บทที่ 943 ชอบอย่างใจจริง

ทุกครั้งที่มู่เวยขอบางสิ่งบางอย่าง เธอก็ต้องการมันจริงๆ และคนอื่นๆ ก็ต้องตอบสนองคำขอของเธอให้มากที่สุด

เธอเป็นหญิงสาวที่มีตรงไปตรงมาที่แท้จริง แต่ก็เป็นหญิงสาวที่มีอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน เซียวเฉวียนสังเกตเห็นความรักที่เธอมีต่อโยว่ควนด้วย

แต่โยว่ควนไม่ใช่วัตถุที่สามารถส่งมอบไปมาได้

โยว่ควนเป็นคน

ในสมัยโบราณ นายท่านอย่างเซียวเฉวียนสามารถเสนอการแต่งงานให้กับทาสของตนได้จริง

ดังนั้น เมื่อครู่นี้ มู่เวยจึงจงใจถามโยว่ควนว่าเซียวเฉวียนเป็นนายท่านของโยว่ควนหรือไม่

ในสมัยโบราณ ทาสเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของนาย และสามารถจัดการได้ตามต้องการ

มู่เวยเข้าใจประเด็นนี้ จึงร้องขอต่อเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่ใช่คนโบราณ และความคิดของเขาก็ไม่ได้คร่ำครึขนาดนั้น แม้ว่าเขาจะค่ำครึ แต่เขาจะไม่เอาเรื่องการแต่งงานของโยว่ควนมาล้อเล่น

นอกจากนี้ โดยส่วนตัวแล้วโยว่ควนไม่ใช่ทาสเหมือนในสายตาของคนนอก เขาเป็นพี่น้องของเซียวเฉวียนเป็นเพื่อน และสมาชิกในครอบครัว

เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อย: "แม่นางมู่เวย การแต่งงานเป็นคำสั่งของพ่อแม่ของเจ้า แม้ว่าเจ้าจะชอบโยว่ควน แต่พ่อแม่ของเจ้าก็อาจไม่ชอบ ถ้าเจ้าพาโยว่ควนออกไปแบบนี้ มันจะเป็นการตัดสินใจส่วนตัวหรือไม่?”

“นี่ไม่ดีต่อชื่อเสียงของสตรีเช่นเจ้า ใช่หรือไม่”

เซียวเฉวียนไม่ได้เอ่ยปากก็ปฏิเสธโดยตรง และไม่ได้บอกว่าเป็นเพราะโยว่ควนไม่เต็มใจ ในทางกลับกัน ดูเหมือนเขากลับดูเหมือนคิดแทนมู่เวย

เมื่อมู่เวยได้ยินดังนั้น เธอก็ขมวดคิ้ว นี่มันสมเหตุสมผล แต่ครอบครัวของเธอก็จะเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอต้องการ

เซียวเฉวียนเหลือบมอง ส่งสัญญาณให้โยว่ควนถอยออกไปก่อน เพื่อที่จะโน้มน้าวหญิงสาวผู้เอาแต่ใจคนนี้ เซียวเฉวียนต้องใช้เหตุผลบางอย่าง แต่เขากลัวว่าโยว่ควนจะไม่สบายใจที่ได้ยินเช่นนั้น

โยว่ควนเชื่อฟังคำสั่งแล้วถอยไป มู่เวยกลอกตา: "นี่เจ้ามีคำพูดลึกลับอะไรอีกที่ให้คนอื่นฟังไม่ได้"

"แม่นางมู่เวย พูดตามตรงนะ เจ้าชอบโยว่ควน ข้าเข้าใจได้ เขาเป็นคนมีความสามารถและมีความอดทน และที่สำคัญที่สุด เขามีนิสัยที่ดีและเป็นสามีที่ดีได้จริงๆ”

“เพียงแต่…”

เซียวเฉวียนลังเล มู่เวยพูดตะคอก: "อ้ำๆ อึ้งๆ อะไรกัน มีคำพูดอะไรก็แค่พูดออกมา”

“ในต้าเว่ยของเรา อาชีพของคุณชายโยว่ควนคือการร้องงิ้ว แม้ว่าข้าจะชอบอาชีพนี้มาก แต่ทุกคนก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น อาชีพนี้ไม่ดี หลายๆ คนคงจะไม่ชอบมัน...”

มู่เวยขัดจังหวะเซียวเฉวียน: “ฮ่าๆ ข้าคิดว่าเรื่องอะไร! ร้องงิ้วแล้วทำไม? ร้องงิ้วไม่ใช่มนุษย์รึ? ข้าชอบร้องงิ้ว ร้องงิ้วก็ดีเช่นกัน”

...

เซียวเฉวียนเงียบ เขาไม่คิดว่าความคิดของมู่เวยจะแตกต่างจากความคิดในคนสมัยก่อนคนอื่นๆ

“นี่... แม้ว่าแม่นางมู่เวยอาจจะชอบ แต่ครอบครัวของเจ้าจะไม่ชอบ แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับเจ้า ไม่เพียงแต่เจ้าจะถูกดูถูกเท่านั้น แต่เขาจะไม่ปลอดภัยด้วย การแต่งงานระหว่างต้าเว่ยกับซินเจียงไม่ได้รับอนุญาต”

คำพูดของเซียวเฉวียนเปรียบเสมือนถังน้ำแข็งที่เทมู่เวยอย่างแรง ใช่ เธอไม่สนใจอาชีพนักแสดง แต่เป็นคนทั่วไปในต้าเว่ยและซินเจียงไม่สามารถแต่งงานได้

หากเธอฝืนบังคับจะแต่งงานกับโยว่ควน โยว่ควนจะไม่สามารถร้องงิ้วได้อีกในชีวิตของเขา

นอกจากนี้ ต่อจากนี้ไปโยว่ควนจะต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ

“แม่นางมู่เวย คุณชายโยว่ควนเป็นคนมีความสามารถ เขาร้องงิ้วมาตั้งแต่เด็ก เขามีการศึกษาและมีศิลปะ ตอนเขาติดตามข้า เขาก็ร้องงิ้วเกือบตลอดเวลา นี่คือความชอบของเขา การแสวงหาตลอดชีวิตของเขา ซึ่งเขามีความสุข"

"เช่นเดียวกับที่เจ้าหมกมุ่นอยู่กับการแพทย์ เขาก็รักร้องงิ้วมากเช่นกัน"

“อย่างไรก็ตาม ชีวิตของข้าวุ่นวายซึ่งส่งผลกระทบต่อเขา และตอนนี้เขาไม่สามารถร้องงิ้วได้" เซียวเฉวียนกระตุ้นด้วยอารมณ์และ เหตุผล "ข้าคิดว่าแม่นางมู่เวยคงไม่อยากขังเขาไว้ที่นี่ ทำให้เขาไม่ได้ร้องงิ้วได้อีกในชีวิตนี้"

งิ้วของโยว่ควน แตกต่างจากซินเจียง

แม้ว่าโยว่ควนจะสามารถร้องงิ้วของต้าเว่ยในซินเจียงได้ ก็จะมีไม่กี่คนที่ชื่นชมเขา

“เมื่อโยว่ควนมีอายุ ข้าวางแผนที่จะปล่อยเขากลับไปยังต้าเว่ย เขาไม่สามารถเป็นทาสของข้าได้ตลอดชีวิต ถูกฝังไว้ที่นี่กับข้าใช่ไหมล่ะ”

สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดนั้น เป็นเรื่องจริงและเรื่องลวง