บทที่ 897 ไร้ยางอาย

เซียวเฉวียนมองไปข้าง ๆ ฉินซูโหรวอีกครั้ง ม้าของนางแบกสัมภาระจำนวนมากไว้บนหลังและดูเหมือนว่ากำลังจะย้ายบ้าน

เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะคิดว่า: "คุณหนูใหญ่ของข้า เราจะฝึกซ้อมกันในครั้งนี้ ยิ่งง่ายเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น เจ้าดูเหมือนกำลังจะย้ายบ้าน จะฝึกฝนได้อย่างไร?"

ฉินซูโหรวยิ้มเบา ๆ และพูดว่า: "ทำไมข้าจะมาไม่ได้ ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ ข้ามาเพื่อปกป้องเจ้าในครั้งนี้ เพื่อตอบแทนพระคุณที่ช่วยชีวิตเจ้า"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้วและพูดว่า "ข้ามอบหมายงานให้เจ้าไม่ใช่หรือ？ เจ้าควรอยู่ที่เมืองหลวงและช่วยข้ารักษาเว่ยเชียนชิวให้มั่นคง"

“มีเสด็จลุงฮ่องเต้ที่เมืองหลวง เสด็จลุงฮ่องเต้ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เว่ยเชียนชิวคงไม่กล้าทำอะไร ราชครูวางใจเถอะ”

“และการมาของข้าในครั้งนี้ ได้รับการอนุมัติจากเสด็จลุง ดังนั้นเจ้าไม่มีเหตุผลที่จะรีบกลับไปที่เมืองหลวง”

“ราชครูกำลังเดินทางตามคำสั่ง ตัวข้าท่านหญิงก็เช่นกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น ฉินซูโหรวก็กระพริบตาให้เซียวเฉวียนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เมื่อฟังเสียงฝีท้าของกองทัพใหญ่ที่เข้ามาใกล้มากขึ้น ฉินซูโหรวก็กลายเป็นราชินีแห่งการละครและพูดด้วยความเคารพอย่างมาก: "ฉินซูได้โปรด ท่านราชครูจะพาบัณฑิตไปฝึกซ้อมด้วยกัน”

คนที่ตามมาข้างหลังพวกเขา เห็นว่าเป็นฉินซู และใบหน้าก็มีความสุข ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แม้แต่อันดับที่สองก็อยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนไม่ได้โกหกพวกเขา การเดินทางไปยังซินเจียงครั้งนี้ช่างดีจริงๆ สำคัญ มิฉะนั้น ฉินซูที่มีร่างกายและกระดูกที่อ่อนแอ จะเสี่ยงชีวิตด้วยการผ่านน้ำโคลนนี้ได้อย่างไร

เหล่าจิ้นซื่อเห็นใจหวังหลินจริง ๆ หวังหลินคนโง่ไม่เชื่อฟังคำสั่งและปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในการเดินทางไปยังซินเจียง โอกาสอันยิ่งใหญ่นี้มอบให้กับฉินซูเมื่อถึงเวลาเมื่อพวกเขากลับมาจากซินเจียง พวกเขาทั้งหมดจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นขุนนาง แต่หวังหลินไม่ได้เลื่อนเสียใจจนลำไส้กลายเป็นสีครามหรือไม่?

การกระทำของหวังหลินในครั้งนี้ หมายความว่าไม่มีอนาคตที่ดีสำหรับเขาอย่างแน่นอน

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เหล่าจิ้นซื่อก็รู้สึกขอบคุณที่พวกเขาไม่ยืนกรานที่จะต่อต้านการเดินทางไปยังซินเจียง

เนื่องจากฉินซูโหรวต้องการไปยังซินเจียงมาก จึงต้องการผู้คนและเพื่อนร่วมทางมากขึ้น หนึ่งในนั้นคือจิ้นซื่อขอร้องให้ฉินซูโหรว: "ครูฝึก เพียงแค่ปล่อยให้ฉินซุไปกับเรา อย่างมาก เราก็สามารถดูแลเขาได้ ระหว่างทางให้เวลาเขาสักครู่”

จิ้นซื่ออีกคนเห็นด้วย: "ใช่ ครูฝึกสอนให้ท่านปล่อยให้ฉินซูมากับเราเพื่อดูโลกภายนอกบ้างน่ะ”

“อืม ๆ ไม่ต้องกังวลครูฝึก เราจะช่วยดูแลเขาเอง”

แม้แต่เว่ยเป้ยยังพูดว่า: "ครูฝึกให้ฉินซูไปเถอะ และสอนเขาเพื่อที่เขาจะได้ออกกำลังกาย"

เหล่าจิ้นซื่อไม่รู้ว่าพวกเขากำลังขอร้องให้ฉินซูโหรวเช่นนี้ เซียวเฉวียนไม่มีอะไรจะพูด แต่เว่ยเป้ยรู้สถานการณ์และเข้ามาร่วมสนุก เซียวเฉวียนแอบกลอกตาของเขาที่เว่ยเป้ย และส่งสัญญาณให้เว่ยเป้ยหุบปาก

เว่ยเป้ยวางนิ้วชี้บนริมฝีปาก เพื่อแสดงความเข้าใจ

พี่ใหญ่ทำไมโกรธล่ะ เว่ยเป้ยแอบรู้สึกมีความสุขในใจ เป็นฮีโร่ที่เสียใจกับคนสวยจริง ๆพี่ใหญ่ไม่สามารถทำอะไรกับฉินซูโหรวได้ เมื่อมองทุกคนอย่างเต็มที่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้กับคำขอของฉินซูโหรว

เซียวเฉวียนผู้ได้ยินเสียงที่จริงใจของเว่ยเป้ย เหลือบมองเว่ยเป้ยอย่างเฉยเมย จากนั้นหันไปหาฉินซูโหรวแล้วพูดว่า "เจ้าต้องคิดให้รอบคอบ นี่กำลังไปที่ซินเจียง การเดินทางนั้นยาวนานและเงื่อนไขก็ยากลำบาก ครั้งหนึ่งตามทัน จะไม่ยอมแพ้ครึ่งทางหรอกนะ”

แม้ว่าฉินซูโหรวจะทนทุกข์ทรมานในพระราชวังอันหนาวเหน็บเป็นเวลาห้าปี แต่นางก็ไม่เคยออกจากเมืองหลวงและไม่เคยกังวลเกี่ยวกับการดำรงชีวิต เซียวเฉวียนคิดว่าการพูดแบบนี้จะทำให้ฉินซูโหรวกลัว

ไม่คาดคิดว่าฉินซูโหรวไม่กลัวเลยและแม้แต่สาบานว่า: "วางใจเถอะราชครู ฉินซูจะไม่เป็นตัวถ่วง และเขาจะเป็นผู้ละทิ้งแทน"

เมื่อพูดเช่นนี้ฉินซูโหรวก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะติดตามเขาไปยังซินเจียง เซียวเฉวียนรู้ว่ามันจะไร้ประโยชน์ที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรเลย หันกลับมา และเตรียมจะขี่ม้าของเขาและเดินทางต่อไป

ในขณะที่เขาหันกลับมา ดวงตาของเซียวเฉวียนก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย แม้ว่าอาจื่อจะเปลี่ยนชุดแล้ว แต่เซียวเฉวียนก็ยังจำนางได้ในพริบตา

แย่แล้ว！

ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยที่อาจื่อจะตามทัน!