บทที่ 982 ฉวยโอกาส

“พูดตามตรง ข้าไม่แน่ใจจริงๆ เราสามารถดำเนินการได้ทีละก้าวเท่านั้น”

บางทีในสายตาของผนึกจูเสิน นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ ดังนั้นเขาจึงสุภาพและระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อพูดกับเซียวเฉวียน

“ไม่รู้? แล้วข้าก็ส่งไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าไปดับไฟ ตอนนี้ว่าไม่รู้หรือ?” เซียวเฉวียนลูบหน้าผากของเขา “เจ้าไม่ล้อเล่นกับชีวิตของเราสามคนหรือ?”

“ไม่มีทางอื่น นี่เป็นงานที่อันตรายอย่างยิ่ง และเราสามารถดำเนินการได้ทั้งสองสถานที่ในเวลาเดียวกันเท่านั้น” ผนึกจูนเสินกลายเป็นคนใจร้อนเล็กน้อย “นอกจากนี้ แม้แต่คนของสำนัก หมิงเซียน ก็ไม่รู้วิธีดับไฟ เป็นเรื่องปกติที่ข้าจะไม่รู้เหรอ? ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงเสี่ยงเท่านั้น”

เซียวเฉวียนถอนหายใจ พวกเขาทำได้เพียงรับความเสี่ยงเท่านั้น ดังคำกล่าวที่ว่า ความมั่งคั่งและโชคลาภมาจากการเสี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาต้องการกำจัดสมบัติที่สำคัญที่สุดของสำนักหมิงเซียน มันคงไม่ง่ายเลย

“ไฟอยู่ในถ้ำนั้น”

ด้วยข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติของผนึกจูนเสิน มันจึงระบุตำแหน่งของไฟท่ามกลางต้นไม้อันเขียวชอุ่มได้อย่างรวดเร็ว ตราบใดที่ตราผนึกจูนเสินยังคงอยู่ เพลิงชุ้ยเจี้ยนก็จะหาได้ง่าย มิฉะนั้น เซียวเฉวียนคงจะเดินไปบนภูเขาเหมือนคนตาบอด

ผนึกจูนเสินเป็นแนวทาง และมันก็ขึ้นอยู่กับเซียวเฉวียนคนต่อไป

ตามที่ผนึกจูนเสินคาดไว้ มีคนอยู่ที่นั่น

แต่คนเหล่านี้ค่อนข้างแปลก

ดูเหมือนคน แต่สูงผิดปกติ

หรือจะไม่ใช่คน แต่เมื่อมองดูร่างที่มีแขนและขาแล้ว จะเป็นอะไรอีกล่ะ?

ด้วยระยะห่างเล็กน้อย เซียวเฉวียนไม่สามารถมองเห็นพวกเขาได้ชัดเจน ผู้คุมแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งหมด ไม่เผยให้เห็นผิวหนังใดๆ

เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาแต่งตัวแบบนี้เพื่อปกปิดตัวเองในความมืดให้ดีขึ้น? มันเป็นชุดกลางคืนของสำนักหมิงเซียน?

แต่นั่นไม่น่าเป็นไปได้ ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว และพวกเขาแต่งตัวมืดมิดเพื่อปกปิดตัวเอง แล้วต้องเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวระหว่างวันหรือไม่ ทหารเหล่านี้เกียจคร้านแค่ไหนที่ทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการแต่งกาย?

“รอ”

เซียวเฉวียนพิงกิ่งไม้ เขาต้องการดูว่ายามเปลี่ยนกะบ่อยแค่ไหน เมื่อนั้นเขาจะมีโอกาสใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของพวกเขา

เซียวเฉวียนต้องประหลาดใจ ทหารเหล่านี้ไม่ได้เปลี่ยนกะเลย ร่างสูงทั้งสองยืนนิ่งอยู่ที่ประตู และถ้าไม่ใช่เพราะตาของพวกเขา ซึ่งเขาแทบจะไม่เห็น เซียวเฉวียนคงเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นไม้สองชิ้น

เซียวเฉวียนผล็อยหลับไปบนกิ่งไม้ ลมบนภูเขานั้นเย็นสบายเป็นพิเศษในตอนกลางคืนโดยเฉพาะในฤดูหนาว เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจใดๆ เซียวเฉวียนจึงละเว้นจากการใช้พลังภายในของเขา และผนึกจูนเสินไม่ได้ให้ความอบอุ่นแก่เขา โชคดีที่ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นเขาคงจะแข็งตายบนต้นไม้ในวันรุ่งขึ้น

“อา...…อา...…อา...…”

มีกาและนกกระจอกบินผ่านไปตามภูเขาเป็นครั้งคราว เซียวเฉวียนหลับไปในขณะที่จับตาดูประตูภูเขา

ขณะเดียวกันในเมืองหลวง หมื่นดาบแห่งบรรพบุรุษ ที่ผนึกจูเสินกล่าวถึงเริ่มก่อให้เกิดปัญหา

ไม่สามารถชักชวนให้ชิงหลงรวมตัวกับเว่ยอวี๋ได้ ชิงหลงจึงเพิกเฉยต่อเว่ยอวี๋ และลากเขาไปที่จวนเซียวแทน

ไป๋ฉี่ เหมิงเอ้าและอันเอ๋อร์จากจวนเซียวกำลังเตรียมไปที่จวนเจียนกั๋ว เพื่อดับไฟ พวกเขาวิ่งเข้าไปหาชิงหลงและเว่ยอวี๋ต่อสู้กันที่ประตู

ไป๋ฉี่ผงะไป “ใต้เท้าชิงหลง เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

เว่ยอวี๋พูดอย่างกังวลว่า “ไป๋ฉี่! อย่าคุยกับเขาสิ! ตอนนี้เขาบ้าไปแล้ว!”

เว่ยอวี๋รีบร้อนเพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าจริงๆแล้ว ชิงหลง ต้องการรวมร่างกับเขา! ประณามมัน! มันน่าอายมาก!

แต่ชิงหลงพูดอย่างรวดเร็วว่า “อ่า ข้าอยากจะรวมร่างกับเขา แต่เขาไม่เต็มใจ ดังนั้นข้าจึงพาเขาไปที่จวนเซียวเพื่อขอความยุติธรรมจากเซียวเฉวียน”

มีกลิ่นอายที่น่ากลัวระหว่างคิ้วและดวงตาของชิงหลง

ไป๋ฉี่ซึ่งมีไหวพริบ สังเกตเห็นว่าชิงหลงแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่เขาไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดว่าอะไรแตกต่างไปจากเดิม

คนที่พวกเขากำลังพูดคุยด้วยตอนนี้ไม่ใช่ชิงหลงเลย แต่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของ หมื่นดาบแห่งบรรพบุรุษ หัวใจดาบ