บทที่ 99 ข้าจะหย่า

ขณะเดียวกัน ทั้งหมอและคนรับใช้อีกเจ็ดแปดคนรีบเข้ามา

ฐานะของตระกูลฉินไม่ได้ต่ำต้อย แน่นอนว่าเขาจะต้องเชิญหมอที่เก่งที่สุดมาอยู่แล้ว

ทันทีที่พวกเขาเข้ามา ก็เห็นบุคคลสำคัญนอนอยู่บนพื้น พวกเขาต่างขนลุกซู่ด้วยความตกใจ ระหว่างทางมาที่นี่ ได้รู้เรื่องมาว่ามีคนวางยาพวกเขาทั้งหมด เมื่อเห็นใบหน้าของคนเหล่านี้แดงผิดปกติ จึงคิดว่าพวกเขาถูกวางยาจริงๆ หลังจากตรวจและจับชีพจรดูก็พบว่าพวกเขาแค่เมาเท่านั้น

เมามาก หมอได้ทดสอบเหล้าที่เหลืออยู่ในถ้วยด้วยเข็มทดสอบพิษต่างๆ ก็พบว่าไม่มีพิษ

สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดนั้นเป็นความจริง

คนรับใช้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่นายของพวกเขายังสบายดี พวกเขาก็จะไม่ต้องรับความทุกข์ทรมารในภายหลัง

นี้มันเหล้าชนิดใด ทำไมออกฤทธิ์แรงถึงเพียงนี้?

“อาจเป็นเพราะวันนี้เหล่าขุนนางได้มาเจอกัน เลยดื่มและพูดคุยกันจนเมามาย” เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “โอ้ ท่านแม่ยาย ท่านยังล้อเล่นกับข้าอยู่เลยไม่ใช่หรือ?"

เซียวเฉวียนจงใจพูดถึงเหล่าขุนนาง พวกเขาเองก็เป็นหนึ่งในตัวเอกของงานฉลองวันนี้ ถ้าแม่เฒ่าฉินลงโทษเขา จะไม่เท่ากับว่านางกำลังตบหน้าตัวเองอย่างนั้นหรือ?

ใบหน้าของท่านแม่เฒ่าฉินเปลี่ยนสี แม้นางจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธ

เซียวเฉวียนทำท่าทีผ่อนคลาย ไม่แยแสสิ่งใดๆ

เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอย่างนั่นหรือ? เจ้าต้องการทำให้ฉินซูโหรวขายหน้าแค่นั้นหรือ?

ต่อให้โง่แค่ไหนก็ดูออกว่านี้ไม่ใช่การล้อเล่น แต่เป็นการแก้แค้น!

"ท่านแม่ เราไปกันเถอะ"

เซียวเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาไม่อยากอยู่ต่อและเสียความรู้สึกกับเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างมองว่าเขาต่ำต้อย!

"เจ้าเป็นลูกเขยของตระกูลฉินเจ้าจะไปไหน? หรือเจ้าลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นลูกเขย?" แม่เฒ่าฉินพูดด้วยเสียงเย็นชาและคำพูดของนางก็แสดงถึงการคุกคาม นางช่างไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของตนเองเลย

คำว่า "ลูกเขย" ไม่สามารถกระตุ้นเซียวเฉวียนได้อีกต่อไป

เซียวเฉวียนยิ้มให้ "จริงอยู่ที่ข้าเป็นลูกเขย และเป็นเรื่องปกติที่ข้าควรอยู่ แต่ข้าไม่แน่ใจว่าท่านแม่เฒ่าฉินจะเต็มใจหรือไม่ ยังไง ข้าคงต้องขอตัวไปอาบน้ำก่อน"

"เจ้า!" ฉินซูโหรวโกรธมากจนเลือดขึ้นหน้า นางลุกขึ้นยืน สิ่งแรกที่นางทำคือสวมรองเท้า จากนั้นยกมือขึ้นตบลงไปที่หน้าของเซียวเฉวียน!

เซียวเฉวียนปัดมือที่อ่อนแอและเรียวเล็กด้วยมือข้างเดียว จ้องมองนางอย่างเย็นชา ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กล้าตบเขาในที่สาธารณะได้อย่างไร?

