บทที่ 949 หมูป่าขนาดมหึมา

เซียวเฉวียนเข้าไปในครัวอย่างคล่องแคล่ว มู่เวยอิจฉามาก "ดูสิ เจ้านายของเจ้าดีกับองค์หญิงมากแค่ไหน"

โย่วควนคิ้วกระตุก นี่... มู่เวยรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าองค์หญิงต้าถงเป็นองค์หญิง?

เมื่อเห็นสีหน้าของโย่วควนเปลี่ยนไป มู่เวยก็สับสน "ข้าพูดอะไรผิดหรือเปล่า?"

โย่วควนหัวเราะ “ไม่มีอะไร แค่คิดไม่ถึง ว่าเจ้าจะเรียกแม่นางว่าองค์หญิง”

“นั่นคือสิ่งที่ฉันเรียกเขาต่อหน้าเซียวเฉวียน” น้ำเสียงของมู่เวยเต็มไปด้วยความอิจฉา “ถ้าสามีปฏิบัติต่อเราแบบนี้ ก็เรียกได้ว่าเป็นเจ้าหญิงไม่ใช่หรือ? ผู้หญิงส่วนใหญ่ในโลกนี้มีความสุข เช่นเดียวกับนางแค่หนึ่งในหมื่นเท่านั้น”

มู่เวยมีสามีเป็นหมอ ได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชต่าง ๆ ของผู้ป่วยหญิงจนเคยชิน แต่เซียวเฉวียนรักภรรยาและปกป้องภรรยามากเช่นนี้ มู่เวยเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

มู่เวยคิดว่าเซียวเฉวียนแกล้งสร้างภาพ เพราะผู้ชายเลวทุกคนมีทักษะการแสดงที่ดี ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่หลอกหญิงสาวจำนวนมากขนาดนี้

แต่ทุกวันนี้เซียวเฉวียนมีความขยันหมั่นเพียรและขยันขันแข็งในการทำอาหารให้ภรรยาของเขา โดยรินชาและน้ำ และเขาอาจกล่าวได้ว่าสามารถตอบสนองคำขอของเธอได้

"เกรงว่าต่อให้เป็นเจ้าหญิง ก็คงไม่มีโชคดีที่ดีเท่าคุณผู้หญิงคนนี้" เมื่อมู่เวยพูดแบบนี้ ขวมดคิ้วก่อนจะพูดขึ้นว่า "ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างพวกเจ้า ใจดีและอ่อนโยนต่อภรรยาขนาดนี้เหรอ"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของมู่เวย ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถือว่าเป็นคนที่สองแล้ว ที่บอกว่าเซียวเฉวียนเป็นคนอ่อนโยน

คำคุณศัพท์นี้ทำให้โย่วควนไม่กล้าชมเขาจริงๆ

ในสายตาของคนต้าเว่ย เซียวเฉวียนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความอ่อนโยนเลย

โย่วควนยิ้มออกมาเล็กน้อย "คนอย่างเจ้านายของข้ามีน้อย ผู้ชายต้าเว่ยกับผู้ชายซินเจียงก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก"

โย่วควนเป็นนักร้องโอเปร่าและเคยแสดงละครตามสถานที่ต่างๆ เขารู้ว่าผู้ชายส่วนใหญ่เป็นคนโรแมนติก ที่บ้านเขาก็มีอยู่หนึ่งคน ในอ้อมแขนก็มีด้วยอีกหนึ่ง

“เหอะ ข้ารู้อยู่แล้ว”

อคติของมู่เวยที่มีต่อผู้ชายหายไป เพียงเพราะเซียวเฉวียนดีกว่าคนอื่นนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็กลับมาสู่แนวทางเดิมด้วยคำพูดของโย่วควน ชายผู้ตรงไปตรงมา

ระหว่างทั้งสองคุยกัน เซียวเฉวียนถือเชือกเส้นหนึ่งและมีดทําครัวเดินออกมา มู่เวยตกใจเตรียมชักปืนออกมา "เจ้า จะ... เจ้าจะทําอะไร"

"ทําหมูตุ๋น" เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว "ทําไมถึงกลัวแบบนี้ละ?"

“เจ้าทำหมูตุ๋นเหรอ ข้านึกว่าเจ้าจะฆ่าคนเสียอีก”

มู่เวยพูดตะกุกตะกัก แม้ว่าเซียวเฉวียนจะอ่อนโยนต่อองค์หญิงของเขา แม้ว่าเซียวฉวนสามารถปกปิดร่องรอยที่คิ้วได้ แต่ไอสังหารที่ปล่อยออกมาจากภายในสู่ภายนอกก็ยังไม่สามารถควบคุมได้

นั่นเป็นสาเหตุที่มู่เหว่ยหวาดกลัวมาก

เซียวเฉวียนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “เจ้าจะทำหมูตุ๋น ต้องมีเนื้อใช่ไหม ข้าต้องไปล่าหมูตัวหนึ่งบนภูเขาก่อน"

"ห๊ะ?" โย่วควนและมู่เวยตกตะลึง "ในตลาดมีเนื้อหมูขายไม่ใช่เหรอ"

"เนื้อหมูป่าแน่นและอร่อยกว่า"

เซียวเฉวียนตอบอย่างจริงจัง มันเป็นโอกาสที่หายากที่องค์หญิงจะอยากกินเนื้อ และในช่วงคุมขังตัวเธอ เขาต้องทำหมูตุ๋นที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

จริงๆ แล้ว เซียวเฉวียนจะล่าหมู เขาไม่จำเป็นต้องใช้มีดทำครัวหรือเชือก แค่ใช้เซี่ยวเฟิงก็เพียงพอแล้ว

แต่มู่เวยอยู่ที่นี่ เขาต้องทำทั้งหมดเองใช่ไหม? เขาไม่สามารถปล่อยให้มู่เวยเห็นเซี่ยวเฟิงได้

"งั้นข้าก็ไปกับเจ้าด้วย!" มู่เวยยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น เธอถูกขังอยู่ในลานเล็ก ๆ ทุกวัน และไม่เคยเข้าร่วมการล่าสัตว์ สิ่งที่น่าสนใจเช่นนี้เธอต้องเข้าร่วมด้วยอย่างแน่นอน

......

เซียวเฉวียนและโย่วควนมองหน้ากัน

พูดตามตรง เซียวเฉวียนไม่รู้สึกดีมากนัก

ให้ตายเถอะ ถ้าผู้หญิงคนนี้ตามไปด้วย แล้วเขาจะต้องล่าสัตว์ด้วยมีดทำครัวจริงๆ เหรอ?

ถ้าเธอไม่ไป เซียวเฉวียนก็เข้าไปในป่าและเรียกเซี่ยวเฟิงมาล่าสัตว์อย่างรวดเร็ว และกลับมาอย่างว่องไว เมื่อพามู่เวยไปกับเขาด้วย เซี่ยวเฟิงก็จะไม่สามารถปรากฏตัวออกมาได้อย่างแน่นอน

"เจ้าไม่ยอมเหรอ" มู่เวยประหลาดใจมาก "ข้าจริงใจขนาดนี้ เจ้าไม่ยอมเหรอ?"

"ข้ามีปืนอยู่ ช่วยได้เยอะ ไม่เป็นตัวถ่วงเจ้าหรอก"