บทที่1336 มาถึงค่ายทหาร

สำหรับจางจิ่นแล้ว การเดินทางไปที่รัฐมู่อวิ๋นนั้น เปรียบเสมือนความฝัน ความฝันนี้มีจุดพลิกผัน และแบกรับหายนะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกับจางจิ่น

โชคดีที่ หลังจากที่อยู่ในคุกใต้ดินมาหลายวันแล้วออกมา ผลลัพธ์ก็ออกมาดี

เขายังสามารถกลับไปที่เมืองหลวงและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในฐานะผู้รักษาการอัครเสนาบดี

แค่ได้คิดว่าไม่ต้องไปเป็นสายลับอีกต่อไปทำให้จางจิ่นรู้สึกว่าอนาคตของเขาสดใส

แต่ว่า แม้จะมีชีวิตที่สดใสในภายหลัง แต่เขาก็ยังอดที่จะกังวลไม่ได้ เขาจะทำภารกิจสิ่งสำคัญให้กับฮ่องเต้ได้อย่างไรถ้าเขาไม่เป็นสายลับ?แล้วจะเป็นพนักงานประจำได้อย่างรวดเร็วได้อย่างไร?

กังวล!

ในระหว่างการเดินทางไปยังรัฐมู่อวิ๋นครั้งนี้ จางจิ่นได้เห็นความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียน

พูดตามตรง ไม่ว่าจะด้านไหนก็ตามเซียวเฉวียนเหมาะที่จะเป็นอัครเสนาบดีมากกว่าจางจิ่นอีก

หากไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือจากเซียวเฉวียน จางจิ่นก็อาจจะไม่มีชีวิตกลับไปเมืองหลวงได้

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าเซียวเฉวียนเป็นพ่อแม่ที่ทำให้เกิดใหม่อีกครั้งของจางจิ่น

ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ไม่มีใครจะเป็นศัตรูกับพ่อแม่ของตนเองหรอก?

นั่นเป็นการกระทำที่เนรคุณนั้นจะถูกฟ้าผ่า!

แม้ว่าจางจิ่นจะมีความกล้าหาญที่จะทำเช่นนั้น แต่เขาก็จะไม่กล้าสร้างปัญหาให้เซียวเฉวียนแม้แต่น้อยในอนาคต

นอกจากนี้ เซียวเฉวียนไม่สนใจความคับข้องใจในอดีต และช่วยจางจิ่นจากอันตราย จางจิ่นชื่นชมความมีน้ำใจของเขา!

ดังนั้นจึงไม่ใช่โดยไม่มีเหตุผลที่เซียวเฉวียนสามารถได้รับความชื่นชมและการได้รับหน้าที่ที่สำคัญของฮ่องเต้ได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้น จางจิ่นจึงไม่ต้องการที่จะแข่งขันกับเซียวเฉวียนเพื่อแย่งชิงตำแหน่งอัครเสนาบดีด้วยซ้ำ

แต่จางจิ่นมีความพากเพียรเท่านี้ นอกจากการเป็นอัครเสนาบดีแล้ว เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีก

หลังจากคิดเช่นนี้แล้ว จางจิ่นก็ละทิ้งอคติที่มีต่อเซียวเฉวียนโดยสิ้นเชิง

ต่อจากนี้ไปก็ต้องตั้งใจทำงานสอดคล้องกับความเป็นจริง มุ่งมั่นที่จะเป็นเจ้าหน้าที่ประจำโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ในทางที่ถูกต้องตามกฎหมาย!

ส่วนสุดท้ายแล้วเขาจะสามารถได้นั่งในตำแหน่งของอัครเสนาบดี และพึ่งพาจางจิ่นสำหรับความพยายามของเขา ความสำเร็จหรือความล้มเหลวนั้นขึ้นอยู่กับพระประสงค์ของพระเจ้า

“จ๊ะ!”จางจิ่นและองครักษ์ของเขาก็ไปอย่างรวดเร็ว!

เซียวเฉวียนสามารถตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของจางจิ่นได้อย่างชัดเจน

เสี่ยวเฉวียนดีใจที่ได้ยินและได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะเคยกล่าวไว้ว่าเขาต้องการที่เป็นอัครเสนาบดีก็ตาม แต่จริงๆแล้ว เซียวเฉวียนไม่ได้สนใจตำแหน่งอัครเสนาบดีมากนัก

หลังจากเป็นอัครเสนาบดีแล้ว ต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อไปทรงว่าราชกิจ ไปทุกครั้งจะต้องยืนอยู่ที่พระราชวังฉางหมิงเกือบทั้งวัน ไปฟังเสียงพูดคุยไม่หยุดหย่อนของเหล่าขุนนางทั้งหลาย เรื่องนี้เซียวเฉวียนแค่คิดก็รู้สึกเบื่อแล้ว

อีกอย่างการเป็นขุนนางนั้น และไม่สามารถไม่ไปไม่ได้

หากว่าไม่ไป เหล่าขุนนางทั้งหลายก็จะโกรธเคืองและบ่น

ไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนกลัวพวกเขาบ่น เป็นเพราะว่าเซียวเฉวียนไม่ชอบที่เอาตัวเองไปท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ไร้ความหมายเช่นนั้น

หากเซียวเฉวียนใจร้อนและได้บังอิญด่าอะไรบางอย่างออกไป ทำให้พวกหัวสมองโบราณเหล่านั้นเครียดจนเป็นลม แต่นั้นมันเป็นบาปใหญ่หลวง

อีกอย่าง ตำแหน่งอัครเสนาบดีนั้นไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนจำเป็นต้องการนั่งด้วย

เพื่อเสริมสร้างอำนาจของตนเอง นอกจากการนั่งตำแหน่งอัครเสนาบดี และการเป็นขุนนาง ยังมีหนทางอื่นอีก

ตัวอย่างเช่น เป็นประมุขแห่งชิงหยวนให้ดีที่สุด เมื่อโลกเต็มไปด้วยต้นท้อต้นพลัม มันจะเป็นเวลาที่หัวใจของผู้คนปรารถนา

ตราบใดที่ยังมีผู้คนคอยสนับสนุนปกป้องเขา เซียวเฉวียนก็สามารถเดินเชิดหน้าในต้าเว่ยได้!

มันสบายกว่าการเป็นอัครเสนาบดีไม่ใช่เหรอ?

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงสำหรับภายหลัง สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเซียวเฉวียนในตอนนี้คือจับกองทัพของชาวยุทธ์แท้

เขาให้หมาป่าดำไปหาความจริงก่อน หากกองทัพชาวยุทธ์แท้ฉลาดหน่อย และเต็มใจที่จะยอมจำนนต่อราชสำนัก แล้วทุกคนก็จะมีความสุข

หากพวกเขาไม่เต็มใจละก็ มันจะนำไปสู่หายนะอย่างแน่นอน ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องการลงมือก่อน และจีดการกับพวกเขา!

จะไม่ยอมให้ปล่อยให้ต้าเว่ยตกอยู่ในสถานการณ์ปั่นป่วน

ในภูเขาที่ห่างไกล เสวียนจิ้งเป็นผู้นำทางอย่างหอบ

ระหว่างทางนักปราชญ์คอยเร่งรัด เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก!