บทที่ 929 วิญญาณมา

“ชู่! ชู่! อย่าพูด!”

เจ้าของโรงแรมเหลือบมองไปข้างหลังเขาด้วยความโล่งใจที่ไม่มีใครเห็น

พนักงานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับความตื่นตระหนกของเจ้าของโรงแรม “ใครคือแขกที่สามารถทำให้เจ้าของโรงแรมผู้กล้าหาญของเราหวาดกลัวเช่นนี้ได้! ให้ข้าลองดูสิ!”

ด้วยรอยยิ้ม พนักงานหนุ่มคนหนึ่งกำลังจะเดินออกไป

เจ้าของโรงแรมก็จับเขาไว้ “อย่าออกไปนะ อย่าออกไป!”

พนักงานก็งงและรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “นายท่าน มีอะไรผิดปกติ?”

“โรงแรมของเรา...…โรงแรมของเรา” เจ้าของโรงแรมกลืนน้ำลายอย่างประหม่าและอุทาน “มีผีเข้ามาแล้ว”

“อา?”

พนักงานรู้สึกเข่าอ่อนทันที “จริงหรือไม่?”

ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว และข้างนอกก็มืดมนไปด้วยฝนที่ตกหนัก คำพูดของเจ้าของโรงแรมช่างน่ากลัวจริงๆ

“ดูฝนนี้สิ มันปกติไหม? ครั้งสุดท้ายที่ฝนตกมานานแค่ไหนแล้ว!”

เจ้าของโรงแรมตัวสั่นชี้ไปที่ท้องฟ้าอันมืดมิดและฝนที่ตกมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

ฝนเพิ่งเริ่มต้น และแขกคนนั้นกำลังจะเข้าไปในโรงแรมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยสัญญาณลางร้าย ถ้าไม่ใช่ผีแล้วจะเป็นอะไรได้อีก!

ถ้าเว่ยเป้ยรู้ว่าเขาทำให้เจ้าของโรงแรมกลัวเช่นนี้ เขาคงจะสับสนว่า จะหัวเราะหรือร้องไห้

จะเห็นได้ว่าผิวของเว่ยเป้ยถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว

“คืนพวกเรานี้อย่าเพิ่งนอน รวมตัวกันเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย เข้าใจไหม?”

ท่าทางที่ประหม่าของเจ้าของโรงแรมทำให้พนักงานรู้สึกวิตกกังวลเช่นกัน “ได้ เราจะฟังนายท่านและไม่เดินไปรอบๆ”

“อาเฉิง! เจ้าได้ยินไหม?”

ในบรรดาคนจำนวนมาก มีเพียงชายที่แข็งแกร่งเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ดูแลไฟ ยังคงนิ่งเงียบ

ทุกคนล้อมรอบเจ้าของโรงแรมอย่างกระวนกระวาย แต่เขานั่งเงียบๆอยู่หน้าเตาและดูแลไฟอย่างเงียบ ๆ

เจ้าของโรงแรมร้องเรียกเขา แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้ยิน และกำลังทำทุกอย่างที่เขาควรทำ

“นายท่าน อย่าสนใจเขาเลย เขาเป็นแบบนั้น เขามักจะทำตัวเหมือนคนใบ้และหูหนวกเสมอ ถ้าไม่ใช่เพราะความสงสารของนายท่านที่ให้อาหารเขากิน เขาคงอดตายตายคาตีนเขาเมื่อนานมาแล้ว”

พนักงานคนหนึ่งมองอาเฉิงอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดด้วยการเสียดสี

อาเฉิงดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลยและดูแลไฟอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เฮ้!” เจ้าของโรงแรมหยุดพนักงานทันที “จะหยิบเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาทำไม อาเฉิงก็แค่ไม่ชอบพูด พวกเจ้าจับตาดูเขาไว้ อย่าปล่อยให้เขาเดินไปมา”

“รับทราบ นายท่าน”

“ข้าจะดูแลแขกต่อไป จำไว้ อย่าทำให้แขกวันนี้ขุ่นเคืองง่ายๆ เขาแปลกจริงๆ”

“รับทราบ” พนักงานหนุ่มพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “อย่ากังวล เราจะไม่ทำ”

เจ้าของโรงแรมรีบถือชามซุปขิงออกมาอย่างประหม่าแล้วเดินกลับไปที่ห้องครัว

“ออกไปจากที่นี่! ไฟแรงมาก อาหารจะไหม้! นายท่านอาจจะทนเจ้าได้ แต่ข้าจะไม่ทน!”

ทันทีที่เจ้าของโรงแรมออกไป พนักงานก็ไล่อาเฉิงออกจากครัวทันที

ใต้ชายคา อาเฉิงยืนอยู่ที่นั่นมองดูสายฝนอย่างเงียบๆ

ในสายตาของทุกคน อาเฉิงเป็นคนแปลก ดูเหมือนว่าเขาจะอายุประมาณสี่สิบปีและอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้มาหลายปีแล้ว สิ่งเดียวที่เขารู้คือ ต้องดูแลไฟ เขาจ้องมองไฟด้วยความงุนงงหรือยืนอยู่ใต้ชายคาด้วยความงุนงง

บางคนบอกว่าอาเฉิงเป็นคนโง่ แต่เขาดูไม่เหมือนคนเลยจริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อสั่งให้เขาทำ เขาก็จะทำ

บางคนบอกว่าเขาเป็นคนธรรมดา แต่เขาเงียบขรึม นอกจากทำงานแล้ว เขาก็กินเท่านั้น ในโรงแรมแห่งนี้ เขาอาศัยเจ้าของโรงแรมเพื่ออาหาร และไม่แม้แต่จะขอค่าจ้างด้วยซ้ำ

และเขากินเพื่ออยู่เท่านั้น เขาไม่เคยแตะต้องเนื้อสัตว์ อย่างมากที่สุด เขาจะกินผักป่าสักสองสามคำ

เจ้าของโรงแรมต้องการให้ค่าอาหารพิเศษแก่เขาด้วยความสงสาร แต่เขาปฏิเสธที่จะรับ เขากินแต่ข้าวหยาบและผักป่าที่ไม่น่ากินเท่านั้น

ไม่มีใครรู้ว่าอาเฉิงมาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร

เขาใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ดูแลไฟทุกวัน ทำงานที่หนักที่สุดในโรงแรมโดยไม่มีการบ่นใดๆ

แต่มันก็แปลก ร่างกายของอาเฉิงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน พอถามก็ไม่พูดอะไร

เดิมที รอยแผลเป็นเป็นความลับ แต่ต่อมามีคนยุ่งบางคนเริ่มแอบดูชีวิตประจำวันของอาเฉิง โดยอยากรู้ว่าเขาเป็นคนโง่จริงหรือไม่ พวกเขาพบว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

นี่กลายเป็นประเด็นเยาะเย้ยสำหรับพนักงาน

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเยาะเย้ยมากแค่ไหน อาเฉิงก็ยังคงนิ่งเงียบ

“พวกเจ้าเคยได้ยินไหม? เย่ว์ไป๋กวนค่อนข้างมีชีวิตชีวาเมื่อเร็วๆนี้ เซียวเฉวียนกำลังจะไปที่ซินเจียงเพื่อเยี่ยมแม่สามีและพ่อตาของเขา!”