บทที่ 975 เด็กๆ พูดจาสามหาว

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ !"

เซียวเฉวียนที่อยู่ห่างไกลในภูมิภาคตะวันตกหยุดหัวเราะไม่ได้ เด็กน้อยคนนี้น่าสนใจจริงๆ ถึงแม้เด็กน้อยคนนี้จะตีเซียนชิวน้อยไปที แต่เมื่อดูจากพฤติกรรมในปัจจุบัน เด็กน้อยคนนี้ก็ทำตามคำสั่ง แต่สันดานเดิมก็ไม่แย่จนเกินไป

เว่ยเชียนชิวน้อยครั้งที่จะไม่โมโหโกรธา ได้ระงับอารมณ์ฉุนเฉียวที่นิดๆ หน่อยๆ ก็จะฆ่าคนลงได้อย่างปาฏิหาริย์ ปล่อยให้เด็กตุกติกเขา เซียวเฉวียนยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นว่าอาจารย์ของเด็กน้อยต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

เซียวเฉวียนเข้าใจเว่ยเชียนชิวดี ถึงแม้เขาจะเป็นจอมวายร้าย แต่เขาก็ยังเป็นคนที่ยืดได้หดได้ ตอนนั้นเพื่อที่จะแสวงหายาอายุวัฒนะ เขายังมาที่จวนของเซียวเฉวียนด้วยตัวเอง

เว่ยเชียนชิวสามารถทนต่อความคับข้องใจเพื่อบรรลุเป้าหมายของเขา

นี่คือสาเหตุที่เว่ยเชียนชิวรับมือได้ยาก และก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เว่ยเชียนชิวยังคงยืนอยู่ในต้าเว่ยและถ่วงอำนาจกับองค์จักรพรรดิได้

เพียงแต่ว่าเว่ยเชียนชิวปฏิบัติในทุกสิ่งจนสุดโต่งเกินไป สนใจแต่ในผลประโยชน์ของตัวเอง อดีตเข่นฆ่ากองทัพตระกูลเซียว และคดีคนปลอมในเวลาต่อมาทำให้บรรดาข้าราชสำนักตรอมใจ ดังนั้นนี่คือสาเหตุที่เว่ยเชียนชิวอาจไปไม่ได้ยาวไกล

เว่ยเชียนชิวสามารถครองความเป็นจอมอำนาจได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่เขาไม่สามารถครองได้ตลอดไป

ตอนนี้เว่ยเชียนชิวสามารถก้มหัวให้เด็กเพื่อผลประโยชน์ของตนเองได้ คิดว่าเว่ยเชียนชิวคงมีไม่กี่คนที่จะช่วงใช้ได้อยู่ในมือของเขาแล้ว

บ่มเพาะบุคลากรสั่งสมมานานหลายปี ถูกเซียวเฉวียนกำจัดไปทีละคนๆ และเว่ยเชียนชิวก็สูญเสียหัวใจของเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ของฝ่ายเขาเพราะคดีคนปลอม ตกมาถึงจุดนี้ในวันนี้ก็อยู่ในความคาดหมาย

“ข้าให้เงินไปแล้ว มันก็เป็นข้าวของเรา ไม่ถือว่าเป็นของเซียวเฉวียน เจ้ากินได้ ไม่ต้องเกรงใจ”

เสวียนอวี๋ยิ้มตาหยีมองไปที่เว่ยเชียนชิว แบ่งปันอาหารโปรดของเขากับเว่ยเชียนชิวด้วยความพึงพอใจอย่างเต็มที่

อ๊ากกก !

เว่ยเชียนชิวกำลังจะบ้าดีเดือด

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นแค่ตะเกียบคู่หนึ่ง แต่ในสายตาของเว่ยเชียนชิว ดูหนักอย่างกะพันชั่ง

”สั่งเนื้อหมูแดงมาอีกที่” เสวียนอวี๋ยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้นและส่งสัญญาณให้เด็กเสิร์ฟ

“ข้าไม่กิน !” เว่ยเชียนชิวตะคอก ตาโตราวกับกระดิ่ง แรงอาฆาตผุดๆ ก็บอกแล้วว่าไม่กิน ไม่กิน ไม่กิน ! เสวียนอวี๋ไม่รู้กาลเทศะยังไปสั่งเนื้อหมูแดงมาหนึ่งที่ !

บ้าแล้วหรือ !

เสวียนอวี๋มองเว่ยเชียนชิวด้วยความประหลาดใจ "ข้าจะกินเนื้อหมูแดงเจ้าเป็นอะไรไป "

......

......

เว่ยเชียนชิวมองหน้าเสวียนอวี๋ เขาคิดว่าสั่งมาให้เขา ไม่คิดว่าเสวียนอวี๋ยังจะกินอีก ?

ไป่ฉีและเหมิงเอ้าเกือบจะหัวเราะส่งเสียงออกมา

”งั้นกินไปเถอะ” เว่ยเชียนชิวหลับตาแล้วส่ายหัว นั่งอยู่ที่นั้น ก็ดูเหมือนถูกประหารชีวิต

แต่ในเมื่อเสวียนอวี๋อยากกินก็กินไป ไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรต่อเล่า ?

เสวียนอวี๋ทำปากจู๋และกล่าวว่าเว่ยเชียนชิว "เรื่องกินเป็นสิ่งที่ดีงามที่สุดในโลก เจ้าคนนี้ไม่ดีงามเลยแม้แต่น้อย"

ดีงาม ?

ฮ่า ๆ !

เว่ยเชียนชิวคิดแค่อยากจะด่าบุพการี เขาเป็นถึงเจียนกั๋วผู้ทรงเกียรติแท้ๆ ตระหง่านรอบทิศ ยิ่งใหญ่เต็มล้น กับคำว่า "ดีงาม" ศัพท์ตุ้งติ้งอย่างนี้เข้ากันได้ยังไง ?

“คุณชายน้อย กินของเจ้าไป” เว่ยเชียนชิวไม่อยากพูดอะไรอีกต่อไป เขาสิ้นหวังแล้ว

เซียวเฉวียน ผู้มีวาจาคารมคมคาย ทำให้เว่ยเชียนชิวโทสะระเบิดหลายครั้ง แต่เสวียนอวี๋ทำให้เขาสิ้นหวัง

"มากินข้าวด้วยกัน !"

เสวียนอวี๋แบ่งเนื้อหมูแดงครึ่งหนึ่งลงในชามของเว่ยเชียนชิว และเผยให้เห็นไพ่เด็ดของเขา "ถ้าเจ้าไม่กิน ข้าจะฟ้องอาจารย์ของข้าว่าเจ้าไม่เป็นเพื่อนกินข้าวกับข้า"

เอาชื่อของท่านเซียนชรามาอ้าง ใช้ได้ดีกว่าเสวียนอวี๋พูดเป็นร้อยคำ

ตาของเว่ยเชียนชิวมืดลง ทุกวันนี้เขาพยายามเอาใจเด็กน้อยตูดเหม็นคนนี้มาตลอด หรือว่าที่พยายามทำมาทั้งหมดจะสูญเสียไปเปล่าๆ ?

เขาถอนหายใจ "คุณชายน้อย ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ?"

“ข้าขอให้เจ้ากินเนื้อชิ้นหนึ่ง ข้าล่วงเกินเจ้าตรงไหน ?” ดวงตาของเสวียนอวี๋กะพริบ