บทที่ 956 มู่จิ่นลึกลับ

......

......

ณ กระท่อมกลางป่าแห่งหนึ่ง

“ศิษย์พี่ เขาจะตื่นเมื่อไหร่ หรือข้าให้ยาเกินขนาด เขาถึงได้หลับลึกเช่นนี้?”

“ไม่ต้องกลัว ไม่ตื่นก็ไม่ตื่น ให้เขานอนเถอะ”

“ข้าผิดเองที่เตะเขาตกลงมาจากต้นไม้ ทำเขาบาดเจ็บจนเดินไม่ได้ ข้าให้ยาชากับเขาแล้ว พอจะคลายความเจ็บปวดให้เขาได้บ้าง”

“ศิษย์น้อง อย่ากังวลไปเลย กระดูกของเขาแข็งแรงกว่าของคนทั่วไป ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก”

“อื้อ ก็ได้ ชอบคุณศิษย์พี่！”

เซียวเฉวียนได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนขณะที่กำลังสะลืมสะลือ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แต่ก็ยังอยู่ในอาการมึนงง และหมดแรง

เขาลุกขึ้นนั่ง กระทั่งเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งพูดคุยอยู่หน้าประตู เขาพยายามดึงสติจนมั่นใจว่าหญิงสาวคือมู่เวย บุรุษคือ....

เซียวเฉวียนเพ่งดูจริงจัง แต่ก็ไม่รู้จัก

ชายผู้นี้มีร่างสูงใหญ่พอ ๆ กับเซียวเฉวียน แม้ว่าจะนั่งอยู่ แต่ก็ให้ความรู้สึกมั่นคงได้

เสียงพูดของชายหนุ่ม ไม่ได้ดูทุ่มต่ำไปกว่าเซียวเฉวียนแต่อย่างใด

หรือว่านี่คือศิษย์พี่ผลิตหอกที่มู่เวยเคยพูดถึง?

ย่ำจนรองเท้าเหล็กศึกไม่พบพาน พอเลิกหากลับเจออย่างง่ายดาย เซียวเฉวียนจำได้ว่าเซี่ยวเฟิงเคยตามหาเขา

“เซี่ยวเฟิง เซี่ยวเฟิง?”

เซียวเฉวียนเรียกหามัน แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับจากมัน

แปลกยิ่งนัก หรือว่าที่บ้านจะเกิดเรื่อง?

ไม่ได้การล่ะ ต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้

เซียวเฉวียนพรวดลุกขึ้น แต่คาดไม่ถึงว่าขาทั้งสองข้างจะอ่อนแรงเช่นนี้ เหมือนมาร์ชแมลโลว์อย่างไรอย่างนั้น เดียวเพียงก้าวเดียวก็ล้มตึงกับพื้นอย่างหนักหน่วง

“ตึง！”เสียง ตึง ดังขึ้น ทำให้มูเวยต้องรีบหันกลับมาด้วยความตกใจ “ไอหยา ！เจ้าตื่นได้อย่างไร！”

มู่เวยรีบพุ่งเข้าไปหา จากนั้นก็ประคองเซียวเฉวียนกลับไปบนเตียง “รีบกลับไปบนเตียงเถอะ เจ้ายังเจ็บอยู่ไหม?”

เซียวเฉวียนส่ายหน้า “ข้าหลับมากี่วันแล้ว?”

“หนึ่งคืน” มู่เวยตื่นตกใจ “ตามหลักเหตุผลแล้วเจ้าควรหลับไปสองวัน คาดไม่ถึงว่าเจ้าตะตื่นเร็วเช่นนี้”

“ไม่เป็นไร ข้าดีขึ้นแล้ว” เซียวเฉวียนไม่ได้โกหก ร่างกายของเขาฟื้นตัวแล้ว อาการบาดเจ็บจากการตกต้นไม้ไม่ถอว่าหนักหนานัก

“เช่นนั้นก็ดี” ชายผู้นั้นเดินเข้ามา แล้วยิ้มให้กับเซียวเฉวียน

“ท่านนี้คือ...” เซียวเฉวียนมองเขา เขามีรูปร่างสูงใหญ่ อายุน่าจะประมาณยี่สิบปี ใบหน้าดูหมองคล้ำเล็กน้อย

เซียวเฉวียนขาวกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด

“นี่คือศิษย์พี่ของข้า !มู่จิ่น! “ มู่เวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงภูมิใจ “หอกของข้าได้รับการพัฒนาโดยศิษย์คนนี้！”

“ศิษย์น้อง！” มู่จิ่นขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาประหลาดใจนั้นแฝงไปด้วยความห่วงใย

“รู้แล้วน่า ว่าต้องจัดการอย่างเงียบ ๆ！” ต่อหน้าศิษย์พี่คนนี้ มู่เวยจะลำพองใจเป็นพิเศษ “เจ้าวางใจเถอะ ไม่พูดมั่วซั่วหรอก ข้ารู้ความลับของเขา ถ้าเขากล้าพูดจามั่วซั่ว เขาก็จะเปิดโปงความลับของเขาเช่นกัน！หึ！”

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างลำบากใจ “ใช่ วางใจเถอะ ข้าไม่พูดจามั่วซั่วหรอก”

“เจ้าชื่ออะไร?” มู่จิ่นมองเซียวเฉวียน

เมื่อวานเขาตรวจร่างกายให้เซียวเฉวียนแล้ว ถอเสื้อของเซียวเฉวียนออก แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเจอร่องรอยบาดแผลตามร่างกายของเขา

โดยเฉพาะด้านหลังของเซียวเฉวียน มีรอยกระบี่ลึกหนึ่งรอย ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเคยโดนกระบี่ เพราะแผลลึกถึงกระดูกสันหลังเลยทีเดียว

มู่จิ่นสังเกตได้ไม่เลว บาดแผลที่เขาเห็นก็คือแผลจากกระบี่ของฉินเฟิง แม้ว่าเซียวเฉวียนจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้

คนทั่วไปที่มีแผลแบบนั้นคงตายไปนานแล้ว แต่ตอนนี้คนผู้นี้ยังรอดชีวิตมาได้ เรื่องนี้ทำให้มู่จิ่นอยากรู้จักเซียวเฉวียนมากขึ้น และระแวดงระวังไปในตัว

เซียวเฉวียนไม่ใช่คนธรรมดา

เมื่อคืนมู่จิ่นถามศิษย์น้องแล้ว อยากจะรู้จักชื่อของเซียวเฉวียน ปรากฏว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่รู้ชื่ของอีกฝ้าย แต่รักษาตัวเขามานานเกือบครึ่งเดือน ใจกว้างยิ่งนัก

“ขอโทษ และต้องขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ แต่ชื่อของข้า ข้าพูดไม่ได้ ต้องขอโทษด้วย” เซียงเฉวียนต้องปกปิดสถานะขององค์หญิง จึงจำเป็นต้องไร้มารยาท”