บทที่ 915 ตอกย้ำความตาย

เซียวเฉวียนไม่อยู่ที่เมืองหลวง แต่ฮ่องเต้กับเว่ยเชียนชิวอยู่ในสถานการณ์ที่พวกเขาเกือบจะชักดาบออกมา

เพียงแค่ทั้งฝ่ายต่างทนกันเอาไว้

คนหนึ่งรอเวลาที่เหมาะสมที่สุด

อีกคนมีพลังชาวยุทธ์แท้ที่ฝึกฝนด้วยตนเอง พร้อมปะทะทุกเมื่อ

….

….

เย่ว์ไป๋กวน ลมหนาวหวีดหวิวพัดกระหน่ำ

ท้องฟ้าและพื้นดิน เต็มไปด้วยหิมะสีขาวพลิ้วไหว

ชายคนหนึ่งล้มลงบนพื้นเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เกล็ดหิมะใสตกลงมาอย่างช้าๆ เข้าไปในดวงตาของเขา

เขาเป็นทหาร

ทหารธรรมดาในกองทัพตระกูลเซียว มักจะรับผิดชอบด้านการขนส่ง

สถานที่ที่เขาล้มนั้นเรียกว่าเย่ว์ไป๋กวน

วันนี้ กองทัพตระกูลเซียวถูกซุ่มโจมตี และกองทัพทั้งหมดพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ

เขาเฝ้าดูอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่ศีรษะของแม่ทัพเซียว ถูกใครบางคนตัดออกไป

เขาตัวสั่นไปหมด

เขาต้องการที่จะวิ่งไปปกป้องแม่ทัพแต่เขาไม่สามารถทำได้เพราะหน้าอกของเขาก็ถูกธนูยิ่งเข้าอย่างแรงเช่นกัน

ตรงกลางหน้าอก

ตอนนี้เขายังไม่ตาย

และก็ไม่น่ามีชีวิตรอด

หนาวจังเลย

เย่ว์ไป๋กวนทำไมช่างหนาวเหลือเกิน

ดวงตาของเขาเลื่อนจากท้องฟ้าไปยังทิศทางของต้าเว่ย เหตุใดจึงไม่มีกองกำลังเสริมมา?

กองทัพตระกูลเซียวถูกศัตรูซุ่มโจมตี ไม่มีใครได้รับข่าวเลยงั้นเหรอ?

อยากกลับบ้านจัง...

คิดถึงซุปขิงที่ท่านแม่ทำจังเลย คงจะรสชาติอุ่นๆ อุ่นมากๆ เลยละ

“อึ่ก...”

เขากุมหน้าอก หัวใจฉีกปอดขาด เจ็บมาก

เจ็บเหลือเกิน...

นายพลกองทัพตระกูลเซียวเสียชีวิตแล้ว ท่านปีศาจกวีก็ได้รับบาดเจ็บหนัก

น้ำตาไหลออกมาจากหางตาของทหาร

เขายังคงตื่นเต้นและเขายังคงร้องไห้ได้

แต่พี่น้องของเขาเสียชีวิตจากการถูกโจมตีอย่างไม่คาดคิดโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะหลั่งน้ำตาออกมา

รอบตัวเขาเต็มไปด้วยศพของพี่น้อง

สภาพพลิกคว่ำ มีบาดแผลทั่วร่างกาย

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายและพวกเขาจะได้กลับบ้านแล้ว

แม่ทัพเซียวกล่าวว่าหลังจากจัดการกับอุปสรรคสุดท้ายแล้ว ทุกคนจะสามารถได้รับชัยชนะได้

ใช่ ถ้าวันนี้ไม่ถูกจู่โจม หลังจากสงครามครั้งนี้ก็จะกลับเมืองหลวงแล้ว

เมืองหลวงไม่มีพายุทราย

เมืองหลวงมีเตียง

เมืองหลวงมีน้ำสะอาด

เมืองหลวงมีท่านแม่

“อึ่ก...”

ทหารคนนั้นก้มศีรษะลงกับพื้น เขาไม่สามารถกลับไปได้แล้ว

พี่น้องของเขาก็ไม่สามารถกลับไปได้

แม่ทัพเซียวก็ต้องอยู่ที่นี่เหมือนกัน

เขาไม่ได้คุยกับแม่ทัพเซียวมากนัก แต่แม่ทัพเซียวเป็นคนที่เขาชื่นชมตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นเมื่อเขาอายุมากขึ้น เขาก็เข้าร่วมกองทัพเซียวทันที

ครั้งหนึ่ง ในตอนที่เขาฝึกวิชาดาบ เขาโชคดีที่ได้รับคำแนะนำจากแม่ทัพเซียว

เขาเข้มงวดอย่างมาก

และก็จริงจังมากเช่นกัน

แม่ทัพตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "เจ้าหนุ่มน้อย ความแข็งแกร่งของเจ้าดีมาก หากเจ้าฝึกฝนบ่อยขึ้น ในอนาคตเจ้าจะฆ่าศัตรูได้ดีขึ้นอย่างแน่นอน!"

"เจ้ามีพรสวรรค์ เมื่อเจ้าเชี่ยวชาญดาบ ข้าจะสอนการยิงธนูให้เจ้า!”

เขาจำคำพูดของแม่ทัพได้

เขาตื่นเต้นมากเอาแต่ฝึกดาบทุกวัน

คนที่ได้รับการยอมรับและได้กำลังใจจากแม่ทัพมีไม่มากนัก

และเขาได้ยินมาว่าแม่ทัพเซียวมีฝีมือยิงธนูชั้นยอด ถ้าได้รับคำแนะนำจากแม่ทัพ ท่านแม่จะต้องภูมิใจในตัวเขาอย่างแน่นอน

ท่านแม่ทัพตายแล้ว

หัวใจของกองทัพตายไปแล้ว

เขาเห็นแม่ทัพคุกเข่าต่อหน้าชายคนหนึ่ง เอ่ยขอร้องไปว่า "ปล่อยพวกเขากลับบ้านเถอะ พวกเจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ ทำไม่ได้!"

เขาสับสนและได้ยินแต่เสียงแม่ทัพสะอึกสะอื้นและดูเขาคุกเข่าลงกับพื้น

แต่คนที่เขากำลังขอร้อง กลับหัวเราะออกมาเสียงดัง

ศีรษะของแม่ทัพถูกตัดออก

เลือดไหลนองพื้น

หัวใจของทหารเจ็บปวดมาก

มันเจ็บอย่างสาหัส

เจ็บมากๆ

หูของเขาเจ็บมากจนจำคำได้เพียงสองคำว่า กลับบ้าน

นี่คือคำสั่งของแม่ทัพ