ตอนที่ 908
บทที่ 909 ของดีมาส่งถึงที่
October 21, 2026
อาจื่อเบิกตากว้างมองเจ้านายของตัวเองถูกทิ้ง
องค์ชายแห่งซินเจียง ไม่ดูไร้ศักดิ์เกินไปหน่อยหรือ
“ปัง！
ทันทีที่หมิงเจ๋อถูกโยนออกไป ประตูก็ปิดทันใด
จะมีศักดิ์ศรีหรือไม่มันไม่สำคัญแล้ว
เซียวเฉวียนเป้าหมายของเขา
ถูกคนของเซียวเฉวียนสบประมาทก็สมควรแล้ว
หมิงเจ๋อเพิ่งเคยรู้สึกอยากยอมจำนนต่อโชคชะตาเป็นครั้งแรก
ไม่อย่างนั้น จะทำอย่างไรล่ะ?
เขาสู้ไม่ได้อยู่แล้ว
หมิงเจ๋อแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ทันทีที่เขาคิดได้ว่าอายุของตัวเองโตเกินกว่าจะร้องไห้แล้ว และคงจะไร้มารบาท จึงได้แต่อดกลั้นไว้
“น้องข้า... เหตุใดเจ้าถึงแต่งงานกับคนเช่นนี้?”
หมิงเจ๋อเงยหน้าถามสวรรค์อย่างหมดคำพูด
ใช่ ทำไมถึงต้องเป็นเซียวเฉวียน
เป็นเซียวเฉวียนที่นักปราชญ์หมายจะฆ่า
เป็นเซียวเฉวียนที่ต่อไปต้องสร้างความหายนะให้กับซินเจียง
หมิงเจ๋อที่มีแขนข้างเดียวเดียวเดินไปยังทิศทางของบ่อปลาอย่างทอดถอนใจ อดทน อดทนไว้
เดี๋ยวก็ถึงซินเจียงแล้ว ที่นั้นเป็นอาณาเขตของเขา ดูสิว่าเซียวเฉวียนจะหยิ่งผยองไปถึงเมื่อไหร่
....
หมู่บ้านแห่งหนึ่งในซินเจียง
เสียงร้องไห้อันสดใสดังขึ้นในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า
“องค์หญิง องค์หญิงน้อยเจ้าค่ะ”
สาวใช้คนหนึ่งยื่นทารกหน้าตาหน้ารักคนหนึ่งไปข้างกายขององค์หญิงต้าถง “ท่านดูสิ！หน้าตาน่ารักมาก！ตากลมโต ！ดูฉลาดอยู่ไม่น้อยนะเจ้าคะ！”
“ลูกแม่...”
องค์หญิงต้าถงที่มีเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้ารับเด็กน้อยวัยแรกเกิดด้วยความดีใจ
นี่คือบุตรสาวของนางและเซียวเฉวียน
ท่าทางของนางช่างคล้ายคลึงกับเซียวเฉวียนยิ่งนัก
“องค์หญิง หม่อมฉันจะไปรายงานนะเจ้าคะ！กราบทูลฮ่องเต้และฮ่องเฮา พวกเขาได้หลานชายน้อย！”
สาวใช้กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แต่จู่ ๆ องค์หญิงต้าถังก็ร้งนางไว้ “ต้องบอกเซียวเฉวียนด้วยนะ”
“องค์หญิงวางใจเถอะ ！หม่อมฉันต้องส่งคนไปแจ้งข่าวดีนี้แน่นอน！”
ในห้องอบอวลไปด้วยความสุข
“ผู้อาวุโส！องค์ชายทรงรับสั่งไม่ให้ท่านแตะต้ององค์หญิงและองค์ชายน้อย！ทรงกลับไปเสียเถิด！”
อาหนานขมวดคิ้ว มองดูอผู้อาวุโสที่มีท่าทีโหดร้าย จึงตะโกนห้ามปรามเสียงดัง
ทันทีที่ประชิดตัวพวกเขา สายลับที่คอยคุ้มกันองค์หญิงก็ล้มตึงกับพื้น
เป็นอย่างที่ชิงหลงคาดการณ์ไว้ อวิ๋นเฮ่อไม่สนใจคำเตือน เตรียมจะลักพาตัวองค์หญิงต้าถงและองค์ชายน้อย ทำเช่นนี้เพื่อขู่เซียวเฉวียน
อาหนานส่ายหน้า “เซียวเฉวียนทำลายผนึกจูนเสินได้ ไม่ธรรมเ！ผู้อาวุโส！หยุดเสียเถอะ！”
“ก็แค่ลูกเขยแห่งต้าเว่ย จะกลัวทำไม！” อวิ๋นเฮ่อตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อาหนาน! ปล่อยเขาไป! ข้าเห็นแก่ที่เจ้าอยู่รับใช้ฝ่าบาทมาหลายปี ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า! เจ้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฮูหยิน!”
“เหตุใดผู้อาวุโสถึงโง่เขลาเช่นนี้ ！” อาหนานโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ท่านยึดซินเจียงไปแล้ว！เหตุใดต้องสร้างปัญหาใหม่ให้กับเซียวเฉวียนอีก”
สีหน้าของอวิ๋นเฮ่อเคร่งขรึมลง “เด็กน้อย ！เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งสอนข้า！เจ้าเคียงข้างฝ่าบาทมานาน ลืมสถานะทาสของเจ้าไปแล้วหรือ”
“ทุกคนทำเพื่อฝ่าบาท ผู้อาวุโส ข้ากับเจ้ามีสถานะไม่เหมือนกัน”
“เจ้า！” อวิ๋นเฮ่อขุ่นเคือง “ปากเก่งดีนี่ ดูท่าฝ่าบาทคงจะตามใจเจ้าขนเคยตัว ！เช่นนั้นก็อย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน！”
“ใครขวางทางข้า ฆ่าไม่ยั้ง！”
กลิ่นอายจิตสังหารของอิว๋นเฮ่อแผ่ขยาย ถ้าเป็นเมื่อก่อน อาหนานต้องหนีไปแล้ว
การหนีคือกฎของการรอดชีวิตประการแรกของอาหนาน
แต่ครานี้ไม่ได้
ฝ่าบาททรงตรัสแล้ว ต้องคุ้มครองความปลอดภัยขององค์หญิงและองค์ชายน้อย