บทที่ 92 หยั่งใจคนยาก

บทกวีของผู้สอบวิชาเลขได้คะแนนเต็มร้อยคนแรกในเมืองหลวง ย่อมดึงดูดความสนใจของท่านอ๋องคนนี้

เว่ยเชียนอี้มีลักษณะเฉพาะ ถ้าคุณขายให้ฉัน ต่อไปคุณก็จะขายให้ฉันได้คนเดียว ถ้าขายให้กับคนอื่น เซียวเฉวียนก็มีแต่ตายทางเดียว

เส้นทางในอนาคตของเซียวเฉวียน จะยากขึ้นเรื่อยๆ

ในเมืองหลวงมีแต่เสือสิงห์กระทิงแรด ทุกคนมีนิสัยที่แตกต่างกัน เซียวเฉวียนเป็นหนุ่มมุทะลุ ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถเพียงใด พลั้งเผลอเข้าอาจไปชนตายบนปลายมีดใครก็ได้

ท่านอ๋องคนนี้กับเว่ยเจียนกั๋วขัดแย้งกันมาโดยตลอด แต่สนิทกับหลานชายจักรพรรดิองค์นี้มาก ใช้มือท่านอ๋องคนนี้มาจัดการกับเซียวเฉวียน ยิงธนูลูกเดียวได้นกสองตัว

"ดี ข้อเสนอยอดเยี่ยม" ใบหน้าของหยางเล่อผ่อนคลายเล็กน้อย ท่านอ๋องเอาเปรียบเงินไปมาก ถึงเวลาเพลาๆ ลงได้แล้ว

ถ้าเว่ยเชียนอี้ฆ่าเซียวเฉวียน พระองค์จะเสียใจที่สูญเสียคนมีความสามารถเช่นนี้ เว่ยเชียนอี้และพระองค์จะต้องบาดหมางใจกัน ดี ดีมาก!

ผู้คนในสำนักมนตรีพิธีการล้วนคิดร้ายต่อเซียวเฉวียน แต่พวกเขาประเมินความยากง่ายในแผนทำร้ายเซียวเฉวียนไว้ต่ำเกินไป

ประการแรก พวกเขาไม่คาดคิดว่าหลังจากได้เงินหกหมื่นตำลึงแล้ว ต่อไปเซียวเฉวียนจะไม่ขายบทกวีอีก จะมอบให้เว่ยเชียนอี้โดยไม่คิดมูลค่า

ประการที่สอง แม้ว่าพวกเขาคิดจะแต่งบทกวี ขายในนามของเซียวเฉวียน ให้เวลาพวกเขาเป็นปี พวกเขาก็ไม่สามารถแต่งสำเร็จได้

บทกวีของเซียวเฉวียนมีคุณค่าระดับสูงมาก รูปแบบของบทกวีหลากหลายแหวกแนว ดูแทบจะไม่ใช่เขียนออกมาจากบุคคลคนเดียวกัน

ช่วงนี้หยางเล่อได้รับความเจ็บปวดมากเกินไป สมองยังไม่ตอบสนองตามเดิมได้ เขาเห็นดีเห็นงามมากกับข้อเสนอของจูหมิน โบกมือบอกให้เจ้าหน้าที่แยกย้ายกันกลับไป

พอได้ออกจากประตูบ้านตระกูลหยาง พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาไม่เคยเห็นหัวหน้าหยาง โมโหโทโสรุนแรงและยืดยาวนานขนาดนี้มาก่อน

จูหมิงเหงื่อแตกไหลซิบๆ พอออกจากประตู โดนลมพัดใส่ หลังของเขาหนาวเข้ากระดูก มีคนเข้ามาทักเพื่อความหวังดี พูดเป็นห่วงว่า "ท่านรองฯ ฉันได้ยินมาว่าคุณชายจูเหิงเป็นลูกพี่ลูกน้องญาติห่างๆ ของคุณ เขาคงไม่ถึงกับต้องตายใช่ไหม?"

หัวใจของจูหมิงจมดิ่งลง การสอบขุนนางเป็นเรื่องสำคัญ เป็นเรื่องมงคล ก่อนที่การสอบระดับพระราชวังเสร็จสิ้นลง จูเหิงจะไม่ถูกประหารชีวิต แต่หลังจากการทดสอบในวังแล้ว มันคงพูดยาก

หลังจบการทดสอบในวัง คิดจะช่วยจูเหิงเกรงว่าจะยากเหมือนสายน้ำไม่หวนคืน

จูเหิงมีสถานะสำคัญ เขาไม่ใช่ลูกหลานสายรองของตระกูลจู แต่เป็นสายตรง เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่ตระกูลจูจะคอยดูจูเหิงถูกประหาร ตระกูลจูกำลังเร่งรีบหาหนทางช่วยเหลือจูเหิงอยู่ แต่เรื่องพวกนี้เขาไม่เปิดเผยให้คนนอกรับรู้