"เจ้ามันโหดเหี้ยอำมหิต กล้าดียังไงมาทำให้ข้าต้องอับอาย!” ฉินซูโหรวไม่คิดว่าตนผิด และคิดว่าเซียวเฉวียนเป็นลูกเขย จะทำอะไร เขาควรคำนึงถึงใบหน้าของตระกูลฉิน!

ถ้าเซียวเฉวียนไม่มางานเลี้ยงวันนี้ คิดว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นหรือไม่?

"อาอาอา ท่านแม่ยาย ภรรยาของข้าคงไม่ต้องการให้ข้าอยู่ต่อหรอก แต่ไม่ใช่ว่าข้า ที่เป็นลูกเขยไม่ต้องการอยู่หรอกนะ" ฉินซูโหรวโกรธมาก เซียวเฉวียนพูดทีเล่นทีจริง เขายิ้มมุมปากด้วยท่าทีไม่จริงจัง

ฉินซูโหรวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สิ่งที่เซียวเฉวียนทำมันชั่วสิ้นดี!

"เซียวเฉวียน เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถผ่านการสอบหน้าพระที่นั่งไปได้อย่างนั้นหรือ?" ฉินซูโหรวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ เด็กชายตัวเล็ก ๆ จากตระกูลที่ยากจน การอยู่ในอันดับต้นๆ ไม่เกินฝันไปหน่อยหรือ?

“ได้สิ ไม่เพียงแต่ข้าจะผ่านการสอบหน้าพระที่นั่งเท่านั้น” เซียวเฉวียนก้มศีรษะลง และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีแต่นางเท่านั้นที่จะได้ยิน “ข้าจะเป็นที่หนึ่ง และหลังจากนั้น ข้าจะหย่ากับเจ้า!”

ร่างกายของฉินซูโหรวชาไปทั้งตัว เขาบอกว่าเขาต้องการหย่ากับข้างั้นหรือ? เขาเป็นคนที่เข้ามาให้ตระกูลฉิน และตอนนี้เขาต้องการหย่ากับข้า? ดูถูกเหลือเกิน วันนี้ยังดูถูกข้าไม่พออีกหรือไง?

เสียงของเขาทุ้มต่ำ และเมื่อคำพูดไปกระทบกับโสตประสาทของนาง ทำให้นางสั่นสะท้านเข้าไปจนถึงกระดูก

“ทำไมกัน ข้านึกว่าเจ้าเองก็อยากหย่ากับข้าจนตัวสั่นระริก ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ?” เซียวเฉวียนทำเสียงเย้าแหย่เล็กน้อย ตัวเขาเองไม่สามารถผูกมัดตัวเองกับผู้หญิงคนนี้ได้ “ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าจากไป คืนนี้ให้ข้าอยู่กับเจ้าได้ไหมล่ะ?"

“อยากหย่ากับข้าขนาดนั้นเลยรึไง? คิดว่าในแคว้นนี้ การหย่ามันง่ายมากเลยหรืออย่างไร เจ้าฝันอยู่หรอ?” นางดันเขาออกด้วยความโมโห “ออกไป ออกไป ออกไป ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

นางกระทืบเท้าชี้ไปที่คนรับใช้และหมอที่อยู่ตรงนั้นแล้วพูดว่า "ถ้าใครหน้าไหนกล้าเอาเรื่องวันนี้ไปเผยแพร่ ตระกูลฉินจะกำจัดให้สิ้นซาก!"

ทุกคนก้มหัวลงและพูดพร้อมกันว่า "ขอรับ! คุณหนูฉิน!"

แม้ว่าเจ้านายของพวกเขาจะเป็นคนที่มีหน้ามีตา แต่คนรับใช้เหล่านี้ต่ำต้อย วันนี้ลูกเขยของตระกูลฉินก่อเรื่องและทำให้ตระกูลฉินต้องอับอาย เอาเถอะ ชีวิตย่อมสำคัญ ไม่อย่างนั้นเจ้านายก็จะเดือดร้อนไปด้วย!