บทที่ 918 ส่งกลับไปที่เมืองหลวง

“เป็นดวงอาทิตย์จริง ๆ ด้วย!" ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นเต้นจนพูดไม่ออก เพราะครั้งสุดท้ายที่ดวงอาทิตย์ขึ้น ก็คือเมื่อสามเดือนก่อน

"เมฆ...ทำไมถึงไม่มีเมฆเลย?"

ท่ายปู่ชี้ไปที่ท้องฟ้าด้วยความตื่นเต้น เมฆบนท้องฟ้านั้นไม่ได้เห็นมานานกว่าสิบปีแล้ว!

น่าทึ่ง!

น่าทึ่งมาก!

ฟ้าสีครามที่ไม่ได้เห็นมานาน!

เมฆสีขาวที่ไม่มีมานานแล้ว !

นกที่ไม่ได้เห็นมานาน!

ผ่านไปแค่เพียงชั่วข้ามคืน ตอนนี้ได้กลับมาแล้ว ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ !

ท่านปู่และฮูหยินผู้เฒ่าตื่นเต้นจนน้ำหน้าคลอ ทั้งสองได้จับมือกัน คาดไม่ถึงเลยว่าชีวิตนี้จะได้เห็นท้องฟ้าสีครามที่หมู่บ้านซิ่วสุ่ย

“เว่ยเป้ย เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการ เพราะเจ้าเหมาะสมที่สุด”

เซียวเฉวียนหันไปยิ้มให้เล็กน้อย

ให้ตายเถอะ เว่ยเป้ยสั่นไปทั้งตัว เซียวเฉวียนยิ้มแบบนี้ จะเป็นเรื่องดี ๆ ได้หรือ?

"ราชครู ท่านพูดมาเถิด "

เว่ยเป้ยตัวสั่นไปหมด แม้ว่าเขาจะเป็นคนในยุคเดียวกับเซียวเฉวียน แต่เขาก็รู้จักกลอุบายของเซียวเฉวียนเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นเซียวเฉวียนคงไม่สับสนอะไรในตัวของเว่ยเป้ยหรอก

เขากับเซียวเฉวียนไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

“นี่เป็นภารกิจที่สำคัญมาก จะทำให้สำเร็จ เจ้าต้องพึ่งตัวเอง ถึงจะรุ่งและได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นอย่างสูงตระหง่าน”

พึ่งพาตัวเองคำนี้ เซียวเฉวียนเน้นย้ำอย่างหนัก เซียวเฉวียนรู้จักเว่ยเป้ยดี เขาต้องการที่จะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนได้เห็น ไม่อย่างนั้นคงไม่มาเข้ารวมการทดสอบในปีนี้

"ได้ ข้าเชื่อท่านราชครู "

ท่าทีที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีของเว่ยเป้ยนี้ ทำให้เซียวเฉวียนพอใจเป็นอย่างมาก เขาชี้ไปที่คน ๆ หนึ่งที่ยืนอยู่ที่มุมกำแพง “เจ้า ส่งเธอกลับไปต้าเว่ยที่เมืองหลวง”

อะไรกัน? กลับเมืองหลวงงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าต้องไปฝึกที่ซินเจียงหรอกหรือ?

ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงซินเจียงแล้ว ทำไมเขาถึงจะกลับเมืองหลวง?

ในใจเว่ยเป้ยอยากจะร้องไห้ออกมา ดู ๆ ไปแล้ว ก็เหมือนเซียวเฉวียนกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่

จะไปส่งใครกัน ยังต้องไปส่งด้วยตัวเอง

คิดได้แบบนั้น เว่ยเป้ยก็หันหัวไปเล็กน้อย เสี่ยวเซียนชิวงั้นหรือ?

บ้าไปแล้ว!

เขาหันกลับไปมองที่เซียวเฉวียน ถามออกมาว่า “ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?”

ลูกสาวของท่านมาด้วยกัน จะส่งเธอกลับไปทำไมกัน?

เซียวเฉวียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ เว่ยเป้ยต้องพาเสี่ยวเซียนชิวกลับไปด้วย

แต่ทว่าเสี่ยวเซียนชิวในขณะนี้กลับไม่ใช่เสี่ยวเซียนชิว แต่เป็นอาเจิ้ง

ถ้าเว่ยเป้ยละเอียดรอบคอบขึ้นอีกหน่อย ก็จะเห็นว่า เสี่ยวเซียนชิวจ้องมาที่เขา เกือบจะกินเขาเข้าไปแล้ว

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เนื่องจากว่าเสี่ยวเซียนชิวเป็นคนที่มีนิสัยดุร้ายมาตลอด เว่ยเป้ยไม่พบจึงไม่แปลกใจอะไร

“บนร่างของเสี่ยวเซียนชิวมีภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิ รับประกันได้เลยว่า พวกเจ้าจะปลอดภัยตลอดเส้นทางนี้ อ๋องรอง ท่านวางใจเถอะ ท่านจะถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแน่นอน”

เว่ยเป้ยนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง นี่มัน . . . .

เขาไม่ต้องการที่จะกลับไป

เขาก็อยากเห็นประเพณีและผู้คนที่ซินเจียง ดูซินเจียงในยุคโบราณ

แต่แววตาของเซียวเฉวียน เต็มไปด้วยคำสองคำอยู่ในนั้น

เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลย และไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ

"เอาล่ะ..."

เว่ยเป้ยรู้สึกลำบากใจมาก ถึงแม้ว่าในใจว่ารู้สึกไม่เต็มใจ แต่ปากกลับไม่กล้าพูดออกมาว่าไม่เห็นด้วย

ในสายตาของคนนอก เซียวเฉวียนเป็นราชครู เว่ยเป้ยเป็นศิษย์ของเขา ก็ควรจะเชื่อฟัง

"ไปกันเถอะ"

เซียวเฉวียนโยนห่อผ้ามาให้เว่ยเป้ย

"แม้แต่ข้าวเช้าก็ไม่ให้ข้ากินหรือ?"

เว่ยเป้ยขมวดคิ้วขึ้น เซียวเฉวียนก็เช่นกัน “ในห่อผ้านั้นมีหมั่นโถว เอาไปกินระหว่างทางแล้วกัน อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย”

"เอาเถอะ..."

“ม้าทั้งสองที่มีฝีเท้าที่ดีที่สุด เจ้ากับเสี่ยวเซียนชิวคนละตัว”

"ได้ ขอบคุณท่านราชครูมาก"

เว่ยเป้ยออกจากประตูไปด้วยความสับสน ทำไมตอนนี้เซียวเฉวียนถึงได้ใจดีขณะนี้ ยังให้ม้าที่ดีที่สุดกับเขาอีกงั้นหรือ?

เว่ยเป้ยออกไปด้วยความสับสนที่เต็มอยู่ในท้อง

เขาขึ้นขี่ม้า เสี่ยวเซียนชิวก็นั่งอยู่บนม้า เขามองไปที่เสี่ยวเซียนชิวแวบหนึ่ง ปกติเธอเป็นคนที่พูดมาก แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่พูดอะไรออกมาเลยซักคำเดียว

ยกแส้ม้าขึ้น เว่ยเป้ยกลับเมืองหลวงตามคำสั่งด้วยความซื่อสัตย์