บทที่ 904 หมู่บ้านภูเขาสุดแปลก

เสี่ยวเซียนชิวรู้สึกกล้าหาญมากขึ้นตราบใดที่นางอยู่ข้างๆ เซียวเฉวียน แม้ว่าวิญญาณดาบจะไม่มีเพศ แต่เสี่ยวเซียนชิว เกิดจากแก่นแท้ของเซียวเฉวียน ชวีฝานได้สืบทอดลักษณะทางจิตใจที่ละเอียดอ่อนบางอย่างซึ่งชวนให้นึกถึงเด็กสาว

ตอนนี้เซียวเฉวียนเป็นที่พึ่ง นางระงับเจตนาฆ่าของวิญญาณดาบและพึ่งพาเซียวเฉวียนอย่างสุดใจ

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เซียวเฉวียนไม่อยู่ เด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้ก็จะเปิดเผยนิสัยที่แท้จริง ดุร้ายและน่ากลัว เช่นเดียวกับครั้งสุดท้ายที่นางทุบตีอาจื่อในห้องครัวจนถึงจุดที่นางจำแม่ของนางไม่ได้ด้วยซ้ำ

หมู่บ้านบนภูเขาแห่งนี้ซึ่งห่างไกลจากตัวเมือง ดูเก่าแก่และเงียบสงบ ตั้งอยู่ในโพรงภูเขา มีบรรยากาศที่ค่อนข้างน่าขนลุก

ไม่เพียงแต่เสี่ยวเซียนชิวเท่านั้น แต่แม้แต่ปัญญาชนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น หมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะขาดความมีชีวิตชีวา

ในบรรดาปัญญาชน มีเพียงเว่ยเป้ยและฉินซูโหรวเท่านั้นที่กล้าหาญที่สุด พวกเขามองไปรอบๆ และรู้สึกว่าไม่มีปัญหา แต่หมู่บ้านต่างๆในถิ่นทุรกันดาร เก้าในสิบเป็นแบบนี้ การหาที่พักอย่างรวดเร็วเป็นสิ่งสำคัญกว่า

ดังนั้นทั้งสองจึงขี่ม้านำหน้าคนอื่นๆเข้าไป

อาจื่อนั่งอยู่ในอ้อมแขนของหมิงเจ๋อ ทั้งสองคนบนหลังม้าตัวเดียวกัน อยู่ใกล้กันมาก เนื่องจากเป็นเพศที่แตกต่างกัน พวกเขาทั้งสองจึงรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

แต่ในสายตาของคนนอก พวกเขาเป็นเพียงคนรับใช้สองคน คนหนึ่งคือคนรับใช้ที่นวดและทุบกระดูกของเซียวเฉวียน และอีกคนคือคนรับใช้ที่ประมาทที่ได้รับบาดเจ็บจากเสี่ยวเซียนชิว

“อา!”

อาจื่อดิ้นอย่างอึดอัด และหมิงเจ๋อก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป อาจื่อจะดูถูกเขาขนาดนี้ได้ยังไง? ดังนั้นเขาจึงโยนนางลงจากหลังม้า

อาจื่อร้องไห้ออกมาเบาๆ ดึงดูดความสนใจของผู้พบเห็น ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ โดยเฉพาะฉินซูโหรว ซึ่งมีการจ้องมองที่เฉียบคมเป็นพิเศษ

ผู้หญิงคนนี้เองที่แอบอ้างเป็นนางและทำลายชื่อเสียงของนาง ไม่เพียงแค่นั้น นางยังทำให้นางพลาดโอกาสกับเซียวเฉวียนอีกด้วย

ฉินซูโหรวเหลือบมองอาจื่อเบาๆ แต่มันก็ทำให้อาจื่อที่มีไหวพริบเฉียบแหลมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เหตุใดปัญญาชนสองคนนี้ถึงมีความเกลียดชังต่อนางเช่นนี้?

“ก๊อก ก๊อก”

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เซียวเฉวียนมาถึงหน้าบ้านของชาวนาและเคาะประตูเบาๆ “สวัสดี มีใครอยู่ไหม? เราเป็นผู้มาเยือนขอพักค้างคืน”

เมื่อตกกลางคืน อุณหภูมิก็ลดลงอย่างมากจากตอนกลางวัน ด้วยผนึกจูนเสินบนร่างกายของเขา เซียวเฉวียนไม่รู้สึกหนาวเลย แต่กลุ่มปัญญาชนที่นำโดยเว่ยเป้ยกำลังตัวสั่นจากความหนาวเย็น พวกเขาอ่อนแอ่จริงๆ

“เอี๊ยด……” เซียวเฉวียนเคาะประตูเป็นเวลาสามนาทีก่อนที่จะมีคนเปิดมันในที่สุด

ชายชราคนหนึ่งเปิดประตู สายตาและการได้ยินของเขาไม่ค่อยดีนัก เมื่อก้มลง เขาหรี่ตาและมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของเซียวเฉวียนด้วยความสับสนอย่างมาก เสียงของเขาต่ำและแหบแห้ง “พวกเจ้าเป็นใคร? กำลังมองหาความตายหรือเปล่า? การเข้าไปในหมู่บ้านหมื่นผีในเวลากลางคืนนั้นอันตราย!”

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก แต่การกระทำของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “เร็วเข้า เข้ามา! มันไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ข้างนอกนานเกินไปในเวลานี้!”

“ขอบคุณท่านผู้เฒ่า” เซียวเฉวียนโค้งคำนับ ปรากฎว่าหมู่บ้านนี้ถูกเรียกว่าหมู่บ้านหมื่นผี ซึ่งฟังดูค่อนข้างน่ากลัว

ชายชราเชิญเซียวเฉวียนอย่างอบอุ่นเข้ามาข้างใน แต่เขาไม่สังเกตเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่ติดตามเขามา

หนึ่ง...…

สอง...…

สาม...…

มีผู้เข้าร่วมทั้งหมดประมาณสิบคน และท่าทางอันอบอุ่นของชายชราก็ค่อยๆนิ่ง ดูเหมือนเขาจะเคยได้ยินเซียวเฉวียนพูดว่าพวกเขาต้องการทานอาหารที่บ้านของเขาเหรอ?

เมื่อมีผู้คนมากมาย พวกเขาอาจกินอาหารของครอบครัวเขาจนหมด?

เนื่องจากแขกเข้ามาในบ้านแล้วและไม่มีเหตุผลที่จะขับไล่พวกเขาออกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนแปลกหน้าไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ข้างนอกตอนกลางคืน

เหตุผลที่เซียวเฉวียนเลือกบ้านหลังนี้ เพราะมันดูค่อนข้างใหญ่ ด้วยผู้คนจำนวนมาก พวกเขาไม่สามารถเบียดเสียดอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ และทรุดโทรมได้ ครอบครัวในหมู่บ้านนี้ถือว่าร่ำรวย