อตัวลง ใช้นิ้วตรวจจับลมหายใจของหมิงเจ๋อ เพื่อดูว่าเขาตายแล้วหรือยัง

“อย่างไร?”

เหล่าจิ้นซื่อถามด้วยความหวาดกลัว การเดินทางไปยังซินเจียงครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น และเรื่องเช่นนี้ก็เกิดขึ้น ซึ่งเป็นสัญญาณลางร้ายจริงๆ

เมื่อพวกเขาเพิ่งออกจากเมือง มีเจ้าหน้าที่หลายร้อยคนขัดขวางพวกเขา ความมุ่งมั่นเดิมของเหล่าจิ้นซื่ออดไม่ได้ที่จะสั่นคลอนเล็กน้อย

คนสมัยก่อนเดินทาง พวกเขาให้ความสนใจในการดูหนังสืออนุปฏิทิน เพื่อรับประกันความสงบสุขราบรื่นและความสำเร็จ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเดินทางไกล

วันนี้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นสองครั้ง และดูเหมือนว่าจะไม่เหมาะสมที่จะออกไปข้างนอก พวกเขาสับสนมาก

เว่ยเป้ยยืนขึ้นและพูดอย่างใจเย็น: "ไม่เป็นไร แค่เป็นลม"

เหล่าจิ้นซื่อกำลังจะล่าถอย แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าเว่ยเป้ยไม่ได้ดูกังวลเลย ในฐานะลูกชายคนสำคัญของเว่ยเชียนชิว ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีมาโดยตลอด เขาอายุน้อยกว่าพวกเขาด้วย แต่เขามีความกล้าหาญและไม่กลัวสถานการณ์ต่างๆ มันจะไร้ประโยชน์เกินไปสำหรับเหล่าจิ้นซื่อที่จะบอกว่าพวกเขาไม่ต้องการไปซินเจียงแล้วในเวลานี้

และเซียวเฉวียนเป็นราชครู ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากฮ่องเต้ หากเซียวเฉวียนรายงานเรื่องนี้ตามความเป็นจริงต่อฮ่องเต้ พวกเขาจะมีอนาคตที่ดีได้อย่างไร

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เหล่าจิ้นซื่อก็ระงับความตื่นตระหนกในใจและพูดอย่างไม่จริงใจ: "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

เซียวเฉวียนเหลือบมองทุกคนและพูดอย่างใจเย็น: "เสี่ยวหมิงเพิ่งบอกข้าว่า เขาง่วงนอนมาก อยากจะนอนพักสักครู่ ค่อยออกเดินทาง”

“แต่เราคนมากมายเช่นนี้ เราจะรอเขาคนเดียวได้ยังไง?”

“ใช่ ท่านราชครู ถ้าเรารอต่อไปการเดินทางของเราก็จะล่าช้า ถ้าเราหาโรงเตี๊ยมก่อนมืดไม่ทัน เราจะต้องนอนในที่โล่งตามทางนะขอรับ"

"ในฐานะราชครูข้าก็ทำอะไรไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้เขานอน เขาก็กลิ้งไปมา แสร้งทำเป็นลมไปแล้ว"

เมื่อเหล่าจิ้นซื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็โกรธเล็กน้อย ทุกคนรู้สึกว่าหมิงเจ๋อเห็นแก่ตัวเกินไป!

พวกเขาคือบัณฑิต ถือหลักคุณธรรม และพวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าการนอนบนถนนเป็นเรื่องน่าอายและไม่สมควร

“ไม่ได้!”

“เสี่ยวหมิง เจ้ารีบลุกขึ้นประเดี๋ยวนี้!”

“อย่าได้ทำให้พวกเราต้องลำบากเพราะเจ้าคนเดียว”

ใช่แล้ว หมิงเจ๋อแสร้งทำเป็นเป็นลมจริงๆ เขาหยุดเวลาไว้ รอให้อาจื่อตื่นขึ้นมาแล้วตามมา ด้วยวิธีนี้ เซียวเฉวียนขอให้หมิงเจ๋อรับใช้เขา หมิงเจ๋อสามารถขอให้อาจื่อทำแทนเขาได้ และหมิงเจ๋อก็สามารถหาโอกาสเข้าร่วมกองกำลังกับอาจื่อเพื่อฆ่าเซียวเฉวียนได้

แต่คาดไม่ถึงว่า เซียวเฉวียนจะเข้าใจกลอุบายของหมิงเจ๋อได้อย่างง่ายดาย หมิงเจ๋อสาปแช่งในใจ: "เซียวเฉวียนไอ้สารเลวคนนี้ ทำไมถึงเป็นคนเจ้าเล่ห์เยี่ยงนี้?"

ไม่ แม้ว่าจะรู้ทันกลอุบายนี้ หมิงเจ๋อก็จะไม่ยอมตื่น มิเช่นนั้นทั้งขบวนจะดูถูกเขา

องค์ชายผู้สง่างามแห่งซินเจียงต้องแสร้งทำเป็นลมเพื่อหลอกลวงทุกคน และข่าวก็แพร่กระจายไปทำให้ทุกคนหัวเราะ

เซียวเฉวียนเตะร่างของหมิงเจ๋อและพูดอย่างใจเย็น: "ลุกขึ้นเถอะ หยุดเสแสร้งได้แล้ว"

หมิงเจ๋อไม่ตอบสนองเซียวเฉวียนโยนปัญหาไปที่เหล่าจิ้นซื่อและเขาถามอย่างใจเย็น: "พวกเจ้ายินดีที่จะรอเขาหรือไม่?"

เหล่าจิ้นซื่อนั้นลังเล การรอหมิงเจ๋อจะทำให้การเดินทางของพวกเขาล่าช้า และพวกเขาก็ไม่ใจดำพอที่จะทิ้งหมิงเจ๋อไว้ตามลำพังที่นี่ ถ้าสมมติหมิงเจ๋อไม่แกล้งทำเป็นหลับ อาจมีคนตายได้

เว่ยเป้ยหันศีรษะของเขาและถามอย่างชาญฉลาด: "ผู้ฝึกแน่ใจหรือว่าเขาแค่แกล้งหลับ?"

เซียวเฉวียนพูดด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา: "แน่นอน ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า ในเวลาอันสั้น เขาจะตามเรามาเอง"

"แต่เราจะไม่เดินตามเส้นทางที่เป็นทางการ ดูซิว่าเขาจะตามทันเราไหม ขี่ม้าแล้วปล่อยให้เขาวิ่งตามเรามาทีหลัง!"

พูดจบเซียวเฉวียนก็หัวเราะ แล้วขี่ม้านำหน้า ทุกคนติดตามเขาไปอย่างลังเล ต่างรีบขึ้นหลังม้าออกจากป่าไผ่ทันที

ขณะที่หมิงเจ๋อฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ หายไป คำด่าทอหมื่นคำผ่านเข้ามาในใจของเขา!