จูหมิงโบกมือ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเซียวเฉวียน คนอื่นๆ ต้องปล่อยไปก่อน

ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงในเมืองหลวง ความเย็นค่อยๆ หยั่งลึกในความรู้สึก

ลึก แต่ไม่ลึกเท่าจิตใจมนุษย์ที่สุดจะหยั่งถึง

หยั่งใจคนยาก แต่คนเหล่านั้นไม่ได้คิดว่าหัวใจของเซียวเฉวียนจะเข้าใจยากถึงขนาดนี้

คนในสำนักมนตรีพิธีการขบคิดกันทั้งวัน คิดจะใช้บทกวีเป็นเครื่องมือทำร้ายเซียวเฉวียน แล้วเซียวเฉวียนจะไม่คิดถึงจุดนี้ได้เหรอ?

ผู้ที่สามารถใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อบทกวีของเขาต้องไม่ร่ำรวย แต่เป็นผู้สูงศักดิ์

เมื่อคนรวยทำธุรกิจ จะให้ความสำคัญกับผลกำไรและขาดทุนมากที่สุด บทกวีจะงดงามเพียงใดในสายตาของคนรวย มันก็เป็นเพียงตัวเลข แยกเป็นว่าคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่า

แต่ผู้สูงศักดิ์ซื้อของ ก็แค่อยากได้ความสะใจ อยากได้ของที่มีอยู่หนึ่งเดียวบนโลก เฉพาะแต่ฉันมี พวกคุณไม่มี

คนรวยไม่จำเป็นต้องเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่ผู้สูงศักดิ์เป็นคนรวยแน่นอน

เซียวเฉวียนขายบทกวี ไม่ใช่จะหาที่พึ่งพาอย่างที่เว่ยเชียนอี้คาดเดา เขาหวังเพื่อเงินล้วนๆ พร้อมกับความหวังที่จะได้เบาใจ ต่อจากนี้ไม่ว่าเขาเขียนบทกวีอะไรอีก มีผู้สูงศักดิ์คนนี้อยู่ ก็ไม่มีใครกล้ามาพูดกล่าวหาว่าเขาลอกของคนอื่นมาอีก

มาว่าเขาลอกคนอื่น ไม่เท่ากับตบหน้าผู้สูงศักดิ์คนนี้?

ด้วยวิธีนี้หูของเซียวเฉวียนจะอยู่อย่างสันโดษได้ทั้งชีวิต ทุกตัวอักษรในบทกวีของเขามีค่าหนึ่งพันตำลึงก็คือขอเหนื่อยครั้งเดียวแต่สบายตลอดชั่วกาลนาน

เงินหกหมื่นตำลึงเพียงพอสำหรับเซียวเฉวียนที่จะตั้งร้านอาหารเป็นหมื่นๆ ร้าน เขาคงโง่บรรลัยที่ยังไปขายบทกวี สร้างความขุ่นเคืองให้ผู้สูงศักดิ์ที่ยิ่งกว่าสูงศักดิ์คนนี้อีก?

มีคนยอมจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อบทกวีบทหนึ่ง แสดงว่าเขาตั้งใจจะเหมาซื้อบทกวีของคุณ ถ้าคุณขายให้คนอื่น ผู้สูงศักดิ์จะเคืองและไม่พอใจ จะไม่ปลิดชีพเซียวเฉวียนได้เหรอ?

ใครจะมาเอาชีวิตเขา เซียวเฉวียนไม่กลัว แค่ว่าเพิ่มเรื่องสักเรื่องไม่เท่าลดเรื่องลงสักเรื่อง มีเรื่องน้อยก็ทุกข์น้อย

นั่นเป็นเหตุผลที่เซียวเฉวียนขอให้น้องสาวบอกคนที่ซื้อบทกวีว่า ไม่ต้องกังวล บทกวีที่เขียนในอนาคตจะไม่ขาย จะให้คุณไปเลย!

ในโลกนี้ เซียวเฉวียนไม่อยากสร้างความขุ่นเคืองให้ใครก็ตามที่สามารถปลอบโยนได้ด้วยบทกวีบทหนึ่ง

มีสามร้อยบทกวีราชวงศ์ถาง ถึงเซียวเฉวียนจะเขียนเดือนละบท ก็สามารถปลอบอารมณ์คนเขลาเงินหนาคนนี้ได้ยี่สิบห้าปี

ถ้าเอาสามร้อยบทกวีราชวงศ์ซ่งอีกก็บวกเข้าไปอีกยี่สิบห้าปี มีให้เหลือๆ