บทที่ 961 พู่กันเฉียนคุนถูกจับ

เหมิงเอ้าลนลานแล้ว

นายท่านอย่างเซียวเฉวียนผู้นี้ ถือได้ว่าเป็นแบบอย่างขั้นสุดยอดของเขา

บุคคลตัวอย่างระดับสูงสุดเช่นนี้ย่อมไม่อาจมีใครบนโลกหล้าสู้เขาได้ ใครก็ไม่อาจเทียบเคียงทั้งนั้น ในใจของเหมิงเอ้า ใต้หล้าทั้งแผ่นดินนี้นายท่านของเขานี่ละที่เก่งกาจที่สุด สุดยอดที่สุด ใครก็ไม่อาจจะเทียบแม้ปลายเล็บของเซียวเฉวียน

ยามนี้ตุ๊กตาตัวน้อยนี้กำลังสู้รบพัวพันกับพู่กันเฉียนคุน และถึงกับสามารถบีบพู่กันเฉียนคุนไว้ในมืออย่างง่ายดาย

จิตของพู่กันเฉียนคุนก็คือจิตของโจโฉ และเป็นของที่ไม่ต่างอะไรกับกระบี่ชีวันมากนัก โจโฉอยู่ในพู่กันเฉียนคุน ยามนี้เขาไม่กล้าแม้จะเอ่ยสิ่งใด ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วนั้น พู่กันเฉียนคุนก็เป็นเพียงพู่กันด้ามหนึ่งเท่านั้น

เคราะห์ดีที่ทารกผู้นี้เองก็ไม่สังเกตเห็นว่าพู่กันเฉียนคุนมีความผิดปรกติอะไร และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าข้างในนั้นมีโจโฉอยู่ด้วย ดังนั้นแล้วทารกผู้นี้จึงนึกว่าพู่กันเฉียนคุนก็เป็นอาวุธที่ค่อนข้างมีความสามารถอยู่หน่อยก็เท่านั้น

เด็กน้อยผู้นี้อายุไม่น่าจะเกินสี่ห้าขวบ เขากำพู่กันเฉียนคุนเอาไว้ในมือแน่น ทำให้มุมมองต่อโลกของเหมิงเอ้าพังทลายลงไป

“ไป๋ฉี่ นี่มันเป็นของอะไรกันแน่？ พวกเราต้องสู้หรือไม่?”

เหมิงเอ้าขมวดคิ้ว นี่จะให้เขาสู้อย่างไรได้อีก ต่อให้เหมิงเอ้าจะมุทะลุดุดันก็รู้ว่าไม่อาจจะแหย่คนผู้นี้ได้ง่ายๆ

เซียวเฉวียนทางด้านนั้นไม่ได้คิดเลยว่า พู่กันเฉียนคุนถึงกับพ่ายแพ้เช่นนี้

เด็กทารกผู้นี้สามารถทำร้ายเสี่ยวเซียนชิวได้จากระยะไกล และทำให้พู่กันเฉียนคุนสยบได้ ไม่อาจจะมองเบาได้เลย

“ไป๋ฉี่เหมิงเอ้า ให้คอยสังเกตไว้เป็นสำคัญ อย่าได้บุกเข้าไป ให้เด็กผู้นี้เอาพู่กันเฉียนคุนไปก่อนเลย”

“ไม่ใช่ขอรับนายท่าน จะไม่แย่งพู่กันเฉียนคุนกลับมาหรือขอรับ!” เหมิงเอ้าไม่ยอมแพ้อย่างยิ่ง ต่อให้ตุ๊กตาน้อยนี่จะเก่งกาจแค่ไหน แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะยอมแพ้

พวกเขาเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ยังจะต้องกลัวเด็กรายหนึ่งหรืออย่างไร?

“เหมิงเอ้า ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน อย่าได้พุ่งเข้าไปข้างในละ”

เสียงของเซียวเฉวียนเอ่ยทุ้มต่ำ ตัวไป๋ฉี่คว้าจับเหมิงเอ้าที่คิดจะลงมืออย่างโง่ๆ “ฟังนายท่านเสีย ข้ารู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ค่อยปรกติ”

“ก็ได้...” ภายในใจของเหมิงเอ้าก็เริ่มละอายเล็กน้อย พู่กันเฉียนคุนคืออาวุธเทพที่ใต้เท้าปีศาจกวีทิ้งเอาไว้ให้ เด็กน้อยถือมันเอาไว้ในมือ ความสามารถที่แท้จริงของเด็กคนนี้กลับทำให้คนตกตะลึงจนน่าหวาดหวั่น

“สำรวจไปเงียบๆ เสีย ระวังความปลอดภัยของตนเอง”

หลังจากเซียวเฉวียนออกคำสั่งนี้จบแล้ว เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าได้แต่ฟังคำสั่ง ทว่านี่คือจวนเซียว พวกเขาเป็นผู้อารักขาของจวนเซียว พวกเขากลับบ้านตัวเองย่อมไม่สมควรจะต้องหลบซ่อนอะไรแล้ว

พวกเขาเดินอาดๆ เข้าออกจวนเซียวไปมา ควรทำสิ่งใดก็กระทำสิ่งนั้น ควรกินข้าวควรนอนก็สมควรกระทำ คล้ายกับว่าที่นี่ไม่เหลือใครให้พวกเขาคุ้มครองก็ไม่ปาน

เด็กน้อยผู้นี้มองดูคนทั้งสองเดินไปๆ มาๆ กลับอยู่ร่วมกันกับไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าอย่างไร้พิษภัย

หากพูดให้มันตรงและชัดเจนกว่านี้ เป้าหมายของเด็กน้อยผู้นี้กลับไม่ใช่ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า

พวกไป๋ฉี่ทั้งสองคนไม่แน่ใจอย่างมาก นายท่านกำลังยุ่งวุ่นวายเพื่อเถาวัลย์ต้นมันฝรั่งกับปืนอยู่ที่ซินเจียง พวกเขาจะอย่างไรควรช่วยนายท่านทำธุระเสียหน่อย

ดังนั้นแล้ว พวกเขาจึงพากันวิ่งพล่านไปทั่ว จะอย่างไรก็ต้องสืบหาความเป็นมาของเด็กน้อยผู้นี้ให้กระจ่างให้ได้

วันที่หนึ่ง

วันที่สอง

วันที่สาม

...

...

องค์หญิงหายตัวไปห้าวันแล้ว

มู่เวยกับมู่จิ่นติดตามเซียวเฉวียนคอยหาตัวคนมาตลอด ส่วนทางเซียวเฟิงก็ไม่ได้ข่าวแม้แต่น้อย

เดิมทีเซียวเฉวียนที่ยังสงบนิ่งอยู่ได้ค่อยๆ เสียความนิ่งสงบไป

หลายวันที่ผ่านมานี้ ความสัมพันธ์ของเขากับมู่จิ่นคล้ายชิดใกล้ขึ้นเล็กน้อย ประเด็นมาจากที่มู่จิ่นเห็นเซียวเฉวียนปฏิบัติตัวดีกับโย่วควนผู้เป็นคนรับใช้ ดังนั้นแล้วมู่จิ่นจึงค่อนข้างประทับใจกับภาพลักษณ์เป็นมิตรใจกว้างของเซียวเฉวียน

มู่จิ่นเองก็ปิดปากสนิทนัก หลายวันที่ผ่านมา ถามเรื่องเกี่ยวกับปืนจากเขาไม่ได้สักครึ่งคำ

คล้ายกับว่าเขาจงใจไม่เอ่ยถึง ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะแสดงออกทั้งทางนัยและโดยอ้อม มู่จิ่นก็จะจงใจหลบหลีกหัวข้อสนทนานี้ คล้ายกับว่าเขาระมัดระวังป้องกันเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนไม่คุ้นเคยสภาพแวดล้อมและผู้คนของซินเจียง คิดจะสืบหาข่าวอะไรก็ไม่ได้ง่ายเหมือนแต่ก่อน

แม้ว่าเขาจะเป็นราชบุตรเขยของซินเจียง คิดจะเข้ากราบไหว้วานพ่อตาให้ช่วยกระทำเรื่องใดๆ ให้หน่อยก็มิใช่ว่าไม่ได้ ทว่าเรื่องเกี่ยวกับปืนนี้ ไม่อาจจะให้ทางราชวงศ์ของแคว้นสังเกตพบได